|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: "Wyjątkowa Uniwersalna Wartość a monitoring dóbr Światowego Dziedzictwa" to tytuł konferencji, która odbędzie w dniach 7-8 września, w kopalni soli w Wieliczce. Jej celem jest podsumowanie projektu "Doskonalenie systemów och... Specjaliście OBA UW otrzymali zaproszenie do wielkiego przedsięwzięcia w ramach programu Unii Europejskiej: Central Europe - World Heritage. Jego celem jest wpisanie na listę Dziedzictwa Światowego UNESCO twierdz, fortów, wież strażniczych systemu ... Pięć polskich badaczek otrzymało stypendia naukowe w ramach 11. edycji programu L'Oreal Polska i UNESCO "dla Kobiet i Nauki". Jury nagrodziło: dr Anetę Kaszę, dr Aleksandrę Lesiak, Annę Grochot-Przęczek, Katarzynę Kamińską i Danutę Witkowską.S... "MUKOWISCYDOZA. Więcej wiedzieć, lepiej leczyć!" - to hasło tegorocznej, ósmej edycji Ogólnopolskiego Tygodnia Mukowiscydozy, która odbędzie się w dniach 23 lutego-1 marca. W tym roku organizatorzy - Fundacja Pomocy Rodzinom i Ch... "MUKOWISCYDOZA. Więcej wiedzieć, lepiej leczyć!" - to hasło tegorocznej, ósmej edycji Ogólnopolskiego Tygodnia Mukowiscydozy, która odbędzie się w dniach 23 lutego-1 marca. W tym roku organizatorzy - Fundacja Pomocy Rodzinom i Ch...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 KommagenaCzy wiesz że...? Antioch IV Epifanes, właśc. Gajusz Juliusz Antioch IV Epifanes (gr.: Γάιος Ἰούλιος Ἀντίοχος ὀ Ἐπιφανής, Gáios Ioúlios Antíochos ó Epifanḗs) (ur. przed 17, zm. po 72 n.e.) – ostatni król Kommageny z ormiańskiej dynastii Orontydów od 38 p.n.e. do swej śmierci. Syn króla Kommageny Antiocha III Filokajsara i królowej Jotapy II. Orontydzi (orm:Երվանդունիների հարստություն)-dynastia panująca w Armenii w okresie IV w.-III w. p.n.e.Zapoczątkowali tworzenie państwowości ormiańskiej na ziemiach należących w przeszłości do Urartu. Lista Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości - lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2009) 890 obiektów w 148 krajach, w tym 689 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 176 przyrodniczego (P) i 25 mieszanych (K, P). W sprawie wpisania danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 roku. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje.  Kommagena (starogr. Kομμαγηνη Kommagēnē) – w starożytności kraina w północnej Syrii, na pograniczu z Azją Mniejszą, między Cylicją, Kapadocją a Eufratem, w granicach państwa Achemenidów. Najważniejsze miasto: Samsat (starożytne Samosata). Po raz pierwszy wzmiankowana w asyryjskich tekstach jako Kummuhu. Wojna domowa – konflikt zbrojny, w którym stronami są obywatele jednego państwa, plemienia, grupy etnicznej. Wojna domowa jest częstą przyczyną osłabienia państwa czy plemienia. Jest rodzajem wojny.
Gaius Iulius Caesar Germanicus, (ur. 31 sierpnia 12 n.e., zm. 24 stycznia 41 n.e.) – cesarz rzymski od 18 marca 37 r. Oficjalna tytulatura: Gaius Iulius Caesar Augustus Germanicus. Początkowo sojusznik Asyrii, w 708 roku p.n.e. została przez asyryjskiego króla Sargona II zaanektowana. W 333 roku p.n.e. podbił ją Aleksander Wielki, Po walkach diadochów pozostawała w syryjskiej monarchii Seleucydów. Wykorzystując powolną dezintegrację seleucydzkiego państwa, w 163 roku p.n.e. odzyskała niepodległość, a władzę objął dotychczasowy gubernator, Ptolemeusz, prawdopodobnie syn Kserksesa, króla Armenii. Mimo że spokrewniony był z królami Partii, jego wnuk Mitrydates I Kallinikos (ok. 100-70 p.n.e.), poddał się wpływom kultury hellenistycznej i wziął ślub z księżniczką syryjską Laodiką, córką króla państwa Seleucydów Antiocha VIII Epifanesa Filometora Kallinikosa (Gryposa) i jego pierwszej żony Tryfajny, córki Ptolemeusza VIII Euergetesa, króla Egiptu. Wszedł tym samym w pokrewieństwo z Aleksandrem Wielkim i władcami Persji. Laodika Thea Filadelf lub Laodika VII Thea Filadelf (gr. Λαοδίκη, Laodíkē) (ur. po 122 p.n.e., zm. ?) – córka króla państwa Seleucydów Antiocha VIII Epifanesa Filometora Kallinikosa (Gryposa) i jego pierwszej żony Tryfajny, córki króla Egiptu Ptolemeusza VIII Euergetesa II (Fyskona).
UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization; Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię. Ich syn, Antioch I Theos Dikajos Epifanes Filoromajos Filhellen (ok. 70-36 p.n.e.), wsparł Pompejusza w wojnie przeciw Partii, za co wynagrodzony został udziałem w terytorialnych zdobyczach. Następnie odparł ataki Marka Antoniusza, a po pewnym czasie stał się jego sojusznikiem w wojnie domowej przeciwko Oktawianowi - porażka w niej zepchnęła Kommagenę do roli rzymskiego protektoratu. Ptolemeusz (gr.: Πτολεμαῖος, Ptolemaios, zm. ok. 130 p.n.e.) – seleukidzki gubernator (epistates) Kommageny w latach ok. 170-163 p.n.e., pierwszy król (basileus) Kommageny z armeńskiej dynastii Orontydów od 163 p.n.e. do swej śmierci. Prawdopodobnie syn króla Armenii Kserksesa i królowej Antiochis, córki króla państwa Seleucydów Seleukosa II Kallinikosa i królowej Laodiki II.
Diadochowie (od gr. διάδοχος diadochos - "następca") – termin używany na określenie dowódców armii Aleksandra Macedońskiego, którzy przejęli władzę w imperium po jego śmierci w 323 roku p.n.e. Wkrótce potem wybuchły między nimi wojny (zobacz: wojny diadochów) o kontrolę nad ziemiami podbitymi przez Aleksandra. Do diadochów zaliczani są: 
 W roku 17 n.e., po śmierci Antiocha III Filokajsara, Tyberiusz zajął Kommagenę. W 38 r. Gajusz Juliusz Antioch IV Epifanes, jego syn, objął tron za sprawą Kaliguli. Władał do 72 r., kiedy to Wespazjan ostatecznie odsunął od władzy armeńską dynastię Orontydów. Jej pozostali przy życiu potomkowie wiedli dostatnie życie w Grecji, a pomnik jednego z nich, Gajusza Juliusza Antiocha Epifanesa Filopapposa, wciąż stoi w Atenach. Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do politycznego upadku cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku[1].
Antioch III Filokajsar lub Antioch III Epifanes (gr.: Ἀντίοχος Φιλοκαισαρ, Ἀντίοχος Filokajsar lub Ἀντίοχος ὀ Ἐπιφανής, Antíochos ó Epifanḗs) (zm. 17 n.e.) – król Kommageny z ormiańskiej dynastii Orontydów od 12 p.n.e. do swej śmierci. Syn i następca króla Kommageny Mitrydatesa III Antiocha Epifanesa i królowej Jotapy I, córki Artawazdesa I, króla Medii Atropatene i nieznanej z imienia królowej. Kommagena słynie ze zbudowanego na rozkaz Antiocha Theosa na szczycie góry Nemrut Dağı (Nemrut Dağı, Góra Nemrut) sanktuarium-mauzoleum, w skład którego wchodzą gigantyczne, 9-metrowe posągi samego króla oraz bogów i herosów - Zeusa-Ormuzda, Herkulesa, Tyche, Apolla-Mitry. Posągi zostały zniszczone przez Rzymian i popadły w zapomnienie, by zostać odnalezionymi dopiero w XIX wieku. Obecnie znajdują się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Herakles (gr. Ἡρακλῆς Heraklēs, Ἡρακλές Heraklés, łac. Heracles, Hercules) – jeden z herosów w mitologii greckiej, syn Zeusa i śmiertelniczki Alkmeny. W mitologii rzymskiej utożsamiany z Herkulesem. Znany był z wielkiej siły, męstwa, zapaśnictwa i umiejętności wojennych, zwłaszcza celnego strzelania z łuku. Lubiany przez Zeusa i Atenę, był prześladowany przez zazdrosną Herę.
Cylicja (gr. Κιλικία, Kilikia) - historyczna kraina w południowo-wschodniej Azji Mniejszej, obecnie terytorium Turcji. Cylicja dzieliła się na dwie części: Cilicia Trachea i Cilicia Pedias. Cilicia Trachea (asyryjskie Khillaku, od którego pochodzi nazwa Cylicji) była surowym rejonem górskim uformowanym przez góry Taurus. Skaliste przylądki nadawały się znakomicie do budowy naturalnych portów, w których często znajdowali schronienie piraci. W starożytności pokryta gęstym lasem, który dostarczał budulca dla stoczni. Cilicia Pedias leżała we wschodniej części Cylicji i prócz terenów górskich kształtowały ją nadmorskie równiny. Przez Cylicję biegł perski szlak królewski, który łączył Anatolię z Syrią i wybrzeżem cylicyjskim. Lokalizacja samego grobu Antiocha pozostaje wciąż archeologiczną tajemnicą i choć niedawno odkryto podziemne komory w pobliżu mauzoleum, nie ma żadnej pewności, iż kryją one grób władcy. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas], tr. Yunanistan), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj w południowo-wschodniej części Europy, położony na krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z Albanią, Republiką Macedonii i Bułgarią na północy oraz z Turcją na wschodzie. Ma dostęp do czterech mórz: Morza Egejskiego, Morza Kreteńskiego na wschodzie, Morza Jońskiego na zachodzie oraz Morza Śródziemnego od południa.
Sargon II Wielki (Šarrû(m)-kin,"król jest prawdziwy [prawowity] niezachwiany"[1]) – władca Asyrii, który panował w latach 722 p.n.e.- 705 p.n.e..W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec króla Asyrii Sanacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.
Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.
Język grecki klasyczny, inaczej greka klasyczna - stadium rozwojowe języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.) starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach Półwyspu Bałkańskiego i Azji Mniejszej oraz na Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali Tukidydes, Arystofanes, Platon, mówcy ateńscy.
Mitrydates I Kallinikos (gr.: Μιθριδάτης Кαλλίνικος, Mithridátēs Kallínikos) (zm. ok. 70 p.n.e.) – trzeci król Kommageny z ormiańskiej dynastii Orontydów od ok. 100 p.n.e. do swej śmierci. Syn króla Kommageny Samosa Theosebesa Dikajosa i królowej Isias I.
Starożytna Syria zajmowała obszar między Morzem Śródziemnym, a rzeką Eufrat oraz między Azją Mniejszą (konkretnie górami Taurus) i Palestyną. Takie ramy terytorialnie przyjmuje się najczęściej w literaturze, z punktu widzenia geograficznego dla tego regionu. Nie są one tożsame z obecnymi granicami państwa syryjskiego.
Przez starożytny Iran należy rozumieć nie terytorium tożsame z dzisiejszym Iranem, ale tzw. Wielki Iran, wyodrębniany ze względu na wspólnotę kulturową i historyczną, a w starożytności przede wszystkim językową. W tej epoce obejmował on oprócz dzisiejszego Iranu także Azję Środkową po Syr-Darię, stepy dzisiejszej południowej Rosji i Ukrainy zamieszkane od VIII/VII wieku p.n.e. przez irańskich koczowników oraz zachodni i środkowy Afganistan łącznie z pakistańską częścią Beludżystanu. Należy jednak tutaj zauważyć że mieszkający na terenie Ukrainy Scytowie i Sarmaci znaleźli się już w V w. p.n.e. pod silnym wpływem kultury greckiej i zaangażowani w sprawy europejskie zaczęli mieć odrębną od reszty Irańczyków historię. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
