Konfirmacja protestancka - Polski Serwis Naukowy

Konfirmacja (pl.: konfirmacja, niem., szw.: Konfirmation, z łac. confirmatio, potwierdzenie) – w kościołach ewangelickich odpowiednik jednocześnie pierwszej komunii i bierzmowania, sakramentów Kościoła katolickiego, ale nie ma ona charakteru sakramentu.

Konfirmacją we wspólnocie Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich nazywa się nakładanie daru Ducha Świętego, poprzez nałożenie rąk na osobę wcześniej ochrzczoną w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Pierwsza Komunia Święta – uroczystość katolicka związana z mszą świętą podczas której wierni, przeważnie 8-letnie (2. klasa szkoły podstawowej) dzieci, po raz pierwszy przyjmują sakrament Eucharystii pod postacią Hostii. Dzieci ubierają się w specjalne stroje (dziewczynki w białe sukienki, chłopcy w garnitury lub w alby komunijne). Dzieci do tego dnia przygotowują się cały rok.

Konfirmacja na świecie

W niektórych krajach protestanckich, jak Dania, Norwegia i Szwecja, bierzmowanie zostało zniesione po wprowadzeniu Reformacji, ale już po 200-300 latach (Dania/Norwegia: 1736, Szwecja 1686 i 1811) ponownie wprowadzone jako akt potwierdzenia wiary wyznanej na chrzcie i przynależności do Kościoła poprzez przyjęcie pierwszej komunii i złożenie wyznania wiary po uprzedniej paroletniej nauce religii zakończonej egzaminem, m.in. po tzw. obozie dla konfirmantów. Za odpowiedni wiek do przyjęcia komunii uznano 12-15 lat, a więc okres przejściowy między dzieciństwem i wiekiem dorosłym. Aktu konfirmacji dokonuje ordynowany duchowny poprzez położenie rąk na głowie konfirmanta i udzielenie błogosławieństwa. W Niemczech, Danii i Norwegii konfirmacja jest uroczyście świętowana poprzez wielkie przyjęcie dla rodziny, w Szwecji, skądinąd dość obojętnej religijnie, ok. 40% młodzieży przechodzi szkolenie w obozach dla konfirmantów. W Niemczech konfirmacja, początkowo odrzucona przez Marcina Lutra, została wprowadzona w XVIII wieku pod wpływem pietyzmu, który kładł nacisk na osobiste wyznanie wiary. W Szwajcarii konfirmacja udzielana jest w 16. roku życia. W większości krajów protestanckich konfirmacja ma miejsce w dniu Niedzieli Palmowej lub pierwszej niedzieli po Wielkanocy. W Polsce konfirmacja udzielana jest w wieku ok. 15 lat.

Freie Deutsche Jugend (Wolna Młodzież Niemiecka, FDJ) - komunistyczna organizacja młodzieżowa Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności w Niemieckiej Republice Demokratycznej.

Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.

W b. NRD konfirmacja była energicznie zwalczana przez władze państwowe, które na jej miejsce wprowadziły "Ślubowanie młodzieży" (niem. Jugendweihe), reżyserowane przez szkoły i komunistyczny związek młodzieży FDJ. Po zjednoczeniu Niemiec Jugendweihe na parę lat zniknęła, by się na nowo pojawić ok. r. 1995 jako prywatna uroczystość dla osób niewierzących, ale w niektórych wschodnich krajach związkowych jest zabroniona. W tych landach RFN, gdzie lokalne Kościoły Ewangelickie wprowadziły nieistniejącą dawniej komunię dla dzieci, konfirmacja straciła na znaczeniu.

Sakramenty (w łacinie kościelnej sacramentum — „tajemnica religii”; od późnołacińskiego sacramentum — „przysięga wierności”, np. legionistów, od sacro, sacrare — „poświęcić, ubóstwić”) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.

Język szwedzki (szw. svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.

Kościoły: rzymskokatolicki i prawosławny nie uznają ważności konfirmacji protestanckiej, a więc konwertyci na wyznanie rzymskokatolickie bądź prawosławne muszą przyjąć sakrament bierzmowania.

Zobacz hasło konfirmacja w Wikisłowniku