Kordian Józef Zamorski - Polski Serwis Naukowy

Kordian Józef Zamorski (ur. 1 kwietnia 1890 w majątku Kołkówka w Rzepienniku Biskupim, w pow. gorlickim, zm. 19 grudnia 1983 w Londynie) – komendant główny Policji Państwowej, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Dzieciństwo i młodość

Był synem Arnolda i Wiktorii z Serafinów. Żonaty z Leokadią Karpusową z Kamińskich. Miał dwóch synów: Jacka (1923) i Rafała (1928). Uczył się w czteroklasowym VI Gimnazjum we Lwowie, a następnie w tamtejszym seminarium nauczycielskim. W latach 1910-1914 i 1917-1918 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Józefa Mehoffera.

Lista generałów polskich lub wyższych dowódców polskich jednostek wojskowych na przestrzeni dziejów. Odpowiednikiem generała w marynarce wojennej jest admirał.
Pluton - to pododdział w składzie 2-5 drużyn, działonów, sekcji lub załóg wozów bojowych. Występuje we wszystkich rodzajach wojsk. Wchodzi najczęściej w skład kompanii, baterii albo szwadronu. Niekiedy występuje samodzielnie na szczeblu batalionu (dywizjonu) lub pułku.

Działalność niepodległościowa

W czasie studiów działał w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim, w którym zajmował stanowiska komendanta sekcji, plutonu i kompanii oraz Szkoły Oficerskiej, którą sam ukończył w 1912 i z rąk Józefa Piłsudskiego otrzymał znak oficerski "Parasol".

W okresie od sierpnia 1914 r. do lipca 1917 r. służył w I Brygadzie Legionów Polskich zajmując kolejno stanowiska: komendanta kompanii, instruktora w Szkole Podchorążych w Jabłonnie, dowódcy batalionu w 5 Pułku Piechoty Legionów, oficera Sztabu I Brygady, dowódcy stacji etapowej i adiutanta 1 Pułku Piechoty Legionów. Po kryzysie przysięgowym wcielony został do Cesarskiej i Królewskiej Armii, z której zdezerterował. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i został w niej komendantem obwodu krakowskiego .

Związek Walki Czynnej (ZWC) – polska tajna organizacja wojskowa założona w czerwcu 1908 we Lwowie przez działaczy Organizacji Bojowej PPS z Kazimierzem Sosnkowskim na czele. Inicjatorem i przywódcą ZWCz był Józef Piłsudski natomiast bezpośrednio działalnością organizacji kierowała Rada Główna ZWCz i Wydział Związku, złożony z 4 członków: (Kazimierz Sosnkowski, Władysław Jaxa-Rożen, Stefan Dąbkowski i Zygmunt Bohuszewicz). Organizacja miała charakter zdyscyplinowanej i centralnie zarządzanej organizacji wojskowej powiązanej z PPS-Frakcją Rewolucyjną. Celem Związku było przygotowanie i organizowanie przyszłego powstania zbrojnego w zaborze rosyjskim. Organizacja szybko się rozrosła obejmując najpierw Galicję, potem obszar Królestwa Polskiego i zabór pruski. Jej komórki powstały nawet na terenie Rosji. ZWCz zorganizował kilka tajnych szkół podoficerskich i oficerskich. Słuchaczy rekrutowano głównie spośród młodzieży akademickiej. W 1910 powstały podległe ZWCz organizacje jawne: Towarzystwo "Strzelec" w Krakowie i Związek Strzelecki we Lwowie, będące faktycznie organizacjami przysposobienia wojskowego. W 1912 Związek liczył 700–800 członków.
Armia Austro-Węgier (albo Armia Monarchii Austro-Węgierskiej) (niem. Gemeinsame Armee, kaiserliche und königliche Armee, k.u.k. Armee czyli Cesarska i Królewska Armia; do 1867 p.n. kaiserlich/königliche Armee, k.k. Armee czyli Cesarsko-Królewska Armia) – wspólne liniowe wojska monarchii austro-węgierskiej. Wchodziły w skład wojsk lądowych (Landstreitkrräfte).

Służba w Wojsku Polskim

Od listopada 1918 do 1919 organizował i dowodził II batalionem 5 pp Leg. w obronie Przemyśla i Lwowa przed zakusami nacjonalistów ukraińskich. W styczniu 1919 został dowódcą Batalionu Zapasowego 32 Pułku Piechoty w Ciechanowie, a później dowódcą II batalionu w tym samym pułku.

2 stycznia 1920 został słuchaczem II Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 16 kwietnia tego roku skierowany został do Dowództwa 2 Armii w celu odbycia praktyki sztabowej na stanowisku kwatermistrza. Praktykę odbył w czasie wojny z bolszewikami. 20 maja tego roku mianowany został szefem Oddziału I Polskiej Ekspozytury Wojskowej na Ukrainie . Od 5 sierpnia tego roku dowodził oddziałem ochrony Warszawy, a 30 sierpnia mianowany został zastępcą szefa Oddziału III Naczelnego Dowództwa, płk Tadeusza Piskora. Od 2 stycznia 1921 kontynuował studia w Wyższej Szkole Wojennej. 6 września tego roku, po ukończeniu nauki, otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko zastępcy szefa sztabu Grupy Operacyjnej "Bieniakonie".

Bieniakonie (biał. Беняконі, Bieniakoni) - wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi w rejonie woronowskim obwodu grodzieńskiego, przy granicy z Litwą przy linii kolejowej Wilno-Lida.
Znak oficerski tzw. "Parasol" – odznaka wykonana według projektu Włodzimierza Przerwy-Tetmajera, nadawana przez Józefa Piłsudskiego słuchaczom Szkoły Oficerskiej Związku Walki Czynnej.

W latach 1921–1923 był dowódcą batalionu i zastępcą dowódcy 35 Pułku Piechoty w Brześciu. W latach 1923–1924 był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, a następnie dowódcą 76 Pułku Piechoty w Grodnie. W październiku 1925 przydzielony został do Inspektoratu Armii nr I na stanowisko I oficera sztabu. W latach 1927–1928 był szefem Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk., a w latach 1928–1935 zastępcą szefa Sztabu Głównego WP i szefem Oddziału I Sztabu Głównego. 1 stycznia 1931 został mianowany generałem brygady.

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.
Major – stopień oficerski używany w armiach wielu krajów. W wojsku polskim jest to stopień niższy od podpułkownika, wyższy od kapitana. Major wchodzi w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych. Odpowiednikiem majora w marynarce wojennej jest komandor podporucznik a w policji podinspektor Policji.

Z dniem 25 stycznia 1935 zwolniony został ze stanowiska szefa Oddziału I SG WP i przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy z równoczesnym oddaniem do dyspozycji ministra spraw wewnętrznych, który wyznaczył go na stanowisko komendanta głównego Policji Państwowej.

W czasie kampanii wrześniowej ewakuował część kierownictwa Policji do Rumunii i na Węgry. Został internowany w obozie Băile Herculane. Po ucieczce z obozu, przez Turcję dotarł w listopadzie 1940 do Palestyny. Od listopada 1940 do sierpnia 1942 był komendantem Ośrodka Zapasowego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i pełniącym obowiązki dowódcy oddziałów Wojska Polskiego na Bliskim Wschodzie, a następnie zastępcą dowódcy tych oddziałów. W tym samym roku przeniesiony został w stan nieczynny. Po wojnie osiadł w Londynie, gdzie zmarł. 11 listopada 1966 Prezydent RP August Zaleski awansował go na generała dywizji.

Symon Wasylowycz Petlura (ukr. Си́мон Васи́льович Петлю́ра; ur. 22 maja [10 maja s.s.] 1879 w Połtawie, zm. 25 maja 1926 w Paryżu) – ukraiński polityk socjaldemokratyczny i narodowy, naczelny dowódca wojsk URL, pisarz, dziennikarz oraz publicysta. Prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej w latach 1919-1926.
August Zaleski (ur. 13 września 1883 w Warszawie, zm. 7 kwietnia 1972 w Londynie) – polski polityk i dyplomata, dwukrotny minister spraw zagranicznych, Prezydent RP na Uchodźstwie, wolnomularz.

Kordian Zamorski był członkiem jednej z warszawskich regularnych lóż wolnomularskich, podległych Wielkiej Loży Narodowej. Po wojnie utrzymywał kontakty z lożą emigracyjną "Kopernik" w Paryżu.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)