Konstytucja 1791 roku - Polski Serwis Naukowy

Konstytucja 1791 – pierwszy akt prawny rangi konstytucyjnej we Francji. Prace trwające 2 lata poskutkowały włączeniem do niej szeregu zbiorów praw wydanych przez Konstytuantę w okresie 1789–1791, jako preambuły używając Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Dzięki niej król przestał być jedynym wszechwładnym organem, a stał się jednym z podmiotów reprezentującym naród (z łaski narodu i Boga). Utrzymała ustrój monarchii, przekształcając ją z absolutyzmu w monarchię konstytucyjną. Ustanowiła zasadę trójpodziału władzy jako jedną z głównych norm zaraz po suwerenności narodu.

1. Zgromadzenie Narodowe we Francji, ogłoszone przez 3 stan Stanów Generalnych (powołanych przez króla Ludwika XVI Burbona w 1789 roku), przekształciło się w Konstytuantę (Assemblée Nationale Constituante). Zniosła ona podział społeczeństwa na stany i przyznała prawa polityczne obywatelom płacącym wysokie podatki (cenzus majątkowy). Została rozwiązana 3 września 1791 roku, przedkładając królowi gotową Konstytucję.
Suwerenność ludu lub suwerenność narodu - doktryna, zgodnie z którą lud, rozumiany jako polityczna wspólnota obywateli, jest suwerenem w państwie i od niego wywodzi się władza i polityczna legitymizacja. Zasada suwerenności ludu jest jedną z podstawowych zasad demokratycznych konstytucji.

Władza ustawodawcza

Została przekazana jednoizbowemu Zgromadzeniu Prawodawczemu z wyraźną przewagą nad władzą wykonawczą.

Złożona z 745 posłów w wyborach pośrednich i dwustopniowych wybieranych raz na 2 lata.

Zgromadzenie to posiadało wyłączne prawo inicjatywy ustawodawczej i uprawnień legislacyjnych:

ustanawianie podatków,

ustalanie wielkości armii i floty morskiej,

podejmowanie decyzji o wojnie lub pokoju,

na wniosek króla decydowało o podpisaniu traktatów międzynarodowych,

Monarchia absolutna, absolutyzm – forma rządów występująca przede wszystkim we wczesnonowożytnej oraz starożytnej monarchii (przykładem starożytnej monarchii absolutnej może być ustrój Cesarstwa Rzymskiego) oraz mające ją uzasadnić doktryny polityczne.
Sąd Kasacyjny (fr. Cour de cassation) - francuski Sąd Najwyższy, ustanowiony w czasie Rewolucji Francuskiej w 1790 roku jako Trybunał Kasacyjny (fr. Tribunal de cassation), który nadzorował sądy niższej instancji. Obecnie w skład Sądu Kasacyjnego wchodzi około 125 sędziów (czego ponad 80 to sędziowie procesowi conseillers, reszta ma status conseillers référendaires)

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)