Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

Tradycje ascetyczne istniały w Indiach już wcześniej (słynna pieczęć z Harappy – okres pom. 2500 a 1500 r p.n.e. – przedstawia postać pogrążonego w medytacji. Hymny Rygwedy (skt. trl. Veda ) opisują munich i keśina – a nie wspominają o mnichach i klasztorach. Natomiast Upaniszady, będące w opozycji do rytualistycznego braminizmu, wymieniają cały szereg sanskryckich określeń takich jak bhikszu, sannjasin, pariwradźaka, awadhuta i paramahansa), to dopiero zakon buddyjski – sangha – stał się organizacją masową. Buddyzm nie uznawał systemu kastowego i każdy mógł zostać mnichem.

Upaniszady wpłynęły zarówno na dżinizm jak i buddyzm. Zapoczątkowały proces, który został przez buddyzm doprowadzony do powszechnego humanistycznego ruchu. Zdołał on w ciągu swojego rozwoju przeniknąć całą strukturę socjo-religijnych zwyczajów i skatalizował proces sublimacji istniejącego społecznego fermentu i rewolty przeciwko rytualnemu i ekskluzywnemu braminizmowi.