Kościół katolicki w Chorwacji - katolicka wspólnota wiernych w Chorwacji pod zwierzchnictwem papieża. Prócz Kościoła rzymskokatolickiego w Chorwacji działają Kościoły katolickie obrządku wschodniego. Kościół greckokatolicki ma swoje biskupstwo na Chorwację.

Kościół rzymskokatolicki odgrywa, podobnie jak w Polsce, dużą rolę w życiu społecznym i jest elementem świadomości narodowej. W spisie powszechnym w 2001 87,8% mieszkańców Chorwacji zadeklarowało się katolikami.

Historia

Średniowiecze

Chorwaci mieli styczność z chrześcijaństwem od początków swojej historii. Już w 879 chorwacki władca Branimir, który miał swoją siedzibę w Nin, napisał do papieża Jana VIII list, w którym obiecał lojalność i posłuszeństwo papieżowi. W 1075 ban chorwacki Zvonimir został koronowany na króla przez legata papieża Grzegorza VII.

Papież Innocenty IV w 1248 nadał chorwackiemu Kościołowi unikalny przywilej sprawowania liturgii w języku narodowym. Przywilej ten przetrwał ponad siedem stuleci, aż stracił swoje znaczenie po powszechnym dopuszczeniu liturgii w językach narodowych przez Sobór watykański II (1962-1965).

Austrio-Węgry

Chorwaccy biskupi dążyli do uniezależnienia się od zwierzchnictwa arcybiskupów węgierskich. Dopiero w 1852 diecezję zagrzebską wyniesiono do godności archidiecezji. Tym samym utworzono pierwszą chorwacką metropolie (metropolia chorwacko-słoweńska). W XIX wieku rozwijało się szkolnictwo i ruchy katolickie.

Królestwo Jugosławii

W okresie międzywojnia Kościół katolicki w Chorwacji wchodzącej w skład Królestwa Jugosławii działał na ogół swobodnie, choć Serbski Kościół Prawosławny (de facto religia państwowa) prowadził działalność misyjną na terenach tradycyjnie katolickich.

Niezależne Państwo Chorwackie

W 1941 utworzono profaszystowskie Niezależne Państwo Chorwackie. Większa część duchowieństwa poparła niepodległą Chorwację, jednak później zdystansowano się od reżimu ustaszów. Arcybiskup zagrzebski Alojzije Stepinac, który początkowo wspierał Ante Pavelića, po 1942 w swoich kazaniach zaczął protestować przeciwko drastycznym metodom, stosowanym przez ustaszów, oraz osobiście zaangażował się w ochronę prawosławnych i Żydów. II wojna światowa pozostaje najmroczniejszą i kontrowersyjną kartą w dziejach chorwackiego Kościoła, z powodu poparcia powstania państwa profaszystowskiego w Chorwacji i wątpliwemu zachowaniu części duchowieństwa podczas czystek (por. Krunoslav Draganović, Miroslav Filipović-Majstorović). Oficjalnie jednak rząd Niezależnego Państwa Chorwackiego nigdy nie był uznawany przez Stolicę Apostolską.

Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii

W 1945 roku emerytowany biskup Dubrownika Josip Marija Carević został zamordowany przez nowe, komunistyczne władze, a biskup Josip Srebrnić został zamknięty w więzieniu na dwa miesiące. Po wojnie liczba katolickich wydawnictw spadła z ok. stu do tylko trzech. Kulminacją ataku na Kościół katolicki był 18 września 1946, kiedy to aresztowano arcybiskupa Alojzije Stepinaca. 30 września rozpoczął się jego proces. Historycy raczej nie mają wątpliwości, że w Jugosławii rządzonej przez komunistów był to proces pokazowy, ale zwracają uwagę na zasadność postawionych Stepinacowi zarzutów – prawdą jest, że arcybiskup podczas wojny współpracował z ustaszami, że był głową krajowego Kościoła, którego część duchowieństwa angażowało się ludobójstwo, a po wojnie, jako zwolennik niepodległości Chorwacji wspierał byłych ustaszów (Križari), przeprowadzających ataki sabotażowo-dywersyjne na terenie Jugosławii. 11 października 1946 roku sąd skazał Stepinaca na 16 lat więzienia. Wypuszczono go po pięciu latach, pod warunkiem, że wyjedzie do Rzymu albo resztę kary spędzi w swojej parafii w Krašiciu. Stepinac wybrał Krašić. 29 listopada 1952 papież Pius XII mianował Stepinaca kardynałem. W odpowiedzi na to Jugosławia zerwała stosunki dyplomatyczne z Stolicą Apostolską.

Problemem Kościoła lat powojennych była również nacjonalizacja majątków kościelnych. Kościół tracił szpitale, szkoły, nieruchomości, a nawet klasztory. W szkołach zakazano nauki religii. Przez cały okres komunizmu postępowała ateizacja życia społecznego.

Biskupi chorwaccy należeli do Konferencji Episkopatu Jugosławii.

Republika Chorwacka

Po przemianach katolicyzm dostał pełną swobodę i doświadczył szybkiego wzrostu popularności. Przywrócono naukę religii w szkołach. Powstała Konferencja Episkopatu Chorwacji.

Podczas wojny w Chorwacji (1991 - 1995) katolicyzm i prawosławie były często określane jako podstawowy podział między stronami konfliktu, co doprowadziło do zniszczenia wielu kościołów.

9 kwietnia 1997 wszedł w życie konkordat regulujący stosunki państwa i Kościoła.

Niepodległą Chorwację trzykrotnie odwiedził papież Jan Paweł II.

Podział administracyjny

Metropolia Rijeka

Metropolia Ðakovo-Osijek

Metropolia splitsko-makarska

Metropolia zagrzebska

Diecezje bezpośrednio podległe Stolicy Apostolskiej

Nuncjatura apostolska

Chorwacja utrzymuje stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Świętą od 1992. Przedstawicielstwo Watykanu w Chorwacji, w randze nuncjatury znajduje się w Zagrzebiu. Od 2008 nuncjuszem apostolskim w Chorwacji jet abp Mario Roberto Cassari.