Nagrobek patriarchy Kiriona

Kirion II, imię świeckie: Giorgi Sadzagliszwili lub Sadzagelaszwili (ur. 10 listopada 1854 w Nikozi - zm. 27 czerwca 1918) – Katolikos-Patriarcha całej Gruzji od października 1917 do czerwca 1918, pierwszy zwierzchnik Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego po jego odrodzeniu po rewolucji lutowej w Rosji. Czczony w Kościele gruzińskim jako święty męczennik.

Był synem kapłana prawosławnego. W 1876 ukończył seminarium duchowne w Tyflisie, zaś w 1880 - Kijowską Akademię Duchowną. Po uzyskaniu dyplomu został zatrudniony w seminarium duchownym w Odessie. Od 1885 był pomocnikiem inspektora seminarium duchownego w Gori, zaś w 1890 został wykładowcą szkoły duchownej oraz eparchialnej szkoły żeńskiej w Kutaisi. Po roku przeniesiony do szkoły duchownej w Tyflisie.

2 listopada 1896, po tragicznej śmierci żony i dzieci, złożył wieczyste śluby mnisze przed metropolitą moskiewskim Włodzimierzem, 6 listopada tego samego roku został wyświęcony na hieromnicha. Otrzymał następnie godność igumena i został wyznaczony na przełożonego monasteru Kwatachewi. 31 grudnia tego samego roku został dziekanem monasterów w eparchii gruzińskiej. 10 maja 1898 otrzymał godność archimandryty.

23 sierpnia 1898 miała miejsce jego chirotonia na biskupa pomocniczego eparchii gruzińskiej z tytułem biskupa alawerdzkiego. W ceremonii jako konsekratorzy wzięli udział egzarcha Gruzji Flawian, biskupi gurijsko-mengrelski Aleksander, imeretyński Wissarion oraz gorijski Leonid. Od 1900 do 1902 był biskupem Gori, wikariuszem eparchii gruzińskiej. Następnie od 1902 do 1903 pełnił funkcję biskupa pomocniczego eparchii podolskiej z tytułem biskupa bałckiego. Następnie do 1903 do 1904 był biskupem nowomyrhorodzkim, wikariuszem eparchii chersońskiej. Od 1904 do 1906 był ordynariuszem eparchii orłowskiej i siewskiej.

Należał do delegacji duchowieństwa gruzińskiego, którea w 1905 prowadziła rozmowy ze Świętym Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w sprawie restytucji autokefalii Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego. W opublikowanym następnie przemówieniu, jakie wygłosił przed komisją Synodu, argumentował, iż kanony soborów powszechnych zezwalają na tworzenie Kościołów narodowych, co pozwala na wyodrębnienie się Kościoła Gruzińskiego. Rozmowy, z powodu skrajnych różnic zdań między hierarchą gruzińską i rosyjską, zakończyły się odmową nadania autokefalii.

W 1906 na własną prośbę przeniesiony na katedrę suchumską. W 1907 z tytułem biskupa kowieńskiego został wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej. W 1908 odszedł w stan spoczynku. Zamieszkiwał kolejno w Monasterze Kuriaskim, Monasterze Sanaksarskim oraz monasterze św. Włodzimierza k. Sewastopola. Według D. Langa w okresie tym był faktycznie więziony w celi klasztornej.

W 1915 został biskupem połockim i witebskim, jednak po dwóch latach na własną prośbę ponownie przeszedł w stan spoczynku.

Po rewolucji lutowej, w lecie 1917, udał się do Gruzji. Po reaktywacji Patriarchatu Gruzińskiego, jako duchowny zaangażowany w przywrócenie autokefalii Cerkwi gruzińskiej, został wybrany na jego pierwszego Katolikosa-Patriarchę po okresie zarządzania strukturami Cerkwi w Gruzji przez egzarchów delegowanych z Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. 1 października 1917 miała miejsce jego uroczysta intronizacja. Jako Katolikos założył w Gruzji dwa kolegia teologiczne.

26 czerwca 1918 został zamordowany w swojej rezydencji w monasterze Martomkopi. Pochowany w katedrze Sioni.

Jako biskup pomocniczy Egzarchatu Gruzińskiego organizował w Tyflisie muzeum archeologii cerkiewnej, przyczyniając się do jego znacznego rozwoju. Prowadził również badania historyczne nad dziejami Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego. Większość jego prac była zredagowana w języku rosyjskim.

Przypisy