Kondygnacja - Polski Serwis Naukowy

Kondygnacja – w budownictwie część budynku zawarta między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami.

W zależności od położenia kondygnacji można mówić o parterze, stanowiącym poziom, na którym znajduje się główne wejście, piętrach, czyli poziomach położonych powyżej parteru oraz piwnicy, której powierzchnia podłogi leży niżej, niż powierzchnia otaczającego budynek terenu. Ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze, ewentualnie mansarda, zaś używana jako np. pomieszczenie mieszkalne lub handlowe płytka piwnica – suterena. W przypadku bardziej skomplikowanych układów przestrzennych (np. split levels) występują półpiętra, znajdujące się pomiędzy głównymi poziomami budynku. Jako półpiętro można określać też mezzanino. W mowie potocznej uznaje się często piętro za synonim kondygnacji.

Niemiecka Republika Demokratyczna w skrócie NRD (niem. Deutsche Demokratische Republik, DDR) - państwo powstałe 7 października 1949 na terenie byłej sowieckiej strefy okupacyjnej (niem. Sowjetische Besatzungszone in Deutschland, SBZ). 3 października 1990 NRD przyłączyła się do RFN.

Podłoga – element wykańczający górną część stropu; posadzka jest elementem składowym podłogi. Zapewnia izolację termiczną, akustyczną i przeciwwilgociową, przenosi obciążenia równomiernie rozłożone i skupione, jest płaska i przystosowana do tego, aby mógł po niej odbywać się ruch.

Wysokość kondygnacji definiuje się poprzez wysokość między poziomem powierzchni podłogi danej kondygnacji a poziomem powierzchni podłogi kondygnacji leżącej powyżej. Różnica pomiędzy poziomem posadzki a wykończonym sufitem to wysokość w świetle. Kondygnacją powtarzalną jest taka, która nie różni się w sensie technicznym od innych kondygnacji w tej samej budowli.

Stanowisko Ministra Infrastruktury istniało od 19 października 2001 do 31 października 2005 w rządzie Leszka Millera i w rządach Marka Belki i ponownie zostało ustanowione 16 listopada 2007 w rządzie Donalda Tuska. Resort funkcjonował od 1919 pod różnymi nazwami, m.in. jako Ministerstwo Kolei, Ministerstwo Komunikacji, Ministerstwo Transportu.

Mezzanino, półpiętro (wł. mezzanino, od mezzano – środkowy) – niska kondygnacja międzypiętrowa, zwykle między parterem a pierwszym piętrem bądź stanowiąca ostatnią kondygnację; przeznaczone na pokoje dla służby, dzieci lub gościnne.

Numeracja

Kondygnacje nadziemne numeruje się począwszy od jedności, tj. 1, 2, 3 itd, zaś kondygnacje podziemne otrzymują numery -1, -2 itd. Zero w numeracji nie występuje:

Tradycyjnie przyjęta praktyczna numeracja kondygnacji (np. na panelu windy) w Polsce i wielu innych krajach europejskich nakazuje jednak numerować piętro położone ponad parterem jako pierwsze. W krajach anglojęzycznych istnieją różniące się normy amerykańska i brytyjska. Wedle amerykańskiego zwyczaju first floor (czyli pierwsze piętro) oznacza parter, zaś wedle brytyjskiego pierwsze piętro. Analogicznie do amerykańskiego nazewnictwo używane jest w krajach byłego ZSRR oraz było stosowane w NRD.

Poddasze (strych) - przestrzeń nad najwyższym stropem lub sklepieniem, pod pokryciem dachowym, jako najwyższa kondygnacja budynku. Pełni funkcję użytkową, np. przeznaczana jest na mieszkania. Występuje w dachach o tradycyjnej konstrukcji - więźbach dachowych.

Mansarda (facjata) – pomieszczenie mieszkalne znajdujące się w kondygnacji strychowej, wydzielone z niej ścianami, które przenikając przez połać dachu formują nadbudowę nad koronującym gzymsem budynku.

Kondygnacja w polskich przepisach prawnych

Terminologia związana z kondygnacjami jest zdefiniowana w polskich przepisach prawnych dotyczących budownictwa. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami) zawiera następujące definicje:

Winda (dźwig szybowy) – urządzenie podnoszące (dźwignica) zainstalowane na stałe, obudowane szybem (zamkniętym lub częściowo otwartym) w konstrukcji żelbetowej, murowanej lub stalowej przeszklonej lub obudowanej innymi materiałami, obsługujące ustalone poziomy, posiadające kabinę, poruszającą się pomiędzy prowadnicami, których pochylenie w stosunku do pionu wynosi mniej niż 15 stopni, służące do transportu osób lub towarów lub też samochodów.

Split levels (ang.) - w architekturze układ kondygnacji w budynku polegający na ich wzajemnym zazębianiu się. Najczęściej spotykaną formą jest przesunięte o wysokość połowy kondygnacji położenie stropów jednej połowy rzutu budynku w stosunku do drugiej, przy czym poszczególne półpiętra mogą tworzyć odrębne jednostki funkcjonalne lub stanowić całość. Temat split levels był bardzo popularny w architekturze modernizmu krytycznego i poszukującego, z lat 50. i 60. XX w.. W Polsce rozwiązanie to spotyka się często w domach jednorodzinnych.

Przypisy

Polska Norma PN-B-01025:2004
Dz.U. 2009 nr 56 poz. 461

Bibliografia

Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 77. ISBN 83-85001-89-1.