Kodeks kanonów Kościołów wschodnich

Codex canonum Ecclesiarum Orientalium auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. kodeks kanonów Kościołów wschodnich, skrót: CCEOr lub KKKW) - jednolity zbiór prawa kanonicznego dla katolickich Kościołów wschodnich promulgowany 18 października 1990 r. przez papieża Jana Pawła II konstytucją Sacri canones. Wszedł w życie 1 października 1991 r.

Stolica Apostolska, inaczej Stolica Święta (łac. Sedes Apostolica, wł. Sede Apostolica, Santa Sede) – siedziba papieży, także papiestwo, czyli władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca podmiot prawa międzynarodowego. Jej siedziba mieści się w państwie Watykan, z którym jest połączona unią personalną i funkcjonalną. Stolica Apostolska sprawuje wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję nad Watykanem, który jest również jej własnością. Traktowanie Stolicy Apostolskiej i Watykanu jako odmiennych podmiotów, jakkolwiek uzasadnione z punktu widzenia ustrojowego, nie występuje jednak wyraźnie na gruncie prawa międzynarodowego. W stosunkach międzynarodowych nazwy te bywają stosowane zamiennie, a zaciągnięcie zobowiązania pod jedną z nich jest rozumiane jako wiążące dla obu. I tak np. w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej podmiot ten występował początkowo pod nazwą Państwa Watykańskiego, a następnie (bez odrębnego przystąpienia) pod nazwą Stolicy Apostolskiej.

Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież (16 października 1978 – 2 kwietnia 2005), sługa Boży Kościoła katolickiego, kawaler Orderu Orła Białego.

Zbiór składa się z 30 tytułów, które są podzielone na rozdziały składające się z artykułów, te zaś z numerów. Zawiera 1546 kanonów.

Podział przedmiotowy

6 kanonów wprowadzających

prawo osobowe (kan. 7-583)

posługa nauczania (kan. 584-666)

posługa uświęcania (kan. 667-895)

normy o akatolikach i ekumenizmie (kan. 896-908)

posługa pasterska (kan. 909-1006)

dobra doczesne Kościoła (kan. 1007-1054)

prawo procesowe (kan. 1055-1400)

prawo karne (kan. 1401-1487)

normy ogólne (kan. 1488-1546)

Przepisy Kodeksu obowiązują jednakowo wszystkie katolickie kościoły wschodnie. Uwzględniają jednak również prawo partykularne poprzez bezpośrednie odwoływanie się do prawa ustanowionego przez synody lub samą Stolicę Apostolską dla konkretnego Kościoła (183 przypadki). Podkreślona została również rola urzędu patriarchy, który kieruje Kościołem wraz ze swoimi biskupami.

Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.

Katolickie Kościoły wschodnie – określenie Kościołów wschodnich, wchodzących w skład Kościoła katolickiego, które pozostają w jedności ze Stolicą Apostolską, uznając władzę i autorytet papieża. Po przyjęciu doktryny katolickiej Kościoły te zachowały liturgie Kościołów wschodnich, z których się wyodrębniły. Składają się one z niezależnych Kościołów, należących do pięciu wielkich tradycji liturgicznych.

Kodeks był znowelizowany przez Jana Paweł II listem apostolskim motu proprio Ad Tuendam Fidem (kanony 598 i 1436).

Historia powstania Kodeksu

W związku z zaleceniami Soboru Watykańskiego II, papież Paweł VI ustanowił 10 czerwca 1972 r. Papieską Komisję do Rewizji Kodeksu Kanonicznego Wschodniego. Komisja wspomagana przez Kolegium Konsultorów miała za zadanie przygotować nową redakcję kodeksu prawa kanonicznego dla Kościołów wschodnich. Pierwszy projekt Kodeksu został poddany szerokim konsultacjom. Uwagi przekazane przez hierarchię Kościołów wschodnich, dykasterie Kurii Rzymskiej, zakony oraz uniwersytety były opracowywane następnie przez Komisję. Owocem był wydany w październiku 1988 roku projekt Kodeksu nad którym dyskutowano na dwóch sesjach plenarnych Komisji do Rewizji Kodeksu Kanonicznego Wschodniego. W czasie drugiej sesji, która odbyła się w listopadzie 1988 r. przegłosowano wszystkie poprawki i 28 stycznia 1989 r. przesłano projekt papieżowi Janowi Pawłowi II. Projekt, po przeanalizowaniu przez Papieża, został zaaprobowany 14 września 1990, a następnie promulgowany.

Sobór Watykański II – ostatni, jak dotąd, sobór w Kościele katolickim, otwarty 11 października 1962 przez papieża Jana XXIII, zakończony 8 grudnia 1965 przez papieża Pawła VI.

Zobacz też

kodeks prawa kanonicznego z 1983

Linki zewnętrzne

Tekst Kodeksu w oryginale i w tłumaczeniu