Kości stępu - Polski Serwis Naukowy

Stęp (łac. tarsus) – część ciała u kręgowców, łącząca stopę z goleniem. W skład stępu u człowieka wchodzi siedem kości. U zwierząt w zależności od gatunku tych kości jest od 5 do 7 ułożonych w 3 rzędy.

Człowiek

Są one ułożone w ten sposób, że z dwóch tylnych, kości skokowej i piętowej, pierwsza położona jest nie obok drugiej, lecz na drugiej, a cztery przednie, kość sześcienna i trzy kości klinowate, leżą obok siebie w jednym rzędzie przed obiema kośćmi tylnymi. Siódma kość stępu, kość łódkowata, wsuwa się między kości klinowate a kość skokową.

Kości śródstopia (łac. ossa metatarsi I-V) - każda kość śródstopia ma długi trzon i dwa powiększone końce. Podstawa kości śródstopia łączy się za pomocą stawów z kośćmi stępu. Zakończenia kości śródstopia łączą się za pomocą stawów z odpowiadającymi im palcami stopy.

Kość sześcienna (łac. os cuboideum) ma kształt nierównomiernego sześcianu i leży do przodu od kości piętowej na bocznym brzegu stępu. Jej powierzchnia przyśrodkowa jest dłuższa od bocznej.

Obie tylne kości rozwojowo odpowiadają czterem kościom szeregu bliższego nadgarstka, cztery przednie zaś, które do przodu łączą się z pięcioma kośćmi śródstopia i tworzą szereg dalszy kości stępu, rozwojowo odpowiadają szeregowi dalszemu kości nadgarstka. Kość łódkowata stępu znajduje swój odpowiednik w nadgarstku tylko we wczesnych stadiach rozwojowych, w postaci chrzęstnej kości środkowej nadgarstka (łac. os centrale carpi), która zlewa się następnie z chrzęstnym zawiązkiem kości łódeczkowatej nadgarstka, lub też zanika. Kość skokowa stępu odpowiada kości łódeczkowatej i kości księżycowatej nadgarstka, kość piętowa - kości trójgraniastej i kości grochowatej nadgarstka.

Kości klinowate (łac. ossa cuneiformia) - leżą między kością łódkowatą a kośćmi śródstopia. Mają one kształt klinów, ostrzami zwróconych w stronę podeszwową. Odróżnia się kość klinowatą przyśrodkową, pośrednią i boczną.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Bibliografia

Lutnicki, W., Zarys osteologii zwierząt domowych Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.