Kendo - Polski Serwis Naukowy

Kendo (jap. 剣道, kendō, czasami można spotkać formę kendou, pol. droga miecza) - sztuka walki wywodząca się z szermierki japońskich samurajów. Zasady walki oparte są na kodeksie bushidō.

Kendo dzisiaj

Kendo - jako sport, sposób rekreacji, czy sztukę walki - uprawia dziś w świecie około 5 mln ludzi. Co trzy lata odbywają się mistrzostwa świata, w pozostałych latach są mistrzostwa Europy. Od 1969 r. działa EKF Europejska Federacja Kendo, a od 1970 IKF Międzynarodowa Federacja Kendo, do której należy obecnie ponad 40 państw. Obydwie te organizacje nadzorują m.in. nadawanie stopni mistrzowskich dan.

Dan - termin oznaczający stopień, poziom. Ma na celu dokładne określenie rangi wskazującej na osiągnięty poziom mistrzowski (w odróżnieniu od stopni kyū oraz tjie, które określają osiągnięty poziom uczniowski). Jest to termin zaczerpnięty z języka japońskiego, dość powszechnie dziś w świecie używany.

Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.

Kwalifikacje zawodników kendo, podobnie jak w innych dalekowschodnich sportach walki, wyraża się stopniami uczniowskimi kyū oraz stopniami mistrzowskimi dan. Jednakże w odróżnieniu od judo czy karate, stopień w kendo nie jest w żaden sposób uwidaczniany.

W Polsce kendo jest uprawiane od roku 1973. Obecnie (marzec 2003) ćwiczy je około 500 zawodników (kendoka) w 20 klubach (dojo), zrzeszonych w Polskim Związku Kendo. Największym dotychczasowym sukcesem sportowym Polaków w kendo był brązowy medal drużynowy, wywalczony na mistrzostwach Europy w Amsterdamie w roku 1989, a ostatnio Polacy zdobyli srebrny medal w kategorii Juniorów oraz brązowy w zawodach drużynowych kobiet - oba na Mistrzostwach Europy w Bernie w 2005 roku. Polskie zawodniczki w 2007 roku na Mistrzostwach Europy w Lizbonie zdobyły srebrny medal w zawodach drużynowych kobiet.

Bushidō (武士道, jap. - bushi - wojownik, dō - droga życiowa) - to niepisany zbiór zasad etycznych japońskich samurajów. Kodeks ten był ściśle związany z feudalizmem, miał na celu uzależnienie lenników od panów, czyniąc z nich jak najdoskonalszych żołnierzy i sługi. Etos samurajski kształtował się od okresu Heian do restauracji Meiji, kiedy zlikwidowano podział klasowy. Zawiera w sobie elementy konfucjanizmu, buddyzmu zen oraz rodzimej religii shintō.

Kyū (?) - po japońsku stopień, ranga - jest to system liczenia poziomu osiągniętych umiejętności. Im niższy numer kyū tym wyższy poziom umiejętności - najwyższy poziom umiejętności w tej skali to 1 kyū. Powyżej kyū są stopnie dan. Liczba stopni kyū różni się w zależności od sztuki walki, a nawet konkretnego stylu. W aikido często stosuje się skalę od 6 do 1 kyu, podczas gdy w karate od 10 do 1 kyu (choć czasem od 12, a czasem od 8 - w zależności od federacji, stylu, czy szkoły).

Literatura

polskojęzyczna:

Ozawa Hiroshi - Kendo, Diamond Books, Bydgoszcz 2000
Paul Budden - Nihon kendo kata, Diamond Books, 2003

angielskojęzyczna:

All Japan Kendo Federation (ZNKR) - Fundamental Kendo, Japan Publications, Tokyo 1974
All Japan Kendo Federation (ZNKR) - Kendo Fundamentals, Vol.1 - Kendo equipment, courtesies, basic movements, etc., Tokyo 1994
All Japan Kendo Federation (ZNKR) - Kendo Fundamentals, Vol.2 - Personal attack and defense skills, Training Methods, etc. Tokyo 1994
All Japan Kendo Federation (ZNKR) - Japanese-English Dictionary of Kendo, Tokyo 1996

Linki zewnętrzne

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Kendo

Polski Związek Kendo

Europejska Federacja Kendo

Międzynarodowa Federacja Kendo

Dojo (?) – japońskie określenie miejsca treningów sportów walki albo medytacji zen. W dojo obowiązują odpowiednie zasady zachowania. Wchodząc i wychodząc z dojo, składa się ukłon (rei). Do dojo wchodzić można jedynie boso. Obowiązkiem, także w trakcie ćwiczeń, jest przestrzeganie Kodeksu Dojo.