Kości śródręcza - Polski Serwis Naukowy

Schemat kości śródręcza.

Kości kończyny górnej

Złamanie kości śródręcza

Kości śródręcza (łac. metacarpus) stanowi pięć kości (ossa metacarpalia), które oznaczamy liczbami rzymskimi poczynając od strony promieniowej.

Kości śródręcza należą do kości długich i możemy w ich budowie wyróżnić trzon, podstawę (koniec bliższy) i głowę (koniec dalszy). Od strony podstawy kości śródręcza łączą się stawowo z nadgarstkiem i sąsiednimi kośćmi śródręcza. Od strony głowy łączą się z paliczkami bliższymi.

Mięśnie międzykostne dłoniowe - (łac. mm interossei palmares) - wypełniają przestrzenie między kośćmi śródręcza. W zależności od położenia dzielą się na cztery mięśnie międzykostne grzbietowe i trzy mięśnie międzykostne dłoniowe.

Staw (łac. articulatio) – ruchome połączenie między składnikami szkieletu (zewnętrznego lub wewnętrznego). Stawy występują u stawonogów (Arthropoda) oraz kręgowców (Vertebrata). U tych ostatnich stawy są określane, ze względu na specyficzną budowę, jako połączenia maziowe (juncturae synoviales). W stawach (tak jak w łożyskach wielu maszyn) największym problemem jest tarcie i dlatego powierzchnie stawowe pokryte są bardzo odporną na ścieranie chrząstką szklistą.

Między kośćmi śródręcza znajdują się cztery przestrzenie międzykostne śródręcza, które wypełnione są mięśniami międzykostnymi.

I kość śródręcza jest najkrótsza i najgrubsza. Na powierzchni dłoniowej głowy znajdują się dwa małe pola dla okrągławych kostek, tzw. trzeszczek (ossa sesamoidea), objętych ścięgnami zginacza krótkiego kciuka i przywodziciela kciuka.

Jednym z najczęstszych złamań w obrębie ręki jest złamanie szyjki piątej kości śródręcza. Ten typ złamania określa się jako "złamanie bokserskie", ponieważ zwykle występuje u osób, które uderzają zaciśniętą pięścią w ścianę lub inny twardy przedmiot. Do typu "złamania bokserskiego" zalicza się także złamanie podstawy I kości śródręcza.

Kość heterotopowa, kość trzewna - kość powstająca w różnych miejscach na skutek kostnienia ścięgien (tzw. trzeszczka łac. os sesamoideum). Najbardziej charakterystycznymi kośćmi heterotopowymi są: rzepka (łac. patella), kość prącia (łac. os penis, baculum), skostnienia w sercu u parzystokopytnych, skostnienia występujące w powiekach krokodyli.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Przypisy

Sekrety ortopedii. Wrocław: Urban&Partner, 2006, s. 204. ISBN 83-89581-98-1.
Podstawy ortopedii i traumatologii. Warszawa: PZWL, 1980, s. 255.

Bibliografia

Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Warszawa: PZWL, 1968, s. 439-444.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.