Klemens VII (łac. Clemens VII), (właściwie Giulio de Medici), (ur. 26 maja 1478 we Florencji, zm. 25 września 1534 w Watykanie) – papież w latach 1523-1534.

Pochodził z rodu Medyceuszy. Syn Giuliano Medyceusza, bratanek Wawrzyńca Wspaniałego.

Od 1513 był kardynałem i arcybiskupem Florencji. Wybrany został 19 listopada 1523 po długim (aż dwumiesięcznym) konklawe. W 1526 założył z Francją, Mediolanem, Wenecją i Florencją Ligę Świętą przeciw cesarzowi Karolowi V. Na lata jego pontyfikatu przypada wiele wydarzeń niepomyślnych nie tylko dla Kościoła rzymskiego – zagrożenie tureckie, spustoszenie Rzymu przez wojska cesarskie w 1527 (tzw. Sacco di Roma) i nowe podziały w łonie chrześcijaństwa. Kwestie sporne z Lutrem nie zostały rozstrzygnięte, a rządzona przez Henryka VIII Anglia oderwała się od Kościoła rzymskokatolickiego.

Po wydarzeniach roku 1527 papież został uwięziony przez żołnierzy cesarskich w zamku św. Anioła. Cesarz starał się nakłonić papieża do zwołania soboru powszechnego i reformy wewnętrznej Kościoła. Klemens VII jednak do końca się przed tym wzbraniał. W 1529 zawarł z Karolem V pokój w Barcelonie. Następnego roku cesarz zwołał do Augsburga zjazd stanów Rzeszy, na którym uchwalono reformacyjne Credo (tzw. Wyznanie Augsburskie, będące jednym z dokumentów założycielskich Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego).

Okres jego pontyfikatu jest negatywnie oceniany przez historyków Kościoła. Papież obawiał się koncyliaryzmu (a więc utraty własnej realnej władzy) i głównie z tego powodu odmawiał zdecydowanie zwołania soboru. Umarł na skutek zatrucia muchomorem sromotnikowym.

Grobowiec papieża znajduje się w rzymskiej bazylice Najświętszej Maryi Panny powyżej Minerwy. Jako iż powszechnie został uznany za odpowiedzialnego za niezręczną politykę, która doprowadziła do tragedii Rzymu, jego grobowiec smarowano gnojem, a wypisane na płycie nagrobnej imię Clemens (czyli łaskawy) Pontifex Maximus - nieznany osobnik zmienił na InClemens (czyli bezlitosny).

Przypisy