Konstancja z Antiochii - Polski Serwis Naukowy

Konstancja z Antiochii, fr. Constance de Hauteville (ur. 1127, zm. 1163) – księżna Antiochii od 1130 do 1163.

Konstancja była jedyną córką Boemunda II i Alicji, córki króla Baldwina II. Jej ojciec zmarł, kiedy miała zaledwie cztery lata i wtedy też została księżną Antiochii. Początkowo w jej imieniu rządzili regenci: dziadek Baldwin II (1130-1131) oraz wuj Fulko Andegaweński (1131-1136). Jej matka Alicja nie chciała aby Konstancja została księżną, wołała rządzić Antiochią samodzielnie. Próbowała sprzymierzyć się z atabegiem Mosulu - muzułmaninem Zengim. Zaproponowała mu, że odda mu Konstancję za żonę, ale została wygnana przez Baldwina II z Antiochii i plan zarzuciła. W 1135 ponownie próbowała przejąć kontrolę nad księstwem, tym razem chciała wydać córkę za Manuela Komnena, ówczsnego następcę tronu Cesarstwa Bizantyjskiego. Fulko wygnał ją ponownie. W 1136, dziewięcioletnią Konstancję wydano za mąż za Rajmunda z Poitiers (1105-1149), który z tajemnicy przybył z Europy. Alicja była przekonana, że Rajmund za zostać jej mężem, i upokorzona na zawsze opuściła Antiochię.

Baldwin II z Le Bourg (zm. 21 sierpnia 1131 w Jerozolimie) - hrabia Edessy (1100—1118) i król Jerozolimy (1118—1131). Kuzyn Baldwina I, po którym objął najpierw hrabstwo Edessy, a później Królestwo Jerozolimskie.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Z Rajmundem Konstancja miała 4 dzieci:
Boemunda III, który w 1163, po jej śmierci przejął władzę w Antiochii,

Baldwina (ur. i zm. 1176),

Marię z Antiochii (1145-1182), która poślubiła cesarza bizantyjskiego - Manuela I Komnena

Filipę z Antiochii (ok. 1148-1178), kochankę cesarza bizantyjskiego - Andronika I Komnena.

W 1149 Rajmund poległ w bitwie pod Inab. W 1153 Konstancja wyszła ponownie za mąż, za Rejnalda de Chatillon (1153-1160), który został współwładcą Antiochii. Para miała jedynie córkę:
Anna antiocheńska, Agnieszka z Châtillon (ur. 1154, zm. 1184) – księżniczka antiocheńska Agnieszka, córka władców Antiochii Konstancji i Renalda z Châtillon.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Agnieszkę de Châtillon (1154-1184), która poślubiła króla Węgier Belę III.

Według Niketasa Choniatesa, bizantyjskiego historyka, Konstancja i Rejnald mieli jeszcze drugą córkę - Joannę, która była prawdopodobnie drugą żoną markiza Montferratu - Bonifacego I.
W 1160 Rejnald trafił do niewoli i spędził kolejne 16 lat w więzieniu w Aleppo. Między Konstancją a jej synem narósł konflikt. Kiedy Boemund osiągnął pełnoletność, wygnał matkę z miasta i przejął władzę.

Węgry (węg. Magyarország) – państwo śródlądowe w Europie Środkowej, od 1955 członek ONZ, od 1999 członek NATO, od 2004 członek Unii Europejskiej.

Monferrato (w piemontèis Monfrà; w wielu językach z fr. Montferrat - jest to również druga poprawna polska nazwa zgodna ze standardem KSNG) - region Piemontu w północnych Włoszech. Jest to pagórkowata kraina na południe od Padu ciągnąca się do Apeninu Liguryjskiego. Obejmuje współczesne prowincje Asti i Alessandria. Monferrato jest jednym z ważniejszych obszarów winnych we Włoszech, tu produkuje się m.in. słynne spumante - Asti. Pochodzi stąd również wielu pisarzy jak Vittorio Alfieri czy Umberto Eco.