Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
Regulaminy
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Prof. UJ Adam Bielański skończył 99 lat, wciąż jest aktywny zawodowo
Prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego Adam Bielański, znakomity chemik, członek PAN i PAU skończył w środę 99 lat. Wciąż jest aktywny zawodowo, a jego największym marzeniem jest uzyskanie grantu na nowy chromatograf gazowy. Adam Bielański urodził się 14 grudnia 1...
 
Zakończyła się operacja przeszczepu stawów skroniowo-szczękowych
Po 11 godzinach lekarze z miejskiego szpitala w Olsztynie zakończyli we wtorek operację wszczepienia implantów stawów skroniowo-szczękowych u 23-letniej pacjentki. Wszczepienie stawów przebiegło pomyślnie, choć pojawiły się poważne komplikacje. Jak przyzna...
 
Skomplikowana operacja żuchwy w Bydgoszczy
Operację rekonstrukcji żuchwy u 40-letniej kobiety z dysplazją włóknistą przeprowadzono w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy. Pacjentce wycięto część żuchwy i na to miejsce wszczepiono płat skórno-mięśniowo-kostny z pod...
 
Pierwszy implant czaszki z biomateriałów sfinansowany przez NFZ
Po raz pierwszy sfinansowany przez NFZ zabieg wypełnienia ubytku czaszki implantem z biomateriałów, wykonanym na indywidualne zamówienie, przeprowadzono 15 lipca w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr. Antoniego Jurasza w Bydgoszczy. Specjalna płytka kosztowała 320 tys...
 
5. Europejska Konferencja Nowotworów Głowy i Szyi
Prawie tysiąc uczestników z 58 krajów świata weźmie udział w rozpoczynającej się w środę w Poznaniu 5. Europejskiej Konferencji Nowotworów Głowy i Szyi - poinformował w poniedziałek przewodniczący komitetu organizacyjnego prof. Wojciech Golusiński. ...

Reklama:


Kość skroniowa

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Kość jarzmowa (łac. os zygomaticum), parzysta kość czaszki, tworząca część boczną twarzy. Od ustawienia kości jarzmowej w dużej mierze zależą również kształty twarzy. Ustawienie tych kości w płaszczyźnie czołowej nadaje twarzy wyraz mongoloidalny u odmiany białej.

Adam Wawrzyniec Bochenek (ur. 10 sierpnia 1875 w Krakowie, zm. 25 maja 1913 tamże) – polski lekarz, anatom, histolog, antropolog. Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika anatomii.
Część skalista (Piramida)

Jest kształtu czworościennego ostrosłupa, którego oś długa ustawiona jest pod kątem 45 stopni do płaszczyzny strzałkowej. Szczyt piramidy skierowany jest do przodu i przyśrodkowo a podstawa jest skierowana bocznie i uległa zrośnięciu z powierzchnią wewnętrzną części łuskowej i sutkowej. Szczyt piramidy zawiera otwór wewnętrzny kanału tętnicy szyjnej ograniczający otwór poszarpany.

Powięź gardłowo-podstawna (łac. fascia pharyngobasilaris) – mała przestrzeń, która rozciąga się od podstawy czaszki ku dołowi na odległość 1-2 cm, wchodząc w ścianę gardła. Stanowi ona górny przyczep gardła do podstawy czaszki. Jest to gruba błona zbudowana ze zbitej tkanki łącznej włóknistej. W sensie histologicznym stanowi ona przedłużenie (ku górze) błony podśluzowej oddzielającej błonę śluzową gardła od warstwy mięśniowej; w sensie anatomicznym jest to ściana gardła pozbawiona warstwy mięśniowej. Ku dołowi przechodzi ona w cienką i mocną warstwę oddzielającą włókna mięśnia zwieracza górnego gardła od błony śluzowej. Warstwa ta posiada więcej włókien elastycznych i zwana jest niekiedy powięzią sprężystą (łac. fascia elastica).
Chrząstka, tkanka chrzęstna (łac. textus cartilagineus), rodzaj tkanki łącznej szkieletowej, zbudowanej z komórek chrzęstnych - chondrocytów oraz bezpostaciowej substancji międzykomórkowej, składającej się z istoty podstawowej (kwas hialuronowy i proteoglikany) zwanej macierzą (matrix) oraz dużych ilości włókien białkowych: klejodajnych (kolagenowych) i elastycznych.

Szczyt, podstawa i krawędzie piramidy

  • Szczyt piramidy - jest szorstki i nierówny. Wnika do kąta utworzonego przez brzeg tylny skrzydła większego oraz trzon kości klinowej i część podstawną kości potylicznej. Leży w nim otwór wewnętrzny kanału tętnicy szyjnej (łac. foramen internum canalis carotici). Stanowi tylne ograniczenie otworu poszarpanego (łac. foramen lacerum).
  • Podstawa piramidy - Jest zrośnięta z wewnętrzną powierzchnią części łuskowej i sutkowej kości skroniowej.
  • Krawędź górna - jest najdłuższa i wolna. Jest położona między powierzchnią przednią a tylną. Ma wyżłobiony rowek - bruzdę zatoki skalistej górnej (łac. sulcus sinus petrosi superioris) dla równoimiennej zatoki żylnej opony twardej mózgowia. Na całej jej długości znajduje się przyczep namiotu móżdżku (łac. tentorium cerebelli). Ogranicza dół tylny czaszki od dołu środkowego czaszki.
  • Krawędź tylna - Łączy się z brzegiem bocznym części bocznej i podstawnej kości potylicznej. Tworzy wcięcie szyjne (łac. incisura jugularis) przedzielone wyrostkiem śródszyjnym (łac. processus intrajugularis).
  • Krawędź przedna - najkrótsza. Rozciąga się między powierzchnią przednią a dolną. W dole środkowym czaszki w swym tylnym odcinku łączy piramidę z łuską i występuje tu szczelina skalisto-łuskowa (łac. fissura petrosquamosa). Swym przednim odcinkiem łączy się z kością klinową i występuje tu szczelina klinowo-skalista (łac. fissura sphenopetrosa).
  • Krawędź dolna - Jest bardzo nieregularna i słabo się zaznacza na powierzchni zewnętrznej podstawy czaszki. Stanowi wyrostek skalisty, który wklinowuje się w obręb przyśrodkowego odcinka szczeliny bębenkowo-skalistej, dzieląc go na dwie osobne szczeliny.

    • Powierzchnie piramidy

  • Powierzchnia przednia, ściślej: powierzchnia przednio-górna - tworzy część tylną dołu środkowego czaszki (łac. fossa cranii media), do którego przylega płat skroniowy mózgu (stąd na tej powierzchni występują też łęki mózgowe i wyciski palczaste). Część łuskowa łączy się z nią za pośrednictwem szczeliny skalisto-łuskowej (łac. fissura petrosquamosa). Tuż przy górnej krawędzi widać wyniosłość łukowatą (łac. eminentia arcuata), powstałą w wyniku naporu ze strony kanału półkolistego przedniego. Do przodu i bocznie od tej wyniosłości znajduje się wgłębienie świadczące o położeniu jamy bębenkowej - silnie cieniejąca warstwa kostna zwana pokrywką jamy bębenkowej (łac. tegmen tympani). Zawiera ona komórki pokrywkowe (łac. cellulae tegmentales). Ich obecność powoduje znaczną kruchość pokrywki, w wyniku czego błona śluzowa wyścielająca jamę bębenkową może wręcz przylegać do opony twardej mózgowia. Stąd proces zapalny ucha środkowego może łatwo przenieść się na oponę twardą mózgowia, co jest bardzo niebezpieczne dla życia. Bocznie od otworu wewnętrznego kanału tętnicy szyjnej leży otwór kanału mięśniowo-trąbkowego (łac. foramen musculotubarius), prowadzący do równoimiennego kanału, którego światło jest skierowane do przodu i przyśrodkowo i prowadzi do jamy bębenkowej. Ponadto kanał jest przedzielony kostną przegrodą na część górną (mniejszą), zwaną półkanałem mięśnia naprężającego błonę bębenkową (łac. semicanalis musculi tensoris tympani) oraz na część dolną (większą), zwaną półkanałem trąbki słuchowej (łac. semicanalis tubae auditivae). W ścianach półkanału znajdują się komórki trąbkowe (łac. cellulae tubariae). Powyżej i do tyłu od otworu kanału mięśniowo-trąbkowego znajduje się przyśrodkowy rozwór kanału nerwu skalistego większego (łac. hiatus canalis nervi patrosi majoris), który prowadzi równoimienny kanał do kolanka kanału nerwu twarzowego (łac. geniculum canalis nervi facialis).

    • Kanał nerwu skalistego większego zawiera:

    Staw skroniowo-żuchwowy, SSŻ (łac. articulatio temporomandibularis, ang. temporomandibular joint – TMJ) jest parzystym, kulistym i dwujamowym stawem twarzoczaszki, jedynym sprzężonym czynnościowo w organizmie człowieka. Staw leży ku przodowi od ujścia przewodu słuchowego zewnętrznego i zewnętrznie osłonięty jest przez łuk jarzmowy. Mięśniami wpływającymi na ruchy w stawie są wszystkie mięśnie żucia.
    Wyrostek rylcowaty (processus styloideus) - wyrostek kości skroniowej, położony po jej dolnej stronie do przodu i do dołu od części bębenkowej wspomnianej kości.
  • gałąź skalistą t. oponowej środkowej,
  • nerw skalisty większy od nerwu twarzowego (włókna czuciowo-ruchowe nerwu twarzowego), biegnący w bruździe nerwu skalistego większego wprost do otworu poszarpanego, a z niego uchodzi kanałem skrzydłowym do dołu skrzydłowo-podniebiennego, scalając się w tym kanale z nerwem skalistym głębokim i tworząc nerw kanału skrzydłowego.

    • Bocznie od poprzedniego otworu, również w okolicy szczytu piramidy leży rozwór kanału nerwu skalistego mniejszego (łac. hiatus canalis nervi petrosi minoris). Przez ten rozwór przechodzą:

    Przewód słuchowy zewnętrzny (łac. meatus acusticus externus) - jest to część ucha zewnętrznego odpowiedzialna za przekazywanie dźwięków pobranych z otoczenia przez małżowinę uszną. Rozpoczyna się otworem słuchowym zewnętrznym a kończy błoną bębenkową. Składa się z części chrzęstnej (początkowej) zawierającej włosy (łac. tragi) oraz gruczoły woszczynowe i części kostnej (pozbawionej włosów), która kończy się pierścieniem włóknistym błony bębenkowej. W skórze przewodu słuchowego są umieszczone gruczoły łojowe, produkujące woskowinę.
    Adam Krechowiecki (pseudonimy: Adam Bukatko, Wratysław Daniłowicz i inne; ur. 6 stycznia 1850 w Bielżycach na Wołyniu, zm. 13 czerwca 1919 we Lwowie) – polski pisarz, krytyk i dramaturg.
  • tętnica bębenkowa górna (od tętnicy oponowej środkowej),
  • nerw skalisty mniejszy - będący przedłużeniem nerwu bębenkowego, którego źródłem jest zwój dolny nerwu językowo-gardłowego, położony w dołku skalistym (łac. fosulla petrosa) i uchodzi na dnie tego dołka biegnąc kanalikiem bębenkowym do jamy bębenkowej do wzgórka. Stamtąd uchodzi przez górną ścianę jamy bębenkowej za pośrednictwem połączenia z jamy bębenkowej z kolankiem kanału nerwu twarzowego (wymienia niektóre włókna parasympatyczne z komponentą parasympatyczną nerwu twarzowego - nerwem dodatkowym) i uchodzi jako nerw skalisty mniejszy przez równoimienny kanał i rozwór, a następnie zmierza przez szczelinę klinowo-skalistą do dołu podskroniowego (unerwia śliniankę przyuszną i gruczoły policzkowe).

    • W pobliżu szczytu piramidy znajduje się wycisk zwoju nerwu trójdzielnego (łac. impressio nervi trigemini) dla zwoju troistego (półksiężycowatego) nerwu trójdzielnego (łac. ganglion semilunare nervi trigemini).

    Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
  • Powierzchnia tylna, ściślej: powierzchnia tylno-górna,stanowi powierzchnię przednią dołu tylnego czaszki. Przylega do niej półkula móżdżku. Pośrodku tej powierzchni znajduje się otwór słuchowy wewnętrzny (łac. porus acusticus internus), który prowadzi do długiego na ok. 1 cm przewodu słuchowego wewnętrznego (łac. meatus acusticus internus).

    • Przewód słuchowy wewnętrzny zawiera:

  • nerw twarzowy i nerw pośredni,
  • nerw przedsionkowo-ślimakowy,
  • tętnicę błędnikową zwaną też tętnicą słuchową wewnętrzną (od tętnicy podstawnej - końcowej gałęzi t. szyjnej wewnętrznej),
  • drobne żyłki;

    • Przewód słuchowy wewnętrzny kończy się dnem przewodu słuchowego wewnęrznego (łac. fundus meatus acustici interni), który jest owalny i stanowi pionowo postawioną płytkę kostną, będąca ścianą przyśrodkową błędnika kostnego przedsionka i ślimaka. Dno dzieli grzebień poprzeczny (łac. crista transversa) na górne pole mniejsze i na dolne pole większe, a pionowe pasmo dodatkowo dzieli oba pola na części przednie i tylne. Podział dna przewodu słuchowego wewnętrznego:

  • przednio-górna ćwiartka: pole nerwu twarzowego (łac. area nervi facialis), który przebija nerw twarzowy (i nerw pośredni) wchodząc do kanału nerwu twarzowego,
  • przednio-dolna ćwiartka: pole ślimakowe (łac. area cochlae), zawiera pasmo spiralne dziurkowane (łac. tratus spiralis foraminosus), które zawiera drobne ujścia kanalików włókien czuciowych nerwu ślimakowego, które uchodzą ze ślimaka i dośrodkowo kierują się do światła przewodu słuchowego wewnętrznego (gdzie scalają się w jeden wspólny nerw przedsionkowo-ślimakowy).
  • tylno-górna ćwiartka: pole przedsionkowe górne (łac. area vestibularis superior), które zawiera górną część włókien od górnej części przedsionka i łagiewki, a także od przedniego i bocznego kanału półkolistego,
  • tylno-dolna ćwiartka: pole przedsionkowe dolne (łac. area vestibularis inferior), które zawiera dolną część włókien od przedsionka i od woreczka,
  • otwór pojedynczy (łac. foramen singulare), położony u dołu pola przedsionkowego dolnego. Prowadzi gałązki z dolnej części przedsionka i od kanału półkolistego dolnego.

    • Dół podłukowaty (łac. fossa subarcuata) znajduje się pod wyniosłością łukowatą i prowadzi ślepo pod kanał półkolisty przedni błędnika i zawiera wypustkę opony twardej. Bardziej bocznie i ku dołowi leży otwór zewnętrzny (łac. apertura externa) do kanału wodociągu przedsionka (łac. aqueductus vestibuli). Kanał ten łączy woreczek i łagiewkę z przestrzenią podoponową. Kanał wodociągu przedsionka zawiera:

  • przewód błędnika błoniastego,
  • drobną tętniczkę i żyłkę;
  • Powierzchnia dolna - posiada również przedni odcinek, niekiedy określany jako powierzchnia przednio-dolna, która jest bezpośrednio przyrośnięta do części bębenkowej kości sitowej, przez co jest całkowicie ukryta w obrębie kości i niewidoczna i leży na przyśrodkowym odcinku przewodu słuchowego zewnętrznego. Powierzchnia dolna jest nierówna, nieregularna i jest położona poziomo. Tworzy część powierzchni zewnętrznej podstawy czaszki. Na brzegu tylnym tej części znajduje się wcięcie szyjne (łac. incisura jugularis), przedzielone kostną listewką - wyrostkiem śródszyjnym (łac. processus intrajugularis) na mniejszą część przyśrodkową (przednią) oraz na boczną (tylną). Kość potyliczna uzupełnia wcięcie szyjne kości skroniowej własnym wcięciem szyjnym, położonym na bocznej krawędzi części bocznej kości potylicznej.

    • Przez otwór szyjny biegną:

  • zatoka skalista dolna,
  • nerw językowo-gardłowy,
  • nerw błędny,
  • nerw dodatkowy,
  • żyła szyjna wewnętrzna,
  • tętnica oponowa dolna;

    • Do przodu i z boku od wcięcia szyjnego leży duży, głęboki dół szyjny (łac. fossa jugularis). W nim leży opuszka górna żyły szyjnej wewnętrznej (łac. bulbus superior venae jugularis internae). Nad tym dołem leży dno jamy bębenkowej. W ścianach dołu szyjnego mogą znajdować się komórki bębenkowe (łac. cellulae tympanicae). Na dnie dołu szyjnego znajduje się drobna, słabo widoczna rynienka do kanalika sutkowego (łac. canalicus mastoideus), który prowadzi gałąź uszną nerwu błędnego do szczeliny bębenkowo-sutkowej. W swoim przebiegu gałąź ta oddaje też drobne gałązki do błony śluzowej przewodu słuchowego zewnętrznego. Pomiędzy dołem szyjnym a częścią przednią wcięcia szyjnego leży trójkątne wgłębienie na którego dnie znajduje się otwór zewnętrzny kanalika ślimaka (łac. foramen externum canaliculi cochlae). Do przodu od dołu szyjnego leży okrągły otwór zewnętrzny kanału tętnicy szyjnej (łac. foramen externum canalis carotici). Prowadzi on do kanału tętnicy szyjnej. Kanał ten jest zagięty i biegnie pionowo, po czym zagina się i biegnie poprzecznie, skośnie do przodu i przyśrodkowo w obrębie części skalistej, po czym uchodzi na szczycie piramidy otworem wewnętrznym kanału tętnicy szyjnej (łac. foramen interum canalis carotici). W ścianie kanału tuż przy otworze zewnętrznym znajdują się otworki, które prowadzą do kanalików szyjno-bębenkowych (łac. canaliculi caroticotympanici) dla gałązki szyjno-bębenkowej od tętnicy szyjnej wewnętrznej i nerwów szyjno-bębenkowych od nerwu bębenkowego (od nerwu językowo-gardłowego), które dochodzą do jamy bębenkowej. Przez kanał tętnicy szyjnej przechodzą:

  • tętnica szyjna wewnętrzna,
  • splot żylny szyjno-tętniczy,
  • splot współczulny szyjno-tętniczy zewnętrzny;

    • Dołek skalisty (łac. fossula petrosa) leży między otworem zewnętrznym kanału tętnicy szyjnej a dołem szyjnym i otworem zewnętrznym kanalika ślimaka. Tutaj leży zwój dolny nerwu językowo-gardłowego. Przez kanalik ślimaka przebiegają:

  • tętnica bębenkowa dolna (od tętnicy gardłowej wstępującej, a ta od tętnicy szyjnej zewnętrznej),
  • nerw bębenkowy (gałąź nerwu językowo-gardłowego),
  • przewód przychłonkowy (tworzący połączenie między uchem wewnętrznym a przestrzenią podpajęczynówkową opon mózgowych),
  • żyłkę od ślimaka do żyły szyjnej wewnętrznej;

    • Bocznie od dołka skalistego położony jest wyrostek rylcowaty (o dł. 4-5 cm), który jest miejscem przyczepu tzw. bukiet Riolana. Wyrostek objęty jest od przodu kostną pochwą wyrostka rylcowatego (łac. vagina processus styloidei), należącą do części bębenkowej kości skalistej. Jednakże dalsza część pochwy położona na wyrostku powstaje z części skalistej. Otwór rylcowo-sutkowy (łac. foramen stylomastoideus) położony jest między wyrostkiem rylcowatym a sutkowym. Jest to zakończenie kanału nerwu twarzowego. Przez otwór wychodzi komponenta parasympatyczna nerwu twarzowego (nerw pośredni), a do otworu wchodzi tętnica rylcowo-sutkowa (łac. arteria stylomastoidea) - pochodząca od t. szyjnej zewnętrznej. Przy szczycie piramidy znajduje się czworoboczne pole dla przyczepu mięśnia dźwigacza podniebienia miękkiego i dla części chrzęstnej trąbki słuchowej. Występuje tutaj również chrzastkozrost skalisto-potyliczny (łac. synchondrosis petrooccipitalis).

    Przypisy

    1. ↑ Adam Krechowiecki, Florian Czerwiński: "Zarys anatomii człowieka", wyd. V, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997 ISBN 83-200-2124-3, str. 54
    2. Adam Krechowiecki, Florian Czerwiński: "Zarys anatomii człowieka", wyd. V, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997 ISBN 83-200-2124-3, str. 53


    przejdź do podstrony: [1][2] 3




    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.