|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy z Hiszpanii i Wlk. Brytanii, których prace są finansowane ze środków unijnych, stwierdzili, że działania w zakresie odbudowy ekologicznej w miejscach o znacznej degradacji środowiskowej mogą pomóc w odbudowaniu globalnej bioróżnorodności. Opublikowane w czaso... Finansowani ze środków unijnych naukowcy odkryli, że w sposób podobny do podziału ludzi według grupy krwi, możemy sklasyfikować się również według typu jelita. W artykule opublikowanym w czasopiśmie Nature, międzynarodowy zespół pracujący pod kierunkiem naukowców... Według wyników nowych badań dofinansowanych ze środków unijnych zapalenie tkanki tłuszczowej w organizmie nie zawsze musi być szkodliwe, co różni się do wcześniejszych poglądów, które wiązały zapalenie z insulinoopornością i ostatecznie cukrzycą typu 2. Odk... Prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego Adam Bielański, znakomity chemik, członek PAN i PAU skończył w środę 99 lat. Wciąż jest aktywny zawodowo, a jego największym marzeniem jest uzyskanie grantu na nowy chromatograf gazowy. Adam Bielański urodził się 14 grudnia 1... Nowy ząb, staw kolanowy czy biodrowy lub kość, która zastąpi uszkodzony fragment - takie m.in. możliwości oferuje współczesna inżynieria materiałowa medycynie. "Jednak choć inżynieria materiałowa poczyniła w ostatnich latach ogromny postęp, wciąż jesteśmy na początku drogi do te...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Kość udowaCzy wiesz że...? Adam Wawrzyniec Bochenek (ur. 10 sierpnia 1875 w Krakowie, zm. 25 maja 1913 tamże) – polski lekarz, anatom, histolog, antropolog. Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika anatomii. Kąt (lub kąt płaski) - każda z dwóch części płaszczyzny zawarta między dwiema półprostymi o wspólnym początku (zwanym wierzchołkiem kąta) wraz z tymi półprostymi (zwanymi ramionami kąta). Każdemu kątowi można przyporządkować pewną wartość, zwaną miarą kąta. Jednostkami miary kątów są radian (rad), stopień (°), grad (g), minuta (′), sekunda (′′), tercja (′′′) oraz tysiączna. Dwa kąty płaskie o tej samej mierze są kątami przystającymi. Kości długie (łac. ossa longa) - rodzaj kości, którego długość znacznie przewyższa ich szerokość i grubość. W ich budowie wyróżnia się sztywny trzon (Wewnątrz trzonu jest jama szpikowa wypełniona szpikiem kostnym.) oraz nieco bardziej sprężyste nasady (końce)- bliższą i dalszą. Przykładem kości długich są: kość ramienna, kość łokciowa, kość promieniowa, kość udowa, kość piszczelowa i kość strzałkowa, kości śródręcza i śródstopia oraz kości paliczków palców rąk i stóp. Kości długie występują więc przede wszystkim w kończynach. 
 Kość udowa (łac. femur) — kość kończyny dolnej będąca elementem wspierającym tkanki miękkie uda. Jest to kość długa, dlatego wyróżnić w niej można trzon i dwa końce: koniec bliższy i koniec dalszy. Jednocześnie jest to najdłuższa z kości długich organizmu. Występuje u człowieka i zwierząt. U człowieka jest ustawiona pionowo, u zwierząt w kierunku przednio-dolnym. Michał Reicher, Michał Reicher-Sosnowski (ur. 17 listopada 1888 w Sosnowcu, zm. 31 sierpnia 1973 w Gdańsku), polski anatom i antropolog pochodzenia żydowskiego; profesor zwyczajny dr nauk biologicznych. Współautor i kontynuator prac nad kompleksowym podręcznikiem Anatomia Człowieka, rozpoczętych przez prof. dra Adama Bochenka. Twórca działającego do dziś wileńskiego Collegium Anatomicum oraz jeden ze współtwórców Akademii Lekarskiej w Gdańsku.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Koniec bliższyNa końcu bliższym (górnym) znajduje się głowa kości udowej (caput femoris), stanowiąca ok. 2/3 wycinka kuli. Na jej szczycie znajduje się dołek głowy kosci udowej (fovea capitis femoris) będące miejscem przyczepu więzadła głowy kości udowej. Chrząstka szklista pokrywa prawie całą głowę, z wyjątkiem dołka. Głowę łączy z trzonem szyjka kości udowej (collum femoris) mająca kształt spłaszczonego wałka. Oś szyjki tworzy z trzonem kąt rozwarty (u mężczyzn około 135°, u kobiet mniej). U obu płci z wiekiem kąt ten się zmniejsza. Na granicy między szyjką i trzonem znajdują się duże wyniosłości: zlokalizowany bocznie krętarz większy (trochanter major) i położony do tyłu krętarz mniejszy (trochanter minor). Oba krętarze są ważnymi miejscami przyczepu dla mięśni uda. Połączone są między sobą od przodu kresą międzykrętarzową (linea intertrochanterica), od tyłu łączy je wydatny grzebień międzykrętarzowy (crista intertrochanterica). W okolicy krętarza większego, na jego stronie przyśrodkowej, znajduje się dół krętarzowy (fossa trochanterica). TrzonTrzon kości udowej w odcinku górnym ma kształt walcowaty ku dołowi nieco grubieje i spłaszcza się. Na stronie tylnej, tuż pod krętarzem większym znajduje się wyniosłość zwana guzowatością pośladkową, poniżej krętarza mniejszego natomiast znajduje się kresa grzebieniowa (linea pectinea). Na tylnej powierzchni kości udowej przebiega wzdłuż trzonu kresa chropawa (linea aspera), na której rozróżniamy wargę przyśrodkową i boczną (labiummediale et labium laterale). Stykają się one w części środkowej trzonu, a rozchodzą ku dołowi tworząc odpowiednio kresę nadkłykciową przyśrodkową i boczną (linea supracondylaris medialis et lateralis). ograniczające trójkątne pole zwane powierzchnią podkolanową (facies poplitea). Koniec dalszyKoniec dalszy tworzą dwa duże kłykcie: kłykieć przyśrodkowy (condylus medialis) i kłykieć boczny (condylus lateralis). Kłykcie pokryte są chrząstką szklistą, podobnie jak łącząca je od strony przedniej powierzchnia rzepkowa (facies patellaris). Pomiędzy kłykciami widoczne jest duże zagłębienie - dół międzykłykciowy (fossa intercondylaris), nie pokryty chrząstką. Oba kłykcie od strony tylnej łączy kresa międzykłykciowa (linea intercondylaris). Na powierzchniach bocznych obu kłykci występują niewielkie wyniosłości zwane nadkłykciami: przyśrodkowym i bocznym (epicondylus medialis et laterais). Na nadkłykciu przyśrodkowym wyróżnić można niewilką wyniosłośc zwaną guzkiem przywodzicieli (tuberculum adductorium). BibliografiaMichał Reicher, Adam Bochenek: Anatomia człowieka. Wyd. 8. T. I: Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła. Mięśnie. Warszawa: PZWL, 2008. ISBN 9788320038460. Janina Sokołowska-Pituchowa: Anatomia człowieka: podręcznik dla studentów medycyny. Wyd. 8. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 8320034477. Ryszard Aleksandrowicz: Mianownictwo anatomiczne. Wyd. 5. Warszawa: PZWL, 1989. ISBN 8320013119. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
