Kometa Ikeya-Seki - Polski Serwis Naukowy

Kometa Ikeya-Seki (oficjalne oznaczenie C/1965 S1) – kometa długookresowa, którą odkryto w 1965 roku. Kometa ta należy do komet muskających Słońce z grupy Kreutza.

Odkrycie komety

Kometa ta została odkryta niezależnie przez Kaoru Ikeyę oraz Tsutomu Seki, amatorów astronomii z Japonii w 18 września 1965.

Jądro tego obiektu rozpadło się na trzy fragmenty jeszcze przed osiągnięciem punktu przysłonecznego.

Grupa Kreutza – grupa komet muskających Słońce, których peryhelium orbity znajduje się tuż przy fotosferze Słońca. Tak niewielka odległość od Dziennej Gwiazdy powoduje, że zdecydowana większość komet tej grupy ulega całkowitemu wyparowaniu. Nazwa tej grupy komet pochodzi od niemieckiego astronoma Heinricha Kreutza, który jako pierwszy wykazał, że komety z tej rodziny są ze sobą powiązane.

Jądro kometarne – lodowo-skalna bryła znajdująca się we wnętrzu głowy komety (tzw. komy podczas trwającego zjawiska aktywności kometarnej. Rozmiary jąder komet znacząco się różnią, najczęściej mieszczą się jednak w przedziale od kilku do kilkuset kilometrów.

Orbita komety

Dwa główne składniki C/1965 S1 Ikeya-Seki A oraz C/1965 S1 Ikeya-Seki B poruszają się po orbitach w kształcie wydłużonych elips o mimośrodzie 0,999915 i 0,999925. Przez peryhelium kometa przeszła 21 października 1965 roku w odległości zaledwie 0,0077 j.a. od Słońca. Komety, które przechodzą tak blisko powierzchni Słońca, nazywa się muskającymi Słońce. Aphelium dla składnika A leży w odległości 183 j.a., a składnika B 207 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Na jeden zaś obieg wokół niej potrzebują one odpowiednio 880 i 1056 lat. Nachylenie ich orbit do ekliptyki wynosi 141,864˚ i 141,861˚. Prędkość orbitalna komety w momencie przejścia przez peryhelium wynosiła 476,9 km/s.

Elipsa (z gr. ἔλλειψις elleipsis – „brak, opuszczenie”) – w geometrii ograniczony przypadek krzywej stożkowej, czyli krzywej będącej częścią wspólną powierzchni stożkowej oraz przecinającej ją płaszczyzny. Jest to również miejsce geometryczne wszystkich tych punktów płaszczyzny, dla których suma odległości od dwóch ustalonych punktów jest stałą.

Komety muskające Słońce (ang. Sungrazing comet) – komety, które przechodząc przez punkt przysłoneczny swojej orbity, przechodzą ekstremalnie blisko powierzchni Słońca. Podczas takich spotkań może dojść do rozpadu tych komet, bądź mogą one ulec destrukcji w koronie słonecznej.

Właściwości fizyczne

Kometa Ikeya-Seki wykazywała bardzo dużą aktywność. Stała się ona najjaśniejszą kometą dwudziestego wieku, osiągając największą jasność obserwowaną -7. Przed przejściem przez peryhelium rozpadła się ona na trzy fragmenty, których orbity zaczęły się stopniowo różnić.

Aphelium lub afelium – (zlatynizowany wyraz pochodzenia greckiego, od gr. apo: od i helios: słońce.) Oznacza punkt na orbicie ciała niebieskiego krążącego wokół Słońca, znajdujący się w miejscu największego oddalenia tego ciała od Słońca. Aphelium posiadają orbity okołosłoneczne takich ciał, jak: asteroida, planeta, czy kometa.

Peryhelium, perihelium (zlatynizowany wyraz pochodzenia greckiego, od gr. peri, przy i helios, Słońce) – punkt na orbicie ciała niebieskiego obiegającego Słońce, znajdujący się w miejscu największego zbliżenia obu ciał. Przeciwieństwem peryhelium jest aphelium. W odniesieniu do orbity okołoziemskiej stosuje się odpowiednio perygeum i apogeum, zaś w ogólnym przypadku, np. orbit wokół gwiazd – perycentrum i apocentrum.

Średnica jądra oceniana była na kilka – kilkanaście kilometrów.

Zobacz też

lista komet okresowych

lista komet nieokresowych

Linki zewnętrzne

Informacje dotyczące fragmentu A – baza danych o małych ciałach Układu Słonecznego NASA (ang.)

Informacje dotyczące fragmentu B – baza danych o małych ciałach Układu Słonecznego NASA (ang.)