|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W podziemiach opactwa w Jędrzejowie (Świętokrzyskie) trwają prace remontowe, dzięki którym za rok otwarte ma być tam muzeum cysterskie. Znajdą się w nim m.in. eksponaty z lokalnych wykopalisk archeologicznych - zapowiada przeor klasztoru o. Berna... Zazwyczaj malowidła, pismo czy przedmioty artystyczne pozostawione przez naszych antenatów i odkrywane przez archeologów przywodzą na myśl hieroglify lub malowidła naskalne wykonane rękami pierwszych ludzi. Prawdopodobnie rzadziej kojarzymy te rzeczy z brytyjskimi grupami punkowymi lat 70. XX... W dniach 29-30 września 2010 r. w Płowdiw, Bułgaria, odbędzie się giełda kooperacyjna w dziedzinie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) oraz automatyki.
Na wydarzenie złoży się jednodniowe seminarium i dzień poświęcony wcześniej umówionym spotk... Wars i Sawa - dwa sokoły wędrowne, które zamieszkały na 45. piętrze warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki - doczekały się potomstwa. Pierwsze w tym roku pisklę wykluło się 20 kwietnia. To już dziewiętnasty dziki sokół wędrowny - od początku realizacji pro... Wybieramy jeden cel na następne 20 lat niepodległości Polski
1.Reforma systemu edukacji - nauczanie zasad współpracy,
kształtowanie postaw otwartości i zaufania oraz nowoczesne metody
kształcenia
2.Stworzenie silnych centrów naukowo-innowac...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp.
7
odp. Reklama:
 Klasztor ChilandarCzy wiesz że...? Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język serbski (cрпски, srpski) – jedna z uregulowanych wersji dialektu sztokawskiego, używana głównie przez Serbów i Czarnogórców w Serbii, Czarnogórze, Bośni i Hercegowinie oraz w innych krajach. Święty Sawa, Sava (ur. 1175 lub 1176, zm. 14 stycznia 1235) – serbski arcybiskup, jeden z najważniejszych świętych w cerkwi serbskiej, autor tekstów religijnych. Klasztor Chilandar (serbski: Хиландар; grecki: Χιλανδαρίου) – klasztor położony w północno-zachodniej części półwyspu Athos. Zajmuje czwarte miejsce w atoskiej hierarchii. HistoriaPochodzenie nazwy klasztoru nie jest jasne. Słowo Chilandar może pochodzić od chelandion - rodzaju statku bizantyjskiego; istnieje również teza, iż nazwa ta nawiązuje do imienia założyciela pierwszej wspólnoty mniszej na tym miejscu. Monaster w dzisiejszym kształcie został założony w XII w. przez Stefana Nemanię (który wstąpił do monasteru i przyjął imię Symeon) oraz jego syna Rastka, znanego jako mnich Sawa. Chilandar był początkowo monasterem filialnym klasztoru Watopedi, następnie uzyskał niezależność i zyskał zwierzchność nad mniejszymi wspólnotami: Zygou, św. Bazylego, Komitissas, Kalyka, Paparnikion, Omologetou oraz Strovilaias. Od początku posiadał wyraźnie serbski charakter; w 1198 cesarz bizantyjski Aleksy III potwierdził jego przynależność do Serbów. Klasztor otrzymywał liczne dary od kolejnych władców średniowiecznej Serbii. Jego silny związek z narodem serbskim utrzymał się do XVII-XVIII w., gdy liczba przybywających na Athos Serbów spadła, następnie zaś w 1722 Chilandar został zniszczony przez pożar. Monaster przetrwał dzięki działalności mnichów bułgarskich. Kolejny pożar zniszczył zabudowania klasztoru w 1891.
Stefan Nemania, Stefan Nemanja, św. Symeon Miroblita (serb.: Стефан Немања/Stefan Nemaňa) (ur. 1109 lub 1113, zm. 13 lutego 1199 lub 1200), wielki żupan Raszki 1170-1196, po uniezależnieniu od Bizancjum około 1190 roku nazywanej coraz powszechniej Serbią.
Bułgaria, Republika Bułgarii (България, Република България) – państwo położone w południowo-wschodniej Europie, na Bałkanach. Graniczy z Serbią oraz Macedonią od zachodu, Grecją i Turcją od południa, Morzem Czarnym od wschodu i Rumunią od północy. Główna cerkiew monasterska nosi wezwanie Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i została wzniesiona w XIV stuleciu; dekoracja wnętrza (freski) datuje się z wieku XIX. Dopiero w latach 80. XX wieku przeprowadzono elektryfikację klasztoru. W roku 2004 w wyniku pożaru klasztor został poważnie uszkodzony. W roku 2010 w klasztorze przebywało 22 mnichów. Autonomiczna Republika Góry Athos, Athos, Święta Góra (nowogr. Άγιο Όρος, grec. staroż. Ἅγιον Ὄρος) – górzysty półwysep w Grecji, posiadający status okręgu autonomicznego, zamieszkiwanego wyłącznie przez mnichów prawosławnych.
Fresk (z wł. fresco - świeży) – technika malarstwa ściennego polegająca na malowaniu na mokrym tynku farbami odpornymi na alkaliczne działanie zawartego w zaprawie wapna. Inne nazwy to al fresco i buon fresco. Biblioteka klasztoru przechowuje 181 greckich i 809 słowiańskich rękopisów, ponadto co najmniej 20 000 drukowanych ksiąg, spośród których tylko 3 000 jest w języku greckim. Kolekcja średniowiecznych rękopisów słowiańskich jest największą na świecie. PrzypisyLinki zewnętrzneCesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").
Klasztor Watopedi (grec. Βατοπέδι lub Βατοπαίδι) - jeden z klasztorów na Górze Athos, zajmujący 2 miejsce w atoskiej hierarchii. Znajduje się w północno-wschodniej części atoskiego półwyspu. Wedle tradycji założony został w latach 972—985 przez trzech majętnych ludzi: Atanazego, Mikołaja i Antoniego. Główna katedra klasztoru (Х wiek) zadedykowana została Zwiastowaniu Najświętszej Marii Panny. Klasztor składa się z 12 kaplic wewnątrz i 19 na zewnątrz murów.
Czy wiesz że...? beta Mikrofilm – specjalny rodzaj materiału fotograficznego produkowany z reguły jako błona zwojowa o szerokości 8, 16, 35, 70 i 105 mm, na którym można rejestrować kontrastowe (pozbawione półtonów) dokumenty o charakterze kreskowym, takie jak rysunki, druki tekstowe, schematy, plany itp. w pomniejszeniu do 1:200. Stosuje się również tzw. mikrofisze. Są to błony płaskie, na których ujęcia są rejestrowane równolegle w wielu rzędach. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
