Keane – brytyjski zespół rockowy założony w 1995 roku w mieście Battle, w East Sussex. Styl grania grupy wywodzi się z nurtów tzw. Brit popu i rocka alternatywnego i można go kojarzyć z brzmieniem takich wykonawców jak Travis oraz Coldplay. Ogromny wpływ na ukształtowanie się muzyki Keane miało trio pochodzące z Norwegii – a-ha. Podstawowym elementem, który odróżnia zespół od innych jest brak klasycznego gitarzysty, którego zastąpiono pianistą.

Członkowie

Aktualnie

Nieaktywni

Historia powstania

Tim Rice-Oxley już w dzieciństwie poznał innego z członków późniejszego zespołu – Toma Chaplina. Stało się to za sprawą brata Rice-Oxleya – Toma, który urodził się w tym samym szpitalu, tego samego dnia, co Chaplin. Ich matki się zaprzyjaźniły, co zaowocowało również przyjaźnią między chłopakami. Obaj uczęszczali później do Vinehall School w Robertsbridge, w której dyrektorem i właścicielem był ojciec Toma – Richard. Po jej ukończeniu przeszli do Tonbridge School, gdzie poznali Dominica Scotta i Richarda Hughesa. Wszystkich połączyła fascynacja muzyką, jednak żaden nie myślał poważnie o karierze z nią związanej.

Podczas studiów na University College w Londynie Rice-Oxley wraz ze Scottem założyli zespół rockowy o nazwie „Lotus Eaters”. Niedługo potem dołączył do nich Hughes, który zajął miejsce perkusisty. Karierę zaczęli jako grupa grająca covery ich ulubionych wykonawców tj. U2, Oasis czy The Beatles. Próby nagrań organizowali w domu. Ich pierwszym menedżerem został zaprzyjaźniony z Rice-Oxleyem Adam Tudhope (aktualnie znany z produkcji filmów realizowanych przez swoją wytwórnię – White House Pictures).

W 1997 Tim Rice-Oxley dostał propozycję od Chrisa Martina dotyczącą dołączenia do formującego się zespołu Coldplay, ten jednak odmówił, nie chcąc opuszczać Keane. Wybór uargumentował słowami: "Byłem poważnie zainteresowany, ale Keane już działał, więc porzuciłem pomysł grania w Coldplay".

W tym samym roku do Keane dołączył Tom Chaplin. Zajął on mimo sprzeciwów Hughesa i Scotta funkcję wokalisty, którą wcześniej pełnił Tim. Ostatecznie Chaplin pozostał na swojej pozycji, Rice-Oxley natomiast zajął się instrumentami klawiszowymi. Z powodu dołączenia 4 członka, zespół zmienił nazwę na Cherry Keane (Tak nazywała się koleżanka mamy Chaplina, która się nimi opiekowała, gdy byli młodsi. Gdy zmarła na raka zostawiła w testamencie sporo pieniędzy rodzinie Toma). Niedługo potem nazwę skrócono do Keane.

Tego samego roku (1997) Chaplin wyjechał do Południowej Afryki, żeby pracować jako wolontariusz. Znalazło to odzwierciedlenie w późniejszych działaniach zespołu, który zaangażował się w kampanię Make Poverty History. W trakcie pobytu Toma w Afryce, reszta członków grupy dalej próbował swoich sił w muzyce. Gdy po powrocie Chaplina odbierano z lotniska, pierwszymi słowami, które wypowiedział Hughes były: „Mamy koncert za 10 dni”. Z nowym, własnego autorstwa materiałem, Keane zadebiutował na żywo w pubie Hope & Anchor 13 lipca 1998 roku. Rice-Oxley powiedział, że choć ich muzyka zawierała elementy stylu gitarowego, to była bardzo liryczna i „rozmarzona”, co wyróżniało ich spośród konkurencji. Przez kolejne 2 lata kontynuowali koncertowanie po londyńskich klubach i pubach. W 1998 roku Chaplin rozpoczął studia historyczne na University of Edinburgh, jednak dość szybko porzucił je i powrócił do Londynu, aby z przyjaciółmi kontynuować karierę muzyczną.

Niepewne początki i odejście Scotta

W 1994 roku jeszcze bez umowy na płytę, Keane nagrali pierwszy promocyjny singel – "Call Me What You Like". Został on wydany na płycie przez członków zespołu Zoomorphic i był sprzedawany po koncertach w pubach, w których grali do stycznia 2000 roku. Ukazało się zaledwie 500 sztuk, jednak później grupa udostępniła utwór za pośrednictwem sieci.

Członkowie Keane obwieścili, że nie mają nic przeciwko temu, by fani dzielili się utworami niewydanymi na CD tj. "Emily" czy "More Mately". Chaplin kilka lat później skomentował to mówiąc: "Myślę, że fani wezmą te piosenki za dodatek, jakąś ciekawostkę, nie widzę w tym nic złego. Jeśli chodziłoby o album, który aktualnie przygotowujemy (Under the Iron Sea), sądzę, że traktowałbym to trochę inaczej".

Cztery miesiące po powtórnym wydaniu „Call Me What You Like”, w maju 2001 roku ukazał się ich drugi singel – „Wolf at the Door”. W sprzedaży było tylko 50 płyt ręcznie wykonanych, które w chwili obecnej są niezwykle cennymi okazami kolekcjonerskimi. Jeden z egzemplarzy został sprzedany za 1000 funtów brytyjskich na serwisie aukcyjnym – eBay.

W okresie od października do listopada 2001 Keane został zaproszony przez producenta Jamesa Sangera do studia nagrań w Les Essarts we Francji, gdzie zespół nagrywał ścieżki dźwiękowe takie jak "Bedshaped" czy "This Is the Last Time". Właśnie podczas tej sesji pojawił sie pomysł, by użyć instrumentów klawiszowych jako głównych. Sanger uważany był za kluczową postać dla brzmienia Keane w okresie powstawania "Hopes and Fears".

Członkowie zespołu powrócili do Anglii w listopadzie i wkrótce potem podpisali kontrakt z wytwórnią BMG na wydawanie ich muzyki, nie mając jeszcze podpisanego kontraktu płytowego.

Wyniki sprzedaży nie napawały optymistycznie. Druga połowa 2001 i cały kolejny rok były trudnymi momentem w historii Keane – odwołane wszystkie koncerty oraz spadek zainteresowania ich działalnością doprowadziły prawie do rozpadu, a muzycy zaczęli wątpić w sens dalszego istnienia zespołu. W czerwcu 2001 Dominic Scott zdecydował się opuścić grupę i rozpocząć studia na London School of Economics.

Moment przełomowego zwrotu nastąpił dopiero w grudniu 2002 roku, kiedy Keane znów zaczął występować na żywo. Na jednym z koncertów w „Betsey Trotwood” w Londynie pojawił się Simon Williams z Fierce Panda Records, który kilka lat wcześniej odkrył Coldplay. Williams zaproponował wydanie pierwszego komercyjnego singla zespołu. "Everybody's Changing" ukazał się 12 maja 2003 roku.