Konwencja o ochronie światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego

Konwencja o ochronie światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego.

Została sporządzona w Paryżu 16 listopada 1972 r., a weszła w życie 17 grudnia 1975 r. Została podpisana przez Polskę 29 lutego 1976 r.

Ma na celu ochronę dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego o wyjątkowej powszechnej wartości, m.in. przez nadawanie międzynarodowego statusu ochrony, poprzez wpisanie na listę dziedzictwa światowego. Lista światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO obejmuje, na rok 2006, 830 obiektów w 138 krajach, w tym 644 obiektów dziedzictw kulturowego, 162 przyrodniczego i 24 mieszanych. W Polsce wpisano na listę 13 obiektów, co daje nam 9 miejsce w Europie i 15 miejsce na świecie te obiekty to:

Zabytek – w języku potocznym jest to każdy wytwór działalności człowieka, będący świadectwem minionej epoki (pamiatką przeszłości), posiadajacy wartość historyczną, artystyczną, naukową lub emocjonalną, przy czym kryterium czasu powstania, choć najważniejsze, nie przesądza o zdefiniowaniu zabytku. Nauki humanistyczne, a w szczególności historia sztuki nie stworzyły jednej, uniwersalnej definicji zabytku przydatnej wszytskim naukom.

1978 - Stare Miasto w Krakowie

1978 - Zabytkowa kopalnia soli w Wieliczce

1979 - Obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau

1979 - Białowieski Park Narodowy - (wspólnie z Białorusią)

1980 - Starówka w Warszawie

1992 - Stare Miasto w Zamościu - przykład renesansowej zabudowy miejskiej

1997 - Średniowieczny zespół miejski Torunia

1997 - Zamek Krzyżacki w Malborku

1999 - Kalwaria Zebrzydowska: manierystyczny zespół architektoniczny i krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy z XVII w.

2001 - Kościoły Pokoju w Jaworze i Świdnicy

2003 - Drewniane kościoły południowej Małopolski i Podkarpacia - Binarowa, Blizne, Dębno Podhalańskie, Haczów, Lipnica Murowana, Sękowa

2004 - Park Mużakowski nad rzeką Nysą (wspólnie z Niemcami)

2006 - Hala Stulecia (Hala Ludowa) we Wrocławiu

W rozumieniu konwencji za dziedzictwo naturalne uważane są:

pomniki przyrody - utworzone przez formacje biologiczne lub fizyczne, przedstawiające wyjątkową powszechną wartość estetyczną lub naukową;

formacje geologiczne i fizjograficzne stanowiące siedlisko zagrożonych zagładą gatunków zwierząt i roślin, mające wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia nauki lub ich zachowania;,

miejsca lub strefy o ściśle zaznaczonych granicach, mające wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia nauki lub zachowania naturalnego piękna.

W rozumieniu konwencji za dziedzictwo kulturowe uważane są:

zabytki obejmujące dzieła architektury, monumentalnej rzeźby lub malarstwa, elementy o charakterze archeologicznym, groty i inne elementy, mające wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia historii, sztuki i nauki;

zespoły budowli oddzielnych lub łącznych, które ze względu na architekturę lub zespolenie z krajobrazem mają wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia historii, sztuki i nauki;

miejsca zabytkowe, obejmujące dzieła człowieka lub wspólne - człowieka i przyrody, a także strefy i stanowiska archeologiczne mające wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia historii, sztuki i nauki lub zachowania naturalnego piękna.

Zobacz też

Akt sztokholmski