Kenia - góra - Polski Serwis Naukowy

Kenia (ang. Mount Kenya, suah. Kirinyaga (Góra Jasności)) – masyw wulkaniczny w Kenii, wysokość 5199 m n.p.m. (szczyt Batian), najwyższy szczyt w Kenii i drugi szczyt w Afryce, po Kilimandżaro. Leży nieznacznie na południe od równika, około 150 km na północ od stolicy Kenii – Nairobi.

Góra jest ważnym źródłem wody dla dużej części populacji Kenii. Swe źródła ma tu między innymi największa rzeka Kenii – Tana.

Lista Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości - lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2009) 890 obiektów w 148 krajach, w tym 689 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 176 przyrodniczego (P) i 25 mieszanych (K, P). W sprawie wpisania danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 roku. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje.
Wulkan wygasły – rodzaj wulkanu, który posiada jeszcze zachowaną formę stożka wulkanicznego, ale nie przejawiał w czasach historycznych aktywności wulkanicznej, z ewentualnym wyjątkiem w postaci chłodnych ekshalacji. Przykładem takich wulkanów są wulkany Masywu Centralnego we Francji, np. Puy de Pariou.

Wschód słońca nad masywem Kenia

Mapa okolic góry Kenii

Historia

Pierwszym Europejczykiem, który odkrył ten wulkan, był Johann Ludwig Krapf (1849). Społeczność naukowa tamtych czasów nie chciała wierzyć w jego opowieści o śniegu i lodzie tak blisko równika. Potwierdzenie tych faktów nastąpiło dopiero w 1883. Najwyższy szczyt masywu (Batian - 5199 m) po raz pierwszy zdobył Halford John Mackinder w 1899. Dziś na szczyt prowadzi wiele szlaków oraz tras wspinaczkowych.

UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization; Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.
Suahili, swahili (nazwa w języku suahili: kiswahili) – język z rodziny bantu. Używany w Afryce Środkowej i Wschodniej (Kenia, Tanzania, Demokratyczna Republika Konga, Uganda), jest językiem kontaktowym. Zapisywany zarówno alfabetem łacińskim (obecnie) jak i arabskim (dawniej). Składa się z ok. 20 dialektów (kiamu, kimwita, kingwana i inne). Najczęściej używanym (tzw. standard swahili) jest dialekt kiunguja wywodzący się z Zanzibaru. Językiem suahili posługuje się około 50 mln ludzi.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Starzec (Senecio L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Jeden z najliczniejszych gatunkowo – liczy około 1000 gatunków występujących na całej Ziemi. Liczba gatunków zależy od ujęcia taksonomicznego, zmienia sie też, gdyż nawet obecnie opisywane są nowe gatunki. Gatunkiem typowym jest Senecio vulgaris L.:

Kenia (Kenya, Republika Kenii, ang. Republic of Kenya, sua. Jamhuri ya Kenya) – państwo we wschodniej Afryce nad Oceanem Indyjskim. Państwo graniczy z Etiopią, Somalią, Sudanem, Tanzanią i Ugandą. Stolicą Kenii jest Nairobi.

Johann Ludwig Krapf (ur. 11 stycznia 1810 w Derendingen, zm. 26 listopada 1881 w Korntal) - niemiecki misjonarz o pietystycznych poglądach, odkrywca, etnolog i lingwista badający Afrykę Wschodnią. Wraz z Johannem Rebmannem, misjonarzem i autorem między innymi słownika języka Suahili odkrywał interior Afryki Wschodniej. Uważa się, że jako pierwsi z Europejczyków widzieli Kilimandżaro i górę Kenia. W 1836 roku, po studiach teologicznych wyjechał do Etiopii by pracować jako misjonarz z ramienia kościoła anglikańskiego. Nauczył się wkrótce języka Amharskiego oraz lokalnych dialektów. Zajmował się badaniem ludu Oromo, zwanego wtedy Galla. Przetłumaczył na ich język dużą część Pisma Świętego.

Plejstocen – epoka, która wraz z holocenem stanowi okres czwartorzędu, który jest formalnie trzecim okresem w erze kenozoicznej. Trwał od 2,588 mln lat temu (obejmując piętro gelas, dawniej zaliczane do pliocenu) do początku holocenu 11700 lat temu (przed rokiem 2000). Plejstocen nieformalnie nazywany jest też epoką lodowcową, lub epoką lodową, w której olbrzymie lodowce kontynentalne (lądolody) pokryły wielką część Europy, łącznie z Polską, a także inne obszary strefy umiarkowanej, a więc zachodnią Syberię, Amerykę Północną, Grenlandię, Tybet, Ziemię Ognistą, Argentynę, Tasmanię.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Tana – rzeka w Afryce, w całym swym biegu płynie przez obszar Kenii. Długość ok. 800 km, powierzchnia dorzecza ok. 68 tys. km². Wypływa w Górach Aberdare na zachód od miasta Nyeri, w pobliżu masywu Kenia. Przepływa przez tereny półpustynne i ostatecznie uchodzi do Oceanu Indyjskiego. Tana jest wykorzystywana do nawadniania, w górnym biegu wyzyskiwana energetycznie (elektrownie wodne o mocy do 1000 MW), w dolnym biegu rzeki zdatna do żeglugi.

Endemit - takson (najczęściej gatunek) unikalny dla danego miejsca albo regionu, występujący na ograniczonym obszarze, nigdzie indziej nie występujący naturalnie.