Konsular - Polski Serwis Naukowy

Konsularzy (łac. viri consulares) – grupa senatorów, którzy piastowali już w swojej karierze urząd konsula rzymskiego. Niekiedy do grupy zaliczano również byłych pretorów. Konsularom jako najważniejszym senatorom przysługiwało pierwszeństwo zabrania głosu w czasie obrad senatu rzymskiego przed młodszymi senatorami.

Prokonsul (łac. proconsul) – był to tytuł nadawany od I w. p.n.e. konsulom po zakończeniu kadencji, związany z równoczesnym powierzeniem funkcji zarządu senackich prowincji konsularnych, co łączyło się z szerokimi uprawnieniami administracyjnymi, wojskowymi i jurysdykcyjnymi. Namiestnictwo prowincji wiązało się również z dużymi dochodami dla prokonsula, co pozwalało na zwrot z nawiązką wydatków związanych z wyborem i pełnieniem obowiązków konsula, który to urząd sprawowano w ramach służby publicznej (tzn. konsul nie pobierał wynagrodzenia). Zasadniczo prokonsulat trwał rok, jednak były przypadki jego przedłużenia. Na przykład Pompejuszowi w celu zwalczania korsarzy przedłużono ten urząd bezterminowo, zaś Juliuszowi Cezarowi powierzono na 4,5 roku.

Senator - deputowany, członek parlamentu. Instytucja mająca korzenie w Senacie z okresu starożytnego Rzymu. W Polsce senator jest członkiem Senatu, izby wyższej Parlamentu.

Spośród konsularów rekrutowano prokonsulów, którym powierzano zarząd prowincji, co wiązało się zwykle z dużymi dochodami. W przypadku niektórych konsularów mogło w ogóle nie dojść do powierzenia zarządu prowincji, co z kolei mogło prowadzić do znacznego zubożenia danego senatora. Ubożsi konsularowie często nie mieli w takim przypadku z czego spłacić pożyczek zaciągniętych na potrzeby kampanii wyborczej przed wyborem na urząd konsula.

Senat rzymski (łac. Senatus) – w czasach republiki było to ciało ustawodawcze i wykonawcze, a w czasach cesarstwa rzymskiego było to najwyższe ciało ustawodawcze.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Liczba konsularów wzrastała stopniowo w czasach cesarstwa w związku z podziałem prowincji na mniejsze i wynikłą z tego potrzebą powoływania konsulów uzupełniających (consules suffecti).