Kościół Santa Trinita - Polski Serwis Naukowy

Kościół Santa Trinita – bazylika we Florencji (Włochy).

Historia kościoła

Obecny kościół powstał na bazie wcześniejszego budynku wzmiankowanego po raz pierwszy w 1077 roku, leżącego wówczas poza murami miasta. W 1092 roku został on nabyty przez zakon benedyktynów z Vallombrosa. Obecny kształt został nadany w dużej części w XIV wieku a bogate fragmenty wystroju z wieku XV. Barokowa fasada kościoła została zbudowana w 1593 roku przez Bernarda Buontalentiego.

Zakon dominikanów to potoczna nazwa Zakonu Kaznodziejskiego (łac. Ordo Praedicatorum – OP). Składa się z trzech gałęzi: braci dominikanów, mniszek oraz świeckich zrzeszonych we fraterniach (zwanych tercjarzami). Szerszym pojęciem jest Rodzina Dominikańska , która obejmuje ponadto zgromadzenia sióstr dominikanek czynnych, członków instytutów świeckich oraz inne grupy i osoby indywidualne żyjące zgodnie z duchem św. Dominika, a nie podlegające bezpośredniej władzy generała Zakonu.

Bazylika – w architekturze typ kościoła wielonawowego (niezależnie od pełnionych funkcji kanonicznych), z nawą główną wyższą od naw bocznych, posiadającą okna ponad dachami naw bocznych (w odróżnieniu od kościoła halowego). Kościół z nawą główną bez okien, to pseudobazylika.

Cappella Sasseti

Opis architektoniczny

Kościół został zbudowany na planie krzyża łacińskiego jako bazylika trzynawowa. Przez gęste ustawienie filarów arkad nawa środkowa jest wyraźnie oddzielona od naw bocznych. Boczne kaplice zostały ustawione na podwyższeniu i graniczą z ścianami środkowej nawy. Kościół posiada kilkanaście kapliczek ufundowanych przez prywatnych sponsorów, udekorowanych licznymi dziełami sztuki znanych ówczesnych malarzy. Znajduje się tu:

Domenico Ghirlandaio, właściwie Domenico di Tommaso Bigordi (ur. 1449 we Florencji, zm. 11 stycznia 1494 we Florencji), włoski malarz z okresu quattrocento, przedstawiciel szkoły florenckiej.

Lorenzo Monaco (wł. Piero di Giovanni, ur. 1370, zm. 1425 we Florencji), malarz włoski, przedstawiciel szkoły florenckiej. W wieku 21 lat wstąpił do zakonu kamedułów przy kościele Santa Maria degli Angeli we Florencji, ale wystąpił z niego przed złożeniem ślubów wieczystych. Z tego powodu jest znany jako Lorenzo Monaco, czyli dosłownie Laurenty Mnich. Jego twórczość ukazuje silne wpływy gotyku międzynarodowego, oraz szkoły sieneńskiej. Jego biografię zawarł Giorgio Vasari w swych Żywotach najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów.

Sarkofag Francesco Sassettiego i jego żony

Cappella Sasseti z cyklem fresków związanych z legendami franciszkańskimi (Stygmaty św. Franciszka, Zatwierdzenie reguł zakonnych franciszkanów, Cud św. Franciszka)) autorstwa Domenico Ghirlandaio oraz malowidło ołtarzowe Pokłon pasterzy (1485) tego samego autora, na którym zamieścił swój autoportret - ciemnowłosego pasterza.

Freski z życia św. Franciszka miały być początkowo wykonane w jednej z kaplic w kościele Santa Maria Novella. Pomysłowi temu sprzeciwiali się rezydujący w świątyni dominikanie. W rezultacie freski powstały w sąsiednim kościele Santa Trinita. Prace powierzono w 1482 roku Ghirlandaio. Po śmierci malarza w kaplicy tej pochowano Francesco Sassettiego i jego żonę a ich sarkofagi zostały wykonane przez Guliana da Sangalle

Florencja (wł. Firenze, MAF: [fiˈrɛnʦe]) – miasto w środkowych Włoszech, nad Arno, u stóp Apenin, stolica Toskanii i prowincji Florencja, 366 tys. mieszkańców (2006).

Benedyktyni – pełna łacińska nazwa Ordo Sancti Benedicti (O.S.B.). Najstarszy katolicki zakon mniszy, założony w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji. Motto zakonu brzmi: Ora et labora (módl się i pracuj). Mnisi ślubują: stałość (stabilitas), obyczaje monastyczne (conversatio morum) i posłuszeństwo (oboedientia) wobec Reguły. Benedyktyni przyczynili się do rozwoju kultury europejskiej, prowadzą słynne szkoły i zajmują się ogrodnictwem i zielarstwem. Nadal produkują na bazie własnej recepty likier z 40 ziół, zwany benedyktynem. Pierwsi produkowali go zakonnicy francuscy w klasztorze w Fécamp (Normandia).

Sagrestia, kaplica i mauzoleum Strozzich (1418-1423)

Cappella Scali - grobowiec Benozza Federighiego (ok.1455) autorestwa Lucca della Robbia;

Cappella Bartolini-Salimbeni - cykl fresków legendy maryjnej z ok. 1422 roku autorstwa Lorenzo Monaco - Wygnanie Joachima (po lewej stronie), Spotkanie Joachima z Anną (lewa ściana), Urodziny Marii, Miracle of snow, Przedstawienie w świątynii Ślub dziewicy, Dormition of the Virgin.

Cappella Cielli-Seringi - obraz Madonna ze świętymi z ok. 1465 autorstwa Neri di Bicci;

Desiderio da Settignano - obraz Marii Magdaleny z 1455 roku.

Przypisy

Praca zbiorowa: Przewodniki Wiedzy i Życia - Florencja i Toskania. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2009, s. 108. ISBN 978-83-7575-692-0.
Praca zbiorowa: Przewodniki Wiedzy i Życia - Florencja i Toskania. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2009, s. 109. ISBN 978-83-7575-692-0.

Bibliografia

Rolf C. Wirtz Sztuka i Architektura Florencji wyd. h.f.Ullman, 2005 ISBN 978-3-8331-2302-3

Borsook, Eve (1991). Vincent Cronin (general editor). ed. 'The Companion Guide to Florence'. Harper Collins. pp. 187–191. ISBN 000215139-1.