Konstantyn VII Porfirogeneta - Polski Serwis Naukowy

Follis z podobizną Konstantyna VII Porfirogenety i Zoe

Konstantyn VII Porfirogeneta, (łac. Constantinus Porphyrogennetus, gr. Konstantinos Porphyrogennetos, Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος) (ur. 17 lub 18 maja 905 - zm. 9 listopada 959) – cesarz bizantyjski. Przydomek Porfirogeneta oznacza dosłownie "zrodzony w purpurze".

Bułgaria, Republika Bułgarii (България, Република България) – państwo położone w południowo-wschodniej Europie, na Bałkanach. Graniczy z Serbią oraz Macedonią od zachodu, Grecją i Turcją od południa, Morzem Czarnym od wschodu i Rumunią od północy.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Konstantyn był synem cesarza Leona VI, pochodzącym z nielegalnego związku z Zoe Karbonopsiną, co stanowiło podstawę do negowania jego praw do tronu. Już w roku 913, jako siedmioletnie dziecko, został ogłoszony współrządzącym cesarzem wraz ze stryjem Aleksandrem.

Po śmierci cesarza Aleksandra w wieku siedmiu lat Konstantyn otrzymał tron, jednak z powodu młodego wieku nie mógł samodzielnie sprawować rządów. Regentem został patriarcha Mikołaj I Mistyk. W tym czasie trwała wojna pomiędzy Bizancjum a Bułgarią, którą władał w tym czasie Symeon I Wielki. Mikołaj Mistyk zawarł pokój z Symeonem, nadając mu nawet tytuł basileusa i obiecując ożenić małoletniego Konstantyna z córką Symeona. Cena jaką Bizancjum płaciło za pokój była niezwykle wysoka i stało się to przyczyną szybkiego upadku regenta. Na czele nowego rządu stanęła matka Konstantyna, Zoe Karbonopsina. Nowa władczyni odmówiła potwierdzenia układów zawartych z Symeonem i uznała jego koronację za nieważną. To stało się przyczyną nowej wojny z Bułgarami. Od klęski Bizantyjczyków uratował drungarios floty cesarskiej, Roman I Lekapen, który w 920 roku zdobył dla siebie tron cesarski zostając uprzednio teściem młodego Konstantyna VII. Konstantyn został faktycznie odsunięty od władzy i niemal całkowicie poświęcił się działalności literackiej. Samodzielne rządy objął Konstantyn dopiero w 945 roku, kiedy to doszło do konfliktu między synami Lekapena.

August Bielowski (Augustyn), pseud. Jan Płaza (ur. 27 marca 1806 w Krechowicach na Pokuciu, zm. 11/12 października 1876 we Lwowie), polski historyk, pisarz, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie, autor, fundator i wydawca “Monumenta Poloniae Historica”.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Interesował się naukami przyrodniczymi, historią, literaturą i sztuką.

Przypisuje mu się autorstwo licznych dzieł, z których cztery najważniejsze to:

De thematibus (O temach)

Vita Basilii (Żywot cesarza Bazylego I)

De administrando imperio (O zarządzaniu państwem)

De cerimonnis aulae byzantinae (O ceremoniach dworu cesarskiego)

Trzecie z nich jest jednym z trzech źródeł pisanych na temat istnienia organizacji plemiennej Wiślan.

Follis - drobna moneta z czasów późnego cesarstwa rzymskiego i Bizancjum. Nazwa wywodzi się od nazwy mieszka, sakiewki na drobne monety. Wprowadzona w 294 roku n.e. przez Dioklecjana.

Leon VI Filozof (ur. 19 września 866 w Konstantynopol, zm. 11 maja 912 tamże) – cesarz Bizancjum z dynastii macedońskiej. Swój przydomek zawdzięczał upodobaniom do wygłaszania kazań w kościołach Konstantynopola.

Znanym i dyskutowanym utworem przypisywanym Konstantynowi jest również Opowieść o wizerunku z Edessy.

Wiadomo, że pod kierunkiem cesarza pracował w Konstantynopolu cały sztab autorów i kompilatorów, dlatego często niezwykle trudno jest rozróżnić teksty pisane przezeń osobiście od tych powstałych na jego zlecenie.

Rodzina

Z żoną Heleną Lekapeną, córką cesarza Romana I Lekapena, Konstantyn miał kilkoro dzieci, w tym:

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Mikołaj I Mistyk (ur. 852 - zm. maj 925) - patriarcha Konstantynopola w latach 901-907 i 912-925. Należał do otoczenia cesarza Leona VI (886-912) i był wychowankiem patriarchy Focjusza. Przydomek "Mistyk" wiąże się z jego pierwotną funkcją urzędnika do spraw tajnych lub prawnika, pełnioną na dworze Leona przed objęciem patriarchatu. Po tym, jak zajął negatywne stanowisko wobec czwartego małżeństwa cesarza Leona, musiał ustąpić z tronu patriarchy (przywrócił mu go po śmierci Leona cesarz Aleksander). W okresie małoletności Konstantyna VII Porfirogenety stał na czele rady regencyjnej (913-920). Podczas wojny z Bułgarią zgodził się na zbyt wiele ustępstw na rzecz władcy bułgarskiego Symeona i w związku z tym został obalony, a władzę po nim przejęła matka Konstantyna, Zoe Karbonopsina. Jest autorem listów i homilii, w których znalazły odzwierciedlenie współczesne Mistykowi wydarzenia historyczne.

Leona, zmarłego młodo,

Romana II, przyszłego cesarza,

Teodorę, żonę cesarza Jana I Tzimiskesa.

Linki zewnętrzne

O zarządzaniu państwem - tłumaczenie Augusta Bielowskiego