Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
VIII Ogólnopolski Tydzień Mukowiscydozy
"MUKOWISCYDOZA. Więcej wiedzieć, lepiej leczyć!" - to hasło tegorocznej, ósmej edycji Ogólnopolskiego Tygodnia Mukowiscydozy, która odbędzie się w dniach 23 lutego-1 marca. W tym roku organizatorzy - Fundacja Pomocy Rodzinom i Ch...
 
VIII Ogólnopolski Tydzień Mukowiscydozy
"MUKOWISCYDOZA. Więcej wiedzieć, lepiej leczyć!" - to hasło tegorocznej, ósmej edycji Ogólnopolskiego Tygodnia Mukowiscydozy, która odbędzie się w dniach 23 lutego-1 marca. W tym roku organizatorzy - Fundacja Pomocy Rodzinom i Ch...
 
W Poznaniu rozpoczął się VIII Kongres Teologów Polskich
Około 300 delegatów bierze udział w rozpoczętym w poniedziałek w Poznaniu VIII Kongresie Teologów Polskich. Temat obrad zawarty jest w haśle spotkania: "Między sensem a bezsensem ludzkiej egzystencji".Uczestnicy zgromadzenia wezmą udział w dysku...
 
VIII Lubelski Festiwal Nauki/ Naukowcy: całuj się na zdrowie
Spośród Europejczyków najrzadziej całują się Niemcy. Z kolei pocałunki mieszkańców amerykańskiego stanu Iowa, zgodnie z tamtejszym prawem, nie powinny trwać dłużej niż 5 minut. Tymczasem całując się regularnie możemy przedłużyć sobie życie o 5 lat, wyostrzyć z...
 
VIII Lubelski Festiwal Nauki/Jak bawołami mandaty płacono ...
Kurs euro, dolara czy franka kształtuje naszą ekonomiczną rzeczywistość, jednak pierwszą prawdziwie międzynarodową walutą były małe białe muszelki - kauri, a mandaty za przekroczenie prawa płacono w wołach czy baranach. O historii pieniądza podczas VIII Lubelsk...

Reklama:


Kleopatra Thea

Czy wiesz że...?
Ewa Maria Wipszycka (ur. 1933 r.) – historyk starożytności, profesor zwyczajny na Uniwersytecie Warszawskim. Żona Benedetto Bravo, matka Pawła Bravo. Tytuł magistra uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim w 1955 r., doktorat i habilitację tamże w 1962 i 1972 r. Od 1990 r. profesor nadzwyczajny, w 1994 r. uzyskała z rąk prezydenta Lecha Wałęsy tytuł profesora zwyczajnego. Zatrudniona w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1972-1990 oddelegowana do Filii UW w Białymstoku, gdzie była w latach 1975-1977 kierownikiem studium zaocznego na wydziale humanistycznym. Ponadto w 1978 r. była prodziekanem Wydziału Humanistycznego Filii UW w Białymstoku, a dziekanem w latach 1979-1981. W latach 1972-1974 była kierownikiem Studium Zaocznego Historii w Instytucie Historycznym UW, a w okresie 1989-1990 wicedyrektorem Instytutu Historycznego UW. W latach 1993-1996 była zastępcą kierownika Międzywydziałowych Studiów Indywidualnych. Specjalizuje się w historii Egiptu czasów greckich i późnoantycznego chrześcijaństwa. Jest autorką i współautorką licznych publikacji naukowych, podręczników akademickich i szkolnych oraz artykułów i książek popularyzatorskich. Uczestniczyła w wielu projektach naukowych i wykopaliskach archeologicznych, m.in. w Aleksandrii, Naklun i Ptolemais. Jest współzałożycielką miesięcznika "Mówią wieki" i członkiem redakcji od 1957 r. Od 2002 r. Prezes Zarządu Fundacji im. Rafała Taubenschlaga.

Język grecki albo grekajęzyk indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Starożytna Syria zajmowała obszar między Morzem Śródziemnym, a rzeką Eufrat oraz między Azją Mniejszą (konkretnie górami Taurus) i Palestyną. Takie ramy terytorialnie przyjmuje się najczęściej w literaturze, z punktu widzenia geograficznego dla tego regionu. Nie są one tożsame z obecnymi granicami państwa syryjskiego.
Moneta Kleopatry Thei

Kleopatra Thea (164 p.n.e.121 p.n.e.) — królowa państwa Seleucydów, panowała w latach 126- 121 p.n.e., córka władcy Egiptu Ptolemeusza VI Filometora. Matka Antiocha VI Epifanesa Dionizosa, Seleukosa V Filometora, Antiocha VIII Gryposa i Antiocha IX Kyzikenosa, żona Aleksandra Balasa, Demetriusza II Nikatora i Antiocha VII Sidetesa. Thea w języku greckim oznacza bogini.

Demetriusz II Nikator (gr. Zwycięzca; ur. 161 p.n.e., zm. 125 p.n.e.) - władca monarchii Seleucydów w latach 145 p.n.e.-139 p.n.e. i od 129 p.n.e. do śmierci, syn Demetriusza I Sotera.

Antioch VIII Grypos (Krzywonosy) (II w. p.n.e.) - król Syrii panujący w latach 126-96 p.n.e., z dynastii Seleukidów, młodszy syn Demetriusza II Nikatora.

Początkowo została z inicjatywy ojca wydana za mąż za Aleksandra Balasa, uzurpatora władzy królewskiej w Syrii, z którym miała syna Antiocha VI Epifanesa Dionizosa. W zamyśle Ptolemeusza Kleopatra miała mu pozwolić na ściślejsze uzależnienie Balasa. Po pojawieniu się prawowitego następcy tronu w Syrii - Demetriusza II Nikatora i po odniesieniu przez niego początkowych sukcesów, Ptolemeusz VI odwrócił się od Balasa. Następnie odebrał mu córkę i zaproponował jej rękę wraz z propozycją przymierza Demetriuszowi II.

Ptolemeusz VI Filometor - (ur. 186 p.n.e., zm. 145 p.n.e.), był szóstym władcą Egiptu z dynastii Ptolemeuszów. Władał krajem w latach 180-145 p.n.e.. Był synem Ptolemeusza V i Kleopatry I. Jego małżonką była jego siostra Kleopatra II, mieli razem synów: Ptolemeusza Eupatora i Ptolemeusza VII Neosa Filopatora oraz córki: Kleopatrę Theę i Kleopatrę III.

Antioch IX Kyzikenos (ur.?, zm. 95 p.n.e.) - król Syrii z dynastii Seleukidów. Syn Antiocha VII Sidetesa i Kleopatry Thea, przyrodni brat Antiocha VIII Gryposa. Przydomek Antioch IX wziął się od miasta Kyzikos, gdzie się wychowywał.

Z Demetriuszem II Nikatorem Kleopatra Thea miała synów Seleukosa V Filometora i Antiocha VIII Gryposa. Gdy mąż dostał się do niewoli partyjskiej w 139 p.n.e. ofiarowała swą rękę jego bratu Antiochowi VII Sidetesowi, z tego związku narodził się Antioch IX Kyzikenos. Wkrótce w walkach z Partami zginął Antioch VII, a z niewoli powrócił Demetriusz II Nikator.

Seleucydzi lub też Seleukidzi - dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).

Benedetto Bravo (ur. 1931 r.) – filolog klasyczny i historyk starożytności, profesor zwyczajny na Uniwersytecie Warszawskim. Mąż Ewy Wipszyckiej, ojciec Pawła Bravo. Ukończył studia na Uniwersytecie w Pizie i w Scuola Normale Superiore di Pisa w 1953 r. Lektor języka włoskiego w Paryżu 1956-1960. Doktorat i habilitację uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1966 i 1979 r., profesurę tytularną w 1994 r. Zatrudniony w Instytucie Historycznym UW kolejno jako asystent od 1962 r., starszy asystent, adiunkt, docent, profesor nadzwyczajny od 1991 r., profesor zwyczajny od 1999 r. Specjalizuje się w historii starożytnej Grecji okresu archaicznego i klasycznego.

Gdy w wyniku walk z uzurpatorem Aleksandrem Zabinasem Demetriusz II poniósł śmierć, Kleopatra Thea przejęła władzę. Aby ją utrzymać rozkazała zabić własnego syna Seleukosa V Filometora, który ogłosił się królem bez jej pozwolenia. W celu wzmocnienia swojej władzy dzieliła tron ze swoim drugim synem - Antiochem VIII Gryposem. W 121 p.n.e. Kleopatra Thea została zamordowana przez Antiocha VIII, który prawdopodobnie uczynił to w obawie o własne życie.

Seleukos V Filometor (ur. 145 p.n.e., zm.125 p.n.e.) - król Syrii z dynastii Seleukidów, panujący w latach 126 p.n.e.-125 p.n.e.. Syn Demetriusza II Nikatora i Kleopatry Thea. Określenie Filometor w języku greckim oznacza kochający matkę.

Antioch VI Epifanes Dionizos (ur.146 p.n.e., zm.138 p.n.e.) - władca Syrii z dynastii Seleukidów, syn Aleksandra Balasa i Kleopatry Thei córki Ptolemeusza VI, władcy Egiptu.

Bibliografia

  • Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka: Historia starożytnych Greków. T. 3: Okres hellenistyczny. Warszawa: Wydawnictwo naukowe PWN, 1992, s. 266-268. ISBN 83-01-06653-9. 






  • Czy wiesz że...? beta

    Aleksander Balas, zwany również Epifanes (zm. 145 p.n.e.), rzekomy syn Antiocha IV, uzurpator na tronie monarchii Seleukidów pomiędzy 150 p.n.e.-145 p.n.e.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.