Kościoły neocharyzmatyczne - Polski Serwis Naukowy

Kościoły neocharyzmatyczne , charyzmatyczne lub neo-zielonoświątkowe - ruch (lub ruchy) wyznaniowy w protestantyzmie, powstały w latach 50. XX wieku, będący odłamem bądź częścią pentekostalizmu. Poza wiarą w chrzest w Duchu Świętym i praktykowaniem charyzmatów neocharyzmatycy uważają, że urzędy apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzy i nauczycieli (wymienione w Ef 4,11) nie zanikły w starożytności, lecz sprawują je wybrani chrześcijanie także w dzisiejszych czasach (w ruchu występują jednak znaczące różnice opinii co do pozycji i zadań w/w służb, zwłaszcza służb apostoła i proroka; Ruch Wiary uważa np. iż apostoł nie jest z zasady zwierzchnikiem lokalnych pastorów, w przeciwieństwie do niektórych (neo)charyzmatyków uważających apostoła za "pastora pastorów").

Charyzmat (z gr. χάρισμα /chárisma/ – "bezinteresowny dar", "dar łaski") – termin stosowany w chrześcijaństwie, wskazujący na pewne dary boże, uzdolniające tego, kto je otrzymał, do szczególnej służby w Kościele. Czasem pojęcie to odnoszone jest do zgromadzeń i zakonów: np. charyzmat zakonu, zgromadzenia – oznacza wtedy najważniejszy kierunek jego działalności.

Protestantyzm — jedna z głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok katolicyzmu i prawosławia, na którą składają się wyznania religijne powstałe na skutek ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego rozpoczętych wystąpieniem Marcina Lutra w XVI wieku oraz ruchów przebudzeniowych w łonie macierzystych wyznań protestanckich w kolejnych stuleciach.

Powszechnie w tym znaczeniu występują raczej terminy "charyzmatyczne" i "neo-zielonoświątkowe", przy czym sam ruch charyzmatyczny rozpoczął się - częściowo je opuszczając, częściowo w nich pozostając - wewnątrz Kościołów istniejących od setek lat (katolicki, episkopalny, baptyści).

Apostoł (gr. apostolos = wysłannik) – nazwa używana w Nowym Testamencie najczęściej na określenie najbliższych uczniów Jezusa Chrystusa powołanych przez niego osobiście i "wysłanych" do głoszenia jego nauk. Samo pojęcie występuje też w Nowym Testamencie na określenie innych osób.

Ruch Wiary lub ruch Słowa Wiary – ruch wewnątrz chrześcijaństwa ewangeliczno-charyzmatycznego (zielonoświątkowego, neozielonoświątkowego) podkreślający ważność osobistej wiary (zaufania wyrażanego słowami i czynami) względem Boga i Jego obietnic zawartych w Biblii. Podkreśla fakt osobistej odpowiedzialności wierzącego za działanie Boga w jego życiu lub jego brak (powołując się m.in. na przykład Piotra chodzącego po wodzie na słowo Jezusa i tonącego w momencie dopuszczenia lęku – wątpliwości).