Klara Zach (węg. Klára Zách, Klára Záh; zm. po 17 kwietnia 1330) – córka węgierskiego magnata Felicjana Zacha, dwórka królowej węgierskiej Elżbiety Łokietkówny.

Według relacji kronikarzy miała odznaczać się niezwykłą urodą, która została dostrzeżona przez przebywającego na przełomie 1329 i 1330 na Węgrzech królewicza Kazimierza, który zgwałcił Klarę. Incydent spowodował gniew ojca dziewczyny, który 17 kwietnia 1330 wtargnął na zamek króla węgierskiego Karola Roberta i próbował zabić go wraz z rodziną. Po klęsce Zacha całą jego rodzinę wymordowano, zaś Klarę okaleczono. Obecnie uważa się, że Klara była kochanką Kazimierza, a jej romans z księciem nie miał związku z zamachem Felicjana.

Klara w źródłach historycznych

Pierwsze przekazy o Klarze

Tragedię Zachów po raz pierwszy powiązał z księciem Kazimierzem nieznany z imienia historiograf wenecki. Uwagę dziejopisa przykuła okaleczona w wyniku zamachu Felicjana Zacha ręka królowej Elżbiety, zauważona przez niego podczas wizyty Łokietkówny w Neapolu w 1343. Kwestię zamachu historyk zreferował na podstawie pogłosek krążących wówczas na terenie Włoch. Następnym źródłem wspominającym o zgwałceniu Klary przez Kazimierza jest dedykowana księciu austriackiemu Rudolfowi IV Kronika, autorstwa austriackiego poety Henryka von Mügeln, przebywającego między 1346 a 1353 na terenie Węgier. W dziele tym zapisano:

Relacja Długosza

Historia Klary Zach II, Aladár Körösfői-Kriesch.

Postać Klary jest również wzmiankowana w Rocznikach Jana Długosza przy opisie zamachu Felicjana Zacha na króla węgierskiego Karola Roberta 17 kwietnia 1330. Córka Felicjana, Klara przebywała na dworze królowej Elżbiety, gdzie wraz z innymi dziewczętami z bogatych, szlacheckich rodów była dwórką królowej. Klara miała wyróżniać się niezwykłą pięknością, czym miała zwrócić uwagę królewicza Kazimierza przebywającego na przełomie 1329 i 1330 u siostry Elżbiety na zamku w Wyszehradzie. W spotkaniach Kazimierza i Klary pośredniczyła Elżbieta, która przychodziła wraz z dwórką do królewicza udającego chorobę. Królowa potem wychodziła sama z izby księcia, zostawiając tam Klarę i umożliwiając jej zgwałcenie. Po pewnym czasie wykorzystana dwórka zwierzyła się jednak z tego wydarzenia swojemu ojcu, prosząc o pomszczenie jej hańby. Jako że Kazimierz wyjechał już z Węgier, ojciec Klary obrócił swój gniew przeciwko władcy Węgier Karolowi. 17 kwietnia 1330 próbował zamordować króla wraz z rodziną, jednak został pochwycony przez rycerzy królewskich i zamordowany. Gniew Karola Roberta spadł na cały ród Zachów. Okrutny los spotkał także Klarę, którą pozbawiono nosa, warg i palców u obu rąk. Oprowadzano ją półżywą po kraju, zmuszając do wyznania własnej i ojcowskiej zbrodni.