|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pamiętacie film „Fan” z Robertem de Niro? Jako psychopatyczny kibic posuwa się do morderstwa, byle tylko jego ulubiony gracz odzyskał formę, a drużyna zaczęła wygrywać…. To nie jedyny film, w którym ten ... Koniec sierpnia to dobry czas do podziwiania komety C/2009 P1 (Garradd), która jest dostępna obserwacjom przez lornetkę - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Po pełni Księżyca, któr... Zniszczony przez zeszłoroczną powódź Skansen Archeologiczny w Trzcinicy koło Jasła (Podkarpackie) odbudowano po kilku miesiącach intensywnych prac. Naprawiono m.in. rekonstrukcje chat, drogi wewnętrzne, ogrodzenia, a także wymieniono posadzk... Samochody na prąd, informacje o życiu gwiazd i bezpiecznym płaceniu w internecie, trening wyobraźni, sztuki performance i myślące roboty - to tylko niektóre z atrakcji czekające na gości VI Festiwalu Nauki w Dąbrowie Górniczej. Impreza odbędzie się międz... Centralny egzamin na koniec studiów medycznych jest gwarancją jakości uczenia i dobrym kryterium kwalifikacji na specjalizacje - oceniają w rozmowie z PAP prezes NRL Maciej Hamankiewicz i prezes Stowarzyszenia Młodego Lekarza Grzegorz Napiórkowski.Likwida...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Kość ramiennaCzy wiesz że...? Mięsień naramienny (łac. musculus deltoideus) - leżący powierzchownie, największy mięsień okolicy barku o kształcie odwróconej greckiej litery Δ. Kość łokciowa (łac. ulna) – jest kością długą. Nasada bliższa (proksymalna) jest zaopatrzona w dwa wyrostki. Wyrostek tylny większy stanowi górne zakończenie kości i nazywa się wyrostkiem łokciowym (olecranon). Mniejszy, niżej położony i skierowany swym wierzchołkiem do przodu to wyrostek dziobiasty (processus coronoideus). Trzon kości łokciowej ma w przekroju poprzecznym kształt trójkątny. Wyróżnia się trzy brzegi ograniczające trzy powierzchnie: przednią, przyśrodkową i tylną. Nasadę dalszą (dystalną) stanowi głowa kości łokciowej, przedłużająca się po stronie przyśrodkowej w wyrostek rylcowaty (processus styloideus). Głowa kości łokciowej jest zakończona powierzchnią dla połączenia z trójkątną chrząstką, oddzielającą tę kość od nadgarstka. Kości długie (łac. ossa longa) - rodzaj kości, którego długość znacznie przewyższa ich szerokość i grubość. W ich budowie wyróżnia się sztywny trzon (Wewnątrz trzonu jest jama szpikowa wypełniona szpikiem kostnym.) oraz nieco bardziej sprężyste nasady (końce)- bliższą i dalszą. Przykładem kości długich są: kość ramienna, kość łokciowa, kość promieniowa, kość udowa, kość piszczelowa i kość strzałkowa, kości śródręcza i śródstopia oraz kości paliczków palców rąk i stóp. Kości długie występują więc przede wszystkim w kończynach. 
 
Kość ramienna (łac. humerus) – jedna z kości kończyny górnej, należy do kości długich. Wyróżnia się w niej koniec bliższy, trzon (łac. corpus humeri) i koniec dalszy. Na końcu bliższym znajduje się głowa kości ramiennej (łac. caput humeri). Głowę ogranicza szyjka anatomiczna (łac. collum anatomicum) kości ramiennej. Bocznie od szyjki leżą dwa guzki oddzielone od siebie bruzdą międzyguzkową (łac. sulcus intertubercularis) ku tyłowi od niej leży guzek większy (łac. tuberculum majus), ku przodowi - guzek mniejszy (łac. tuberculum minus). Od guzków w kierunku trzonu ciągną się grzebienie guzków większego i mniejszego. Poniżej guzków znajduje się tzw. szyjka chirurgiczna (łac. collum chirurgicum) - nazwana tak, gdyż jest to miejsce częstych złamań. Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Trzon kości ramiennej, na tylnej powierzchni ma skośnie przebiegającą płytką bruzdę nerwu promieniowego (łac. sulcus nervi radialis). Nierówność na bocznej powierzchni trzonu jest miejscem przyczepu mięśnia naramiennego i jest to tzw. guzowatość naramienna (łac. tuberositas deltoidea). Po obu stronach końca dalszego znajdują się wyniosłości, zwane nadkłykciami, z których przyśrodkowy jest dłuższy niż boczny. Pod nadkłykciem przyśrodkowym leży bruzda nerwu łokciowego (łac. sulcus nervi ulnaris). Między nadkłykciami i nieco poniżej nich leży kłykieć kości ramiennej (łac. condylus humeri), na którym znajdują się powierzchnie stawowe dla połączenia z kośćmi przedramienia. Powierzchnia boczna służąca do połączenia z kością promieniową leży na główce kości ramiennej (łac. capitulum humeri). Przyśrodkowo leży bloczek (łac. trochlea humeri) łączący się z kością łokciową. Powyżej bloczka na tylnej powierzchni kości ramiennej leży głęboki dół wyrostka łokciowego (łac. fossa olecrani), w który wsuwa się wyrostek łokciowy kości łokciowej podczas prostowania przedramienia.
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
