Korea Północna (kor. 조선민주주의인민공화국, hancha 朝鮮民主主義人民共和國, MCR. Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, w skrócie KRLD) – komunistyczne państwo totalitarne w Azji Wschodniej, powstałe w północnej części Półwyspu Koreańskiego po II wojnie światowej, na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. Oficjalnie, według konstytucji, Korea Północna jest republiką socjalistyczną.

Korea Północna jest państwem o ustroju jednopartyjnym, rządzonym przez Demokratyczny Front na rzecz Zjednoczenia Ojczyzny z Partią Pracy Korei na czele. Totalitarna władza w Korei Północnej sprawowana jest w oparciu o stworzone przez Kim Ir Sena idee dżucze, zakładające niezależność państwa w budowie socjalizmu. Formalnie idee dżucze stały się państwową ideologią KRLD po wpisaniu ich do konstytucji w 1972 roku, jednak po raz pierwszy zostały wyłożone przez Kim Ir Sena już pod koniec roku 1955. Zmarłemu w 1994 roku Kim Ir Senowi nadano tytuł Wiecznego Prezydenta. Protokolarne funkcje głowy państwa pełni Kim Yong Nam, przewodniczący parlamentu. Syn Kim Ir Sena, Kim Dzong Il pełnił do swej śmierci - 17 grudnia 2011 - rolę faktycznego przywódcy kraju, zajmując stanowisko sekretarza generalnego Partii Pracy Korei. Jako przewodniczący Komisji Obrony Narodowej KRLD był także zwierzchnikiem Koreańskiej Armii Ludowej, czyli sił zbrojnych Korei Północnej.

Biorąc pod uwagę odsetek obywateli w czynnej służbie wojskowej, Korea Północna jest najbardziej zmilitaryzowanym państwem świata. KRLD prowadzi również badania nad rozwojem broni atomowej i program eksploracji kosmosu.

Kim Ir Sen i Kim Dzong Il za pomocą państwowej propagandy rozwinęli wokół siebie kult jednostki. Zasięg totalitarnej władzy i związany z nią rozbudowany aparat represji powoduje, że zdaniem obrońców praw człowieka sytuacja obywateli pod względem przestrzegania podstawowych praw jednostki należy w Korei Północnej do najgorszych na świecie.

Stolicą Korei Północnej i największym miastem jest Pjongjang. W Chinach oraz w samej Korei Północnej kraj zwany jest Pukchosŏn ("Północny Chosŏn"; 북조선; 北朝鮮). Puk-han ("Północny Han"; 북한; 北韓) to nazwa popularna wśród mieszkańców Korei Południowej. Korea Północna graniczy z Rosją na północnym wschodzie, Chinami na północy i Republiką Korei (Koreą Południową) na południu. Kraj jest górzysty, poprzecinany dużymi dolinami. Do głównych rzek należą Tumen oraz Yalu Jiang, które swój początek biorą w chińskiej Mandżurii.

Okupacja Korei przez Japonię zakończyła się w 1945 roku wraz z kapitulacją japońskiej armii po przegranej w II wojnie światowej. Od tego momentu terytorium Korei na północ od 38. równoleżnika zajmował Związek Radziecki, a tereny na południu USA. Kraje te nie potrafiły dojść do porozumienia w sprawie przyszłości Korei. W 1948 roku przyczyniło się to do powstania oddzielnych rządów na północy i południu, uważających się za prawowite władze całego półwyspu. Tym samym historia Korei Północnej rozpoczęła się 9 września 1948 roku, wraz z ogłoszeniem niepodległości.

Rosnące napięcie pomiędzy rządami doprowadziło do wybuchu wojny. 25 czerwca 1950 roku Koreańska Armia Ludowa przekroczyła 38. równoleżnik i zaatakowała Koreę Południową. Wojna trwała do 27 lipca 1953 roku, kiedy podpisano rozejm i ustanowiono strefę zdemilitaryzowaną, oddzielającą oba kraje.

Geografia

 Osobny artykuł: Geografia Korei Północnej.

Korea Północna zajmuje północną część Półwyspu Koreańskiego o powierzchni 120 540 km². Od zachodniej strony jej granicę wyznacza Morze Zachodniokoreańskie (znane lepiej jako Morze Żółte) i Zatoka Zachodniokoreańska, od wschodu – Morze Wschodniokoreańskie (Morze Japońskie). Rzeki Amnok (inaczej Yalu; najdłuższa rzeka Korei, długość 790 km) oraz Tumen (dł. 521 km) wytyczają granicę KRLD z Chinami. Najwyższy punkt Korei Północnej stanowi góra Pektu (2744 m n.p.m.). Na północnowschodnim krańcu państwa przebiega granica z Rosją. Strefę buforową między obiema Koreami stanowi Koreańska Strefa Zdemilitaryzowana (dł. 238 km).

Największym miastem Korei Północnej i stolicą tego państwa jest Pjongjang (3 255 388 mieszkańców, 2008). Inne duże miasta to Kaesŏng (308 tys., 2008) tuż przy granicy z Koreą Południową, Sinŭiju (285 tys., 2009) w północno-zachodniej części kraju, przy granicy z Chinami, Wŏnsan (329 tys., 2005) i Hamhŭng (581 tys., 2008) na wschodzie, oraz Ch'ŏngjin (329 tys., 2008) na północnym wschodzie.

Topografia

Topografia Korei Północnej

Europejscy odkrywcy, którzy docierali niegdyś na Półwysep Koreański, określali ukształtowanie geograficzne terytorium Korei jako "morze z huraganami". Aż 80% terenu Korei stanowią góry i wyżyny, przedzielone głębokimi i wąskimi dolinami. Wszystkie szczyty Półwyspu Koreańskiego, osiągające 2000 m n.p.m., znajdują się na terytorium Korei Północnej.

Nadmorskie równiny są szerokie na zachodzie i nieciągłe nad wschodnim wybrzeżem. Zdecydowana większość ludności KRLD żyje właśnie na równinach i nielicznych terenach nizinnych.

Jezioro Ch'ŏnji (Rajskie jezioro) w kraterze wulkanicznej góry Pektu, najwyższego szczytu Półwyspu Koreańskiego i Mandżurii

Najwyższy punkt Korei Północnej stanowi góra Pektu (2744 m n.p.m.). Jest to szczyt pochodzenia wulkanicznego, położony przy granicy z Chinami. Składa się z płaskowyżów położonych na wysokości od 1400 do 2000 m n.p.m. Pasmo gór dzielące północno-wschodnie prowincje Hamgyong Północny i Południowy również obfituje w szczyty o podobnej wysokości, z których najwyższy jest wierzchołek Gwanmo-bong (1756 m n.p.m.).

Inne duże pasma górskie Korei Północnej to łańcuch Rangrim w północno-środkowej części KRLD (najwyższy szczyt: Wagal-bong, 2260 m n.p.m.) i góry Kangnam wzdłuż granicy chińsko-koreańskiej. Góry Kŭmgang, znane lepiej jako Góry Diamentowe w paśmie gór Taebaek, są znane z przepięknych krajobrazów, które podziwiać mogą nielicznie przybywający do KRLD turyści.

W przeciwieństwie do sąsiadów (zwłaszcza z Japonii i północnych Chin), Koreańczykom nie zagrażają trzęsienia ziemi, które Półwysep Koreański nawiedzają rzadko.

Klimat

W Korei Północnej panuje klimat kontynentalny z czterema wyraźnymi porami roku. Terytorium Korei posiada oznaczenie Dwa w klimatologicznej klasyfikacji Köppena.

Zimy są bardzo mroźne i uciążliwe, szczególnie w rejonach górskich i wyżynnych, które stanowią 80% powierzchni kraju. W całym kraju typowe są silne mrozy, pomimo utrzymującej się ładnej, słonecznej na ogół pogody. Wieją tam często silne, północne i północno-zachodnie wiatry znad Syberii. Wywołują one burze śnieżne, które występują na zmianę z ładną pogodą. Śnieg pada średnio przez 37 zimowych dni.

Lata są krótkie, lecz gorące i wilgotne. Trwa krótki sezon deszczowy, po koreańsku zwany changma. Ulewne deszcze związane są z monsunami, wiejącymi z południa i południowego wschodu. Monsuny przynoszą wilgotne powietrze znad Pacyfiku.

7 sierpnia 2007 roku najgorsze w skutkach od 40 lat powodzie zmusiły rząd Korei Północnej do zwrócenia się do społeczności międzynarodowej o pomoc humanitarną. Organizacje pozarządowe, takie jak Czerwony Krzyż, wezwały do pilnego zbierania funduszy dla Korei Północnej, gdyż obawiały się katastrofy humanitarnej w tym kraju.

Wiosna i jesień w Korei to pory przejściowe. Aura i temperatury są wówczas stosunkowo najprzyjemniejsze. Wiosną występują często susze na zmianę z gwałtownymi powodziami. Co roku, późnym latem i wczesną jesienią Półwysep Koreański nawiedzają także tajfuny.

Podział administracyjny

 Osobny artykuł: Podział administracyjny Korei Północnej.

Od 2005 roku w Korei Północnej są dwa miasta bezpośrednio administrowane przez rząd (Chikhalsi; 직할시; 直轄市), trzy regiony specjalne oraz dziewięć prowincji.

Miasta administrowane centralnie

Regiony specjalne

Prowincje

Największe miasta

 Osobny artykuł: Miasta Korei Północnej.

Historia

 Osobny artykuł: Historia Korei.

Podział Korei

Okres przed 1948 rokiem

Do 1905 roku na Półwyspie Koreańskim istniało Cesarstwo Koreańskie. Wtedy to, po zwycięstwie w wojnie rosyjsko-japońskiej, aneksji terytorium Korei dokonała Japonia. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku Półwysep Koreański został podzielony przez Związek Radziecki i Stany Zjednoczone na dwie strefy wpływów, oddzielone granicą wzdłuż 38. równoleżnika. Z tego względu kluczową rolę w ustabilizowaniu sytuacji na północ od 38. równoleżnika odegrał właśnie Związek Radziecki.

Tymczasowe władze komunistyczne

W sierpniu 1945 roku przedstawiciele ZSRR ustanowili w północnej części Półwyspu Cywilny Zarząd Okupacyjny, w skład którego weszli przychylni radzieckim władzom działacze lewicowi i komunistyczni. Z kolei od lutego 1946 roku rządy sprawował, opanowany przez komunistów, Tymczasowy Komitet Ludowy Korei Północnej pod wodzą Kim Ir Sena, który w czasie II wojny światowej walczył jako kapitan Armii Czerwonej w Mandżurii.

Flaga Korei używana przez Tymczasowy Komitet Ludowy Korei Północnej

Na południu władzę objął reżim proamerykańskiego Li Syng Mana, wspieranego przez ultraprawicowe bojówki antykomunistyczne. 20 lipca 1948 roku Li został wybrany przez tamtejsze Zgromadzenie Narodowe na prezydenta Korei Południowej. Politycy z północnej części kraju odmówili udziału w zorganizowanych przez ONZ wyborach z 1948 roku, mających wyłonić władze całej Korei.

Ogłoszenie niepodległości przez oba państwa koreańskie

Idea podziału stref wpływów na Półwyspie Koreańskim pojawiła się jeszcze w XIX wieku, gdy w roku 1896 została zaproponowana przez delegację Rosji podczas rokowań rosyjsko-japońskich. Po II wojnie światowej USA i ZSRR powróciły do tej koncepcji z pewnymi zmianami. Korea Południowa i Północna odpowiednio 15 sierpnia i 9 września 1948 roku ogłosiły niepodległość, roszcząc sobie prawo do administrowania na terenie całego kraju, w granicach dawnego Cesarstwa. Podział pogrzebał szanse na pokojowe zjednoczenie, które i tak było praktycznie nierealne. Żaden z rządów nie mógł zgodzić się na scenariusz zjednoczenia proponowany przez drugą stronę. Koreańczycy z Północy chcieli dokonać rewolucji komunistycznej na Południu przy wsparciu tamtejszych działaczy lewicowych i Związku Radzieckiego. Li Syng Man chciał likwidacji istniejących na Północy komunistycznych ośrodków władzy. Konflikt doprowadził do wybuchu wojny koreańskiej. W czerwcu 1949 roku z Korei Południowej wycofała się większość jednostek amerykańskiej armii, stacjonującej tam od 1945 roku. To bardzo osłabiło antykomunistyczny reżim, zarówno politycznie, jak i militarnie. Widząc to, Kim Ir Sen zaproponował przywódcy ZSRR, Józefowi Stalinowi, zbrojną napaść na Południe, w celu zaprowadzenia tam siłą komunistycznej władzy. Początkowo Stalin pomysł odrzucił. Jednak rozwój radzieckiego programu nuklearnego oraz sukces chińskiej rewolucji Mao Zedonga (który w razie wybuchu wojny na Półwyspie Koreańskim zaproponował wysłanie do walki własnych wojsk) sprawiły, że ostatecznie zgodził się na rozpoczęcie inwazji.

Wojna koreańska

 Osobny artykuł: Wojna koreańska.

Wojna koreańska była konfliktem zbrojnym między dwiema Koreami – Północną i Południową, rozpoczętym przez Koreę Północną. Wybuch wojny poprzedziły liczne prowokacje na przebiegającej przez 38. równoleżnik granicy obu Korei. Nad ranem 25 czerwca 1950 roku wojska KRLD przekroczyły granicę Południa. Na początku duże sukcesy odnosili nacierający na południe żołnierze Koreańskiej Armii Ludowej. W dwa dni po wybuchu wojny, 27 czerwca 1950 roku, decyzję o zaangażowaniu wojsk amerykańskich w wojnę koreańską podjął ówczesny prezydent Stanów Zjednoczonych, Harry Truman. Jeszcze tego samego dnia Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła wysłanie do Korei sił międzynarodowych.

Wsparcia militarnego armii Południa udzieliły międzynarodowe siły sformowane pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych, w skład których wchodzili przede wszystkim Amerykanie. Do 5 września 1950 roku armii Północy udało się zepchnąć broniące się wojska Republiki Korei na maleńki fragment terytorium Półwyspu Koreańskiego wokół miasta Pusan, zamykając siły Korei Południowej i USA w tzw. worku pusańskim.

Amerykański nalot bombowy na miasto Wonsan, ok. 1951 r.

Obrona trwała do 15 września i zakończyła się udaną ofensywą wojsk ONZ i Południowej Korei, skoordynowaną z lądowaniem wojsk sprzymierzonych pod Inch'ŏn i przełamaniem frontu, co zmusiło wojska Korei Północnej do odwrotu. Losy wojny odwróciły się, tak jak jeszcze wielokrotnie do zawieszenia broni w lipcu 1953 roku.

25 października Mao Zedong wprowadził na front kilkusettysięczną armię Chińskich Ochotników Ludowych (ChOL). W okresie od kwietnia do maja 1951 roku wojska chińskie i północnokoreańskie przeprowadziły wielką ofensywę, która załamała się i czerwcowa kontrofensywa ONZ z powrotem przywróciła front na linii Kansas-Wyoming, która do dzisiaj stanowi granicę pomiędzy obydwoma państwami koreańskimi. Od tej pory działania wojenne przyjęły postać wojny pozycyjnej przeplatanej walkami niewielkich oddziałów.

Działania zbrojne przerwało podpisanie porozumienia rozejmowego 27 lipca 1953 roku (nie był to jednak formalny traktat pokojowy). Rozejm został podpisany przez przedstawicieli Korei Północnej (w osobie Kim Ir Sena jako zwierzchnika armii Korei Północnej), Chin Ludowych (przedstawiciel: Peng Dehuai – dowódca Ochotników Ludowych) oraz ONZ-tu, reprezentowanego przez głównodowodzącego wojsk Narodów Zjednoczonych, amerykańskiego generała Marka W. Clarka. Nieobecność i brak podpisu przedstawiciela Republiki Korei (czyli Korei Południowej) stanowił przez długie lata pretekst dla KRLD do odmowy rozpoczęcia rozmów pokojowych z Południem, które dla Koreańczyków z Północy nie było stroną konfliktu.

W wyniku wojny zginęło, zostało rannych lub uznano za zaginionych łącznie około 4 milionów ludzi po obu stronach konfliktu. Dokładne straty poniesione przez strony konfliktu i ludność cywilną są trudne do oceny ze względu na zróżnicowanie danych i brak swobodnego dostępu historyków do materiałów archiwalnych, szczególnie północnokoreańskich i chińskich. Według orientacyjnych szacunków, po stronie ONZ i Korei Południowej zginęło 447 tys. osób, 547 tys. zostało rannych. Mniej dokładne obliczenia po stronie północnej mówią o 800 tys. zabitych i rannych, oraz ok. 900 tys. wśród Chińczyków.

Nad przestrzeganiem rozejmu czuwali inspektorzy sił rozjemczych (Komisja Nadzorcza Państw Neutralnych) rozmieszczeni po obu stronach tej linii, na północy Polacy oraz Czesi i Słowacy, a na południu Szwajcarzy i Szwedzi. Siedzibą delegacji Polski i Czechosłowacji była miejscowość Panmundżom. Po szykanach amerykańskich w 1956 roku Szwedzi zwinęli swoje posterunki. W przypadku Czechosłowacji (potem Czech) i Polski po zmianach politycznych w roku 1989, władze KRLD zaczęły także szykanować ich przedstawicieli tak, że ci w końcu wyjechali. Do dziś polska delegacja, od 1996 roku złożona z zaledwie 2 żołnierzy (z reguły generała brygady i pułkownika) doraźnie, 3 lub 4 razy do roku przyłącza się do pracujących w zmarginalizowanej komisji Szwedów i Szwajcarów, wizytujących linię demarkacyjną. Szefem polskiej delegacji obecnie (październik 2010) jest gen. dyw. Anatol Wojtan. W najważniejszym okresie istnienia KNPN, tuż po zakończeniu wojny koreańskiej, w latach 1953-1955 polska delegacja do Komisji liczyła ok. 300 osób.

Pomnik wojny koreańskiej w Pjongjangu

Okres po wojnie koreańskiej do dziś

Pomimo względnego spokoju, który zapewniał rozejm, od chwili zakończenia wojny regularnie dochodziło do incydentów z udziałem żołnierzy na granicy państw koreańskich. Stan zimnej wojny dodatkowo podgrzewał atmosferę wzajemnej wrogości. Dochodziło do prowokacji z obu stron, w tym do prób skrytobójczej likwidacji polityków czy wojskowych. W wielu miejscach w rejonie strefy zdemilitaryzowanej odnaleziono specjalnie przygotowane przez KRLD podziemne tunele, mające służyć do transportu wojsk w razie wybuchu kolejnej wojny. Niektóre z nich były tak szerokie, że pozwalały na przemieszczanie się nawet czołgów.

Żołnierz Koreańskiej Armii Ludowej na mapie Korei wskazuje położenie strefy zdemilitaryzowanej

Ponadto Półwysep Koreański do dziś dzieli szeroki na cztery i długi na 238 kilometrów pas niezamieszkanej ziemi – strefa zdemilitaryzowana. Jej środkiem biegnie linia demarkacyjna.

Nieprzerwanie od chwili zakończenia wojny w Korei Południowej stacjonują amerykańscy żołnierze. Dziś jest ich ponad 30 tysięcy, tworzą Dowództwo Operacji Sił USA w Korei. Stanowią militarno-polityczne zabezpieczenie przed ponownym atakiem Korei Północnej na Południe.

Na mocy porozumienia do dziś oba państwa koreańskie formalnie znajdują się w stanie wojny. Pokój trwa tylko dzięki zawieszeniu broni. Z powodu napiętej sytuacji oba państwa koreańskie zostały przyjęte do Organizacji Narodów Zjednoczonych dopiero 17 września 1991 roku. 26 maja 2009 roku władze KRLD dokonały jednostronnego wypowiedzenia porozumienia rozejmowego.

23 listopada 2010 Korea Północna ostrzelała ogniem artyleryjskim wyspę Yeonpyeong na Morzu Żółtym, należącą do Korei Południowej. Pjongjang wystrzelił ponad 200 pocisków w stronę wyspy. Korea Południowa wysłała w rejon walk myśliwce i odpowiedziała ogniem. W wyniku ostrzału zginęło dwóch żołnierzy południowokoreańskich oraz dwóch cywili, a 17 dalszych i trzech cywili zostało rannych.

Polityka

Ustrój polityczny

 Osobny artykuł: Ustrój polityczny Korei Północnej.

Wieża Dżucze w Pjongjangu, nad rzeką Taedong

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna to republika socjalistyczna z jednoizbowym parlamentem, Najwyższym Zgromadzeniem Ludowym. Jest państwem o ustroju jednopartyjnym, rządzonym przez Demokratyczny Front na rzecz Zjednoczenia Ojczyzny z Partią Pracy Korei na czele. Totalitarna władza sprawowana jest w oparciu o stworzone przez Kim Ir Sena idee dżucze, zakładające niezależność państwa w budowie socjalizmu. Formalnie idee dżucze stały się państwową ideologią KRLD po wpisaniu ich do konstytucji w 1972 roku.

Od roku 1948 aż do śmierci 8 lipca roku 1994 krajem rządził Kim Ir Sen. Jako oficjalną przyczynę zgonu podano zawał serca na skutek arteriosklerozy. W kraju ogłoszono trzyletnią żałobę narodową, po zakończeniu której Kim Ir Sen otrzymał tytuł Wiecznego Prezydenta. Jego ciało, podobnie jak ciała Lenina i Mao Zedonga, zostało zabalsamowane i złożone w mauzoleum w Pałacu Kumsusan, w Pjongjangu.

Mimo że oficjalnie Wiecznym Prezydentem państwa jest nieżyjący Kim Ir Sen, a premierem Choe Yŏng Rim, praktycznie cała władza spoczywała w rękach Kim Dzong Ila, syna Kim Ir Sena. Jako Sekretarz Generalny Komitetu Centralnego Partii Pracy Korei przejął on władzę trzy lata po śmierci ojca, 8 października 1997 roku. W 1998 roku został zwierzchnikiem Koreańskiej Armii Ludowej, czyli sił zbrojnych Korei Północnej, gdy objął stanowisko przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej KRLD które pełnił do śmierci 17 grudnia 2011.

Gdy w 1997 roku Kim Dzong Il został przywódcą KRLD, stosunki międzykoreańskie uległy poprawie, czego wyrazem było spotkanie najwyższych przedstawicieli władz obu Korei w roku 2000. Jednak ze względu na realizowany przez Koreę Północną program atomowy, w ostatnich latach ma miejsce wyraźny regres w stosunkach między KRLD a Republiką Korei.

Wśród obywateli Kim Dzong Il znany był jako "Ukochany Przywódca" (kor. 위대한 령도자, MCR. widaehan ryŏngdoja), w odróżnieniu do swojego ojca, Kim Ir Sena, zwanego najczęściej "Wielkim Wodzem" (kor. 위대한 수령, MCR. widaehan su-ryŏng). Oficjalne tytuły Kim Dzong Ila, oznaczające pełnione stanowiska państwowe, to m.in. Sekretarz Generalny Partii Pracy Korei, Przewodniczący Komisji Obrony Narodowej oraz Głównodowodzący Koreańskiej Armii Ludowej.

Władzę ustawodawczą w KRLD sprawuje jednoizbowy parlament – Najwyższe Zgromadzenie Ludowe KRLD (NZL). W NZL zasiada 687 deputowanych. Są oni wybierani w drodze bezpośredniego, ogólnego, równego, tajnego głosowania na 5-letnią kadencję. Izba działa w systemie sesyjnym. Sesje zwykłe zwoływane są przez Prezydium NZL. Nadzwyczajne obrady mogą zostać zwołane również przez Prezydium lub na wniosek co najmniej ⅓ ogólnej liczby deputowanych. Do uznania sesji NZL za ważną potrzebne jest kworum co najmniej ⅔ ogólnej liczby deputowanych. Przewodniczącym Najwyższego Zgromadzenia Ludowego KRLD jest obecnie Kim Yong Nam. Zarówno czynne, jak i bierne prawo wyborcze obywatele Korei Północnej nabywają w wieku 17 lat.

Wszyscy przedstawiciele rządu należą do Partii Pracy Korei (PPK). PPK aktywnie popiera doktrynę dżucze, która wywodzi się ze stalinizmu. Tak jak w innych krajach komunistycznych, w Korei Północnej mocno rozbudowany jest aparat biurokratyczny, który reprezentuje i realizuje "wolę ludu". Rządzący Demokratyczny Front na rzecz Zjednoczenia Ojczyzny stanowi koalicję trzech partii, całkowicie zdominowaną przez Partię Pracy Korei. Dwie pozostałe partie to Socjaldemokratyczna Partia Korei, z Kim Yong Dae na czele, oraz Czundoistyczna Partia Czongu, której przewodniczącą jest Ryu Mi Yong.

Komunistyczni krytycy dominującej partii przekonują, że reprezentuje ona "zdegenerowane państwo robotnicze", które wytworzyło biurokratyczną elitę, niezgodną z doktryną komunistyczną czy marksistowsko-leninowską. W roku 1997 zmieniono konstytucję, zastępując odwołanie do marksizmu-leninizmu odwołaniem do dżucze. Ustrój państwa jest powszechnie na świecie uważany za dyktaturę totalitarną.

17 grudnia 2011 Kim Dzong Il zmarł. Jego syn Kim Dzong Un został nazwany „Wielkim następcą” zmarłego przywódcy Korei Północnej Kim Dzong Ila, lecz oficjalnie nie objął jeszcze żadnego stanowiska.

Rodzinna sukcesja władzy

Kim Dzong Il już w latach 60. XX wieku był typowany na następcę Kim Ir Sena. Oficjalnie ojciec ogłosił go swym sukcesorem na VI Zjeździe Partii w 1980 roku. Ze względu na styl przejęcia władzy przez Kim Dzong Ila, przez lata przygotowywanego przez ojca do sprawowania najwyższych stanowisk państwowych, ustrój polityczny Korei Północnej nazywany jest przez ekspertów "dziedziczną dyktaturą". W czerwcu 2009 roku południowokoreańskie media cytując informatorów w instytucjach rządowych Korei Południowej po raz pierwszy podały, że na następcę Kim Dzong Ila został wyznaczony najmłodszy z jego trzech publicznie znanych synów, Kim Dzong Un.Po śmierci Kim Dzong Ila w grudniu 2011 jego syn Kim Dzong Un został nazwany „Wielkim następcą” zmarłego przywódcy.

Polityka zagraniczna Korei Północnej

Stosunki międzykoreańskie

Na mocy porozumienia rozejmowego z 27 lipca 1953 do dziś oba państwa koreańskie formalnie znajdują się w stanie wojny. Pokój trwa tylko dzięki zawieszeniu broni, a obie Koree wzdłuż 38. równoleżnika utrzymują najbardziej ufortyfikowaną granicę międzypaństwową na świecie.

4 października 2007 roku prezydent Korei Południowej Roh Moo-hyun i północnokoreański przywódca Kim Dzong Il podpisali ośmiopunktowe porozumienie pokojowe, dotyczące kwestii utrzymania pokoju na Półwyspie Koreańskim, rozmów zjednoczeniowych na wysokim szczeblu, współpracy ekonomicznej, wystawienia wspólnej reprezentacji na Igrzyskach Olimpijskich, a także przywrócenia połączenia kolejowego, drogowego i lotniczego przez granicę obu Korei.

Korea Południowa i Stany Zjednoczone niegdyś wielokrotnie oskarżały władze KRLD o finansowanie i wspieranie międzynarodowego terroryzmu. W latach 1968, 1974 i 1983 Korea Północna dokonywała nieudanych zamachów na przywódców Południa. Władze tego kraju przyznały się także do zorganizowania porwań łącznie 13 japońskich obywateli w latach 70. i 80. Pięciu z nich wróciło do Japonii w 2002 roku. Pomimo odmowy uwolnienia wszystkich porwanych Japończyków, 11 października 2008 roku Stany Zjednoczone skreśliły Koreę Północną z listy państw-sponsorów terroryzmu.

Na początku roku 2009 relacje międzykoreańskie stały się bardzo napięte. Korea Północna wypowiedziała niektóre porozumienia z sąsiadami, rozmieściła przy granicy z Południem nowe rakiety, a także groziła Stanom Zjednoczonym i Korei Południowej, by nie ingerowały w zaplanowane wystrzelenie północnokoreańskiego satelity, Kwangmyŏngsŏng-2.

27 maja 2009 roku władze KRLD ogłosiły, że podjęły decyzję o wypowiedzeniu porozumienia rozejmowego sprzed 56 lat. Powodem wycofania się z rozejmu miały być dążenia Korei Południowej do członkostwa w tzw. Inicjatywie Krakowskiej (ang. Proliferation Security Initiative), ukierunkowanej na powstrzymywanie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia, a także materiałów do jej produkcji. Istnieje od 2003 roku, jej pomysłodawcą był znienawidzony przez propagandę KRLD prezydent USA, George W. Bush.

Stosunki międzykoreańskie skomplikowały się jeszcze bardziej po zatopieniu należącej do południowokoreańskiej marynarki wojennej korwety Cheonan, 26 marca 2010 roku. Zginęło 46 marynarzy. Międzynarodowa komisja ekspertów 20 maja 2010 roku jednoznacznie orzekła, że do tragedii doszło po, dokonanym z premedytacją, zatopieniu okrętu przez torpedę wystrzeloną z Korei Północnej. Władze KRLD stanowczo zaprzeczyły tym oskarżeniom. Prezydent Korei Południowej Lee Myung-bak zapowiedział nałożenie na Północ sankcji ekonomicznych za atak. W odpowiedzi Korea Północna po raz kolejny w całości wypowiedziała porozumienie rozejmowe i nakazała wszystkim obywatelom Południa opuszczenie znajdującego się na terenie KRLD Obszaru Przemysłowego Kaesŏng, który jest jednym z najważniejszych elementów współpracy ekonomicznej między obiema Koreami.

Stosunki KRLD z Chinami i Rosją

Były przywódca Korei Północnej Kim Dzong Il z premierem Rosji Władimirem Putinem

Najbliższe i najcieplejsze relacje dyplomatyczne Korea Północna utrzymuje z Chinami i Rosją. Upadek komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej, a szczególnie problemy polityczne i gospodarcze Rosji po rozpadzie Związku Radzieckiego, spowodowały drastyczne ograniczenie pomocy tego państwa dla KRLD. W latach 90. Chiny pomimo kryzysu kontynuowały wspieranie Korei Północnej na podobnym poziomie, jak w poprzedniej dekadzie. Oprócz Chin, sojusznikami KRLD w Azji są przede wszystkim inne komunistyczne państwa tego kontynentu – Wietnam, Laos, a także Kambodża. Większość państw utrzymujących stosunki dyplomatyczne z Koreą Północną nie ma ambasady w Pjongjangu. Ich interesy reprezentują akredytowani ambasadorowie z placówek w Pekinie lub Seulu.

Na prośbę władz Chin, w 2007 roku Korea Północna rozpoczęła wznoszenie muru i ogrodzeń z drutu kolczastego na niektórych odcinkach granicy koreańsko-chińskiej, by utrudnić obywatelom swojego kraju nielegalne przekraczanie granicy, często w celu ucieczki do Korei Południowej.

Stosunki KRLD z Polską

Budynek ambasady Korei Północnej w Warszawie

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna utrzymywała niezbyt ożywione kontakty polityczne z PRL. Obecnie relacje są dość chłodne. Ambasadorem KRLD w Warszawie od 17 listopada 1998 roku jest młodszy, przyrodni brat Kim Dzong Ila, Kim Pyong Il – syn Kim Ir Sena z drugiego małżeństwa z Kim Song Ae. Polska jest jednym z kilku państw europejskich (obok Bułgarii, Czech, Niemiec, Szwecji i Wielkiej Brytanii), które mają swoją ambasadę w stolicy KRLD, Pjongjangu. Od 24 listopada 2009 roku ambasadorem RP w Korei Północnej jest były dowódca wojsk lądowych RP i ambasador w Iraku, gen. broni Edward Pietrzyk. Polska utrzymuje kontakty gospodarcze z KRLD m.in. poprzez Koreańsko-Polskie Towarzystwo Żeglugowe Chopol, które jest jedyną firmą z polskim kapitałem funkcjonującą w Korei Północnej. Firma posiada także biuro w Gdyni.

Program atomowy KRLD

7 maja 2005 roku amerykański satelita szpiegowski odkrył przypuszczalne przygotowania do pierwszego testu broni nuklearnej KRLD. Jak wynika ze zdjęć, Korea Północna przygotowywała się do testów podziemnych. 10 lipca 2005 roku północnokoreańskie władze zakomunikowały, że posiadają broń nuklearną oraz zerwały rozmowy sześciostronne, tłumacząc swoją decyzję "nieczystymi intencjami" Stanów Zjednoczonych. Pierwszą próbę jądrową w KRLD przeprowadzono 9 października 2006 roku. Ładunek miał moc ok. 4 kiloton.

Koreańczycy z Północy 17 października 2006 roku sankcje uchwalone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ po północnokoreańskiej próbie jądrowej (Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1718) uznali za wypowiedzenie wojny. Druga podziemna próba jądrowa ładunku o mocy ok. 20 kiloton została przeprowadzona 25 maja 2009 roku, około godziny 2:15 czasu polskiego, jednocześnie z próbą rakiet średniego zasięgu. Druga próba jądrowa stanowiła pogwałcenie rezolucji ONZ nr 1718.

W związku z rozwijaniem przez KRLD programu nuklearnego prowadzone są rozmowy sześciostronne, których uczestnikami są przedstawiciele rządów obu państw koreańskich, Rosji, Chin, Japonii i Stanów Zjednoczonych.

17 lipca 2007 roku inspektorzy Organizacji Narodów Zjednoczonych dokonali inspekcji w pięciu ośrodkach badań atomowych w Korei Północnej.

27 maja 2009 roku władze KRLD ogłosiły, że podjęły decyzję o wypowiedzeniu porozumienia rozejmowego sprzed 56 lat. Powodem wycofania się z rozejmu miały być dążenia Korei Południowej do członkostwa w tzw. Inicjatywie Krakowskiej (ang. Proliferation Security Initiative), ukierunkowanej na powstrzymywanie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia, a także materiałów do jej produkcji. Istnieje od 2003 roku, jej pomysłodawcą był znienawidzony przez propagandę KRLD prezydent USA, George W. Bush.

Siły zbrojne

 Osobny artykuł: Koreańska Armia Ludowa.

Żołnierze Koreańskiej Armii Ludowej obserwują południową część strefy zdemilitaryzowanej na granicy obu Korei

Do 17 grudnia 2011 roku Naczelnym Dowódcą Koreańskiej Armii Ludowej i przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej KRLD był Kim Dzong Il. Siły zbrojne Korei Północnej stanowi Koreańska Armia Ludowa. W jej skład wchodzi pięć rodzajów sił: wojska lądowe, marynarka wojenna, lotnictwo, dowództwo artylerii i dowództwo operacji specjalnych. Według danych amerykańskiego Departamentu Stanu, Koreańska Armia Ludowa jest piątą pod względem liczebności armią świata, z łączną liczbą żołnierzy i oficerów w służbie czynnej wynoszącą ok. 1 200 000 osób. Tym samym wśród obywateli KRLD, jedna piąta mężczyzn w przedziale wiekowym 17-54 lata służy w armii. Z taką liczebnością armii Korea Północna jest najbardziej zmilitaryzowanym państwem świata, biorąc pod uwagę odsetek obywateli w czynnej służbie wojskowej. Według oficjalnych informacji, podanych przez północnokoreańskie media, w 2009 roku wydatki Korei Północnej na wojsko miały wynieść 15,8%.

Strategia wojenna KAL na wypadek konfrontacji z Koreą Południową jest nastawiona na infiltrację terytorium Południa przez agentów, mających przeprowadzić sabotaż najważniejszych instalacji wojskowych przeciwnika. Działania te mają ułatwić zadanie głównym siłom uderzeniowym, które obecnie, w zdecydowanej większości, rozmieszczone są w rejonie strefy zdemilitaryzowanej.

Koreańska Armia Ludowa posiada bardzo duży i zróżnicowany arsenał sprzętu i wyposażenia na wypadek działań wojennych, w tym: 4060 czołgów, 2500 transporterów opancerzonych, 17900 stanowisk artylerii (w tym moździerzy), 11000 stanowisk obrony przeciwlotniczej. marynarka wojenna KAL posiada 915 jednostek pływających różnego typu. Ponadto w lotnictwie służy 1748 statków powietrznych. W skład arsenału północnokoreańskiej armii wchodzi także około 10 tysięcy pocisków przeciwpancernych i ręcznych systemów obrony przeciwlotniczej. Jednak największym atutem KAL są siły specjalne, liczące, według różnych źródeł, od 88 do nawet 200 tysięcy żołnierzy.

Problemem wojska Korei Północnej jest zacofanie techniczne. Wyposażenie KAL to przede wszystkim przestarzały sprzęt z czasów II wojny światowej, uzbrojenie powstałe w oparciu o zimnowojenne technologie z wczesnych lat 50. oraz nieco nowocześniejsza broń z czasów Związku Radzieckiego.

Władze KRLD wdrożyły programy rozwoju rakiet balistycznych i broni nuklearnej. W kraju tym kilkakrotnie przeprowadzano testy tych rodzajów broni. Sprawa dążeń Korei Północnej do budowy broni masowego rażenia i środków do jej przenoszenia stała się przedmiotem obrad Rady Bezpieczeństwa ONZ. W związku z testami broni przez KRLD, Rada przyjęła rezolucje numer 1695 (lipiec 2006), 1718 (październik 2006) i 1874 (czerwiec 2009).

Według różnych ocen i danych, Korea Północna może posiadać od 2 do 9 głowic nuklearnych. Armia KRLD posiada rakiety średniego zasięgu, które mają możliwość ich przenoszenia.

W Korei Północnej mocno rozwijany jest przemysł zbrojeniowy. Kraj ten sprzedaje za granicę broń i elementy systemów rakietowych. W kwietniu 2009 roku ONZ wskazała Koreańskie Przedsiębiorstwo Górnictwa i Rozwoju Handlu (ang. Korea Mining and Development Trading Corporation, KOMID) jako główny podmiot w handlu bronią prowadzonym przez KRLD, oraz jako najważniejszego eksportera tej broni za granicę. Ważnym ogniwem dla północnokoreańskiej zbrojeniówki jest także przedsiębiorstwo Korea Ryonbong.

6 października 2006 roku Korea Północna ogłosiła, że jest gotowa do wznowienia prac w ośrodku atomowym w Yongbyon. Mimo to przedstawiciele tego kraju utrzymują, że rezygnacja z programu nuklearnego wciąż jest możliwa, jednak pod warunkiem zgody na rozpoczęcie rokowań dwustronnych, które miałyby być prowadzone wyłącznie między KRLD a Stanami Zjednoczonymi. Niechęć do dialogu ze strony USA stanowiła dla północnokoreańskich władz jedyną przeszkodę w powrocie do rozmów sześciostronnych. Amerykański Departament Stanu oświadczył, że jest skłonny podjąć rozmowy dwustronne, ale wyłącznie po spełnieniu przez Koreę Północną określonych warunków. Kim Dzong Il orzekł po rozmowach z przedstawicielami Chin, że wrogie relacje KRLD ze Stanami Zjednoczonymi powinny wejść na pokojową ścieżkę dzięki rozmowom bilateralnym.

Gospodarka

Obszar Przemysłowy Kaesŏng

Gospodarka Korei Północnej ma najgorszy na świecie Wskaźnik Wolności. Opiera się na autarkicznej doktrynie Dżucze, stworzonej przez Kim Ir Sena. Dżucze dosłownie znaczy "samodzielność". Ideologia ta została po raz pierwszy sformułowana przez Kim Ir Sena 28 grudnia 1955 roku, w przemówieniu zatytułowanym O wykorzenieniu dogmatyzmu i formalizmu i ustanowieniu Dżucze w pracy ideologicznej.

Gospodarka Korei Północnej, oparta o doktrynę Dżucze i system centralnego planowania, jest podporządkowana produkcji wojskowej, wytwarzającej także broń chemiczną. Na produkcję wojskową przeznaczane jest około 25% PKB a 20% mężczyzn w wieku 17-54 lat pozostaje w czynnej służbie wojskowej. W przeszłości na produkcję wojskową Korea przeznaczała powyżej 30% PKB.

W latach 1999-2009 przyrost PKB Korei Północnej oscylował między wartościami -3% i 3,7%. W latach 2009-2010 spadł odpowiednio o 0,9% i 0,5%. PKB Korei Północnej (30 trylionów wonów) jest około 40x mniejsze od PKB Korei Południowej (1173 trylionów wonów). Rozwój gospodarczy utrzymuje się na poziomie 1-3% rocznie od 2000:

Spośród pięciu państw o ustroju komunistycznym, jakie istnieją na świecie, jedynie w Korei Północnej i na Kubie państwowe zakłady przemysłowe wytwarzają przeważającą ilość obecnych na tamtejszym rynku dóbr. Struktura gospodarki składa się z 47,8% przemysłu, 31,5% usług i 20,7% rolnictwa (stan na 2010 rok). Tamtejszy rząd prowadzi politykę izolacji – odmawia uczestniczenia w międzynarodowym handlu i publikowania danych ekonomicznych, limitując w ten sposób ilość dostępnych na ten temat informacji. Dane ekonomiczne takie jak bilans handlowy KRLD są szacowane przez zagraniczne ośrodki na podstawie liczb publikowanych przez państwa, z którymi Korea Północna prowadzi wymianę gospodarczą.

Centralnie planowana gospodarka prowadzi oficjalnie darmową dystrybucję racji żywnościowych, mieszkań, ochrony zdrowia i szkolnictwa.. System podatkowy został zniesiony w 1974roku. W praktyce funkcjonuje jako gospodarka niedoboru, zaś dostęp do podstawowych dóbr jest ograniczony przez przywileje klasy rządzącej oraz powszechną korupcję.

Według FAO Korea Północna zajmuje 10. miejsce na świecie pod względem produkcji świeżych owoców oraz 19. miejsce pod względem produkcji jabłek (stan na rok 2005).

Równocześnie jednak pod względem produkcji żywności kraj od dawna pozostaje uzależniony od pomocy zagranicznej. Do połowy lat 80-tych produkcja żywności w Korei Północnej zaspokajała w pełni potrzeby wewnętrzne. Pod koniec lat 80-tych zbiegły się dwa wydarzenia — wyjałowienie gleby uprawianej w sposób niezwykle intensywny od lat 70-tych oraz upadek bloku wschodniego, który odciął kraj od dostaw taniego paliwa i nawozów sztucznych kupowanych do tej pory głównie w ZSRR. Oba te czynniki spowodowały zapaść produkcji rolnej na początku lat 90-tych. W połączeniu z niekorzystnymi warunkami pogodowymi wywołały one najtragiczniejszą w historii Korei plagę głodu w latach 1994-98. Priorytet w scentralizowanych dostawach żywności w tym czasie miały wojsko i członkowie partii oraz mieszkańcy stolicy. Ponieważ produkcja żywności poza państwowym systemem nie istniała, zmarło ponad 2 mln osób (10% populacji).

Korea Północna otrzymywała pomoc w postaci żywności z Chińskiej Republiki Ludowej oraz USA w zamian za obietnicę nierozwijania badań i produkcji broni atomowej. W czerwcu 2005 roku, Stany Zjednoczone zaoferowały dostarczenie 50 000 ton żywności, czyli tyle samo co rok wcześniej. W roku 2003 USA dostarczyły 100 000 ton żywności. Dobra te nie zawsze docierają do najbardziej potrzebujących.

Według organizacji Food First duży wpływ na kryzys żywnościowy Korei Północnej ma również ideologia dżucze, narzucająca izolacjonizm i samowystarczalność kraju. Ta jest jednak fizycznie niemożliwa biorąc pod uwagę fakt, że na 12 mln hektarów powierzchni kraju 80% to tereny górzyste, a jedynie 14% nadaje się pod uprawy.

Ze względu na korzystne warunki pogodowe w 2003 roku rolnictwo Korei Północnej uzyskało rekordowe w całej dekadzie plony. Pomimo tego nadal występowały niedobory żywności — w 2004 roku nadal ok. 6,4 mln osób było uzależnionych od pomocy zagranicznej. Według FAO sytuacja będzie się pogarszać ze względu na fatalny stan rolnictwa (np. jedynie połowa traktorów jest na chodzie i nawet te są w fatalnym stanie technicznym). 90% nawozów sztucznych jest importowanych lub przekazywanych bezpłatnie przez Koreę Południową. Po 2002 roku wskutek częściowego uwolnienia cen przy utrzymaniu centralnego planowania i nieefektywnej produkcji kołchozowej w kraju znacząco wzrosły ceny żywności (np. z 0,9 won/kg ryżu do 46 won/kg). Normą żywieniową dla ludności miejskiej jest 575 g zboża. W praktyce większość osób otrzymuje jedynie 319 g, co zaspokaja około połowy średniego zapotrzebowania kalorycznego.

Ogromne środki są w gospodarce Korei Północnej pochłaniane przez ręczne sterowanie kluczowymi inwestycjami przez przywódców partyjnych. Życzenia Kim Ir Sena czy Kim Dzong Ila są traktowane jako polecenia (gyoshi, bang zim), których naruszenie jest traktowanie jako złamanie dyscypliny partyjnej, nawet jeśli są wzajemnie sprzeczne lub absurdalne z inżynierskiego lub ekonomicznego punktu widzenia. Do tego typu inwestycji należy m.in. nigdy nieukończony monumentalny hotel Ryugyong, kombinat przemysłowy Dae An, fabryka samochodów Pyeonghwa (znana z fatalnej jakości kopii Mercedesa pod nazwą Kaengsaeng) czy farma Hwanghae Namdo. Inwestycje te były rozpoczynane w wyniku decyzji politycznej bądź ideologicznej (np. wykazanie wyższości gospodarki socjalistycznej), kosztem setek milionów dolarów i bez szans na faktyczne uruchomienie - np. sieć energetyczna Korei Płn nie dysponowała mocą odpowiednią do zasilania kombinatu Dae An .

Korea Północna posiada znaczne zasoby surowców mineralnych. Na świecie jest 18. największym producentem żelaza i cynku. 22. miejsce pod względem posiadanych złóż węgla. Jest również 15. największym producentem fluorytu i 12. co do wielkości producentem miedzi i soli w Azji. Inne duże zasoby naturalne używane w produkcji to m.in. ołów, wolfram, grafit, magnezyt, złoto, piryty, fluoryt i energia wodna.

W 1984 roku władze Korei Północnej dopuściły możliwość powstawania spółek typu joint venture.

Przyczynami stagnacji gospodarki KRLD są przede wszystkim centralne planowanie i wszechobecny terror polityczny. Seria klęsk ekologicznych, postępująca korupcja, a także upadek bloku socjalistycznego w Europie Centralnej i Wschodniej, ze Związkiem Radzieckim na czele, pogorszyły i tak złą sytuację. Rolnictwo jest w złym stanie, dystrybucja żywności skierowana jest do wojska. Korea Północna jest jedynym z krajów Dalekiego Wschodu, który nie przeżył cudu gospodarczego.

Od lipca 2002 roku Korea Północna rozpoczęła eksperyment z kapitalizmem w Przemysłowym Regionie Kaesŏng, tuż przy granicy z Południem. Niewielka liczba innych obszarów została określona jako Regiony Specjalne, między innymi Sinŭiju niedaleko granicy z Chinami. Kontynentalne Chiny oraz Korea Południowa są największymi partnerami handlowymi kraju. W roku 2003 obrót w kontakcie z Chinami wzrósł o 38% i wyniósł 1,02 miliarda dolarów, a z południowym sąsiadem o 12% do 724 milionów dolarów od początku rozpoczęcia eksperymentu. W ciągu jednego roku, od 2002 do 2003, liczba abonentów telefonii komórkowej wzrosła z 3000 do około 20 000. Jednakże od czerwca 2004 roku telefony komórkowe zostały znowu oficjalnie zakazane. Obserwuje się wzrost liczby i znaczenia targów, jarmarków, czy rynków z artykułami rolniczymi i żywnością w Kaesŏng, Pjongjangu, a także na granicy chińsko-koreańskiej.

W celu zahamowania szalejącej inflacji, 1 grudnia 2009 roku w KRLD przeprowadzono denominację wona w stosunku 100 do 1, dając czas obywatelom na wymianę waluty zaledwie kilka dni, do 6 grudnia, przy czym obowiązywał limit 100 tysięcy wonów (ok. 35 $) na osobę, podniesiony następnie do 300 tysięcy. Wzbudziło to zamieszki w kraju, a obywatele palili banknoty, które uznali za bezwartościowe. Kolejnym krokiem w walce z inflacją był zakaz używania obcych walut w Korei, który wszedł w życie 28 grudnia 2009 roku.

Turystyka

Region Turystyczny Kŭmgangsan

Korea Północna jest krajem trudno dostępnym dla turystów i niewielka ich liczba odwiedza ten kraj. Większość turystów to obywatele Chin, Rosji i Japonii. Dla obywateli polskich wymagana jest wiza, którą zazwyczaj otrzymują. Żadna osoba nie może podróżować samodzielnie po kraju. Wymagany jest oficjalny koreański "przewodnik", który zna język ojczysty turysty. Do stycznia 2010 roku obywatele USA mogli przekraczać granicę Korei Północnej wyłącznie po to, by jako widzowie wziąć udział w corocznym festiwalu Arirang. Restrykcje te zniesiono i obecnie Amerykanie mogą wjeżdżać do KRLD przez cały rok.

Koreańczycy z Południa potrzebują specjalnej zgody obu rządów na wjazd do tego kraju. W roku 2002 obszar wokół góry Kŭmgang, znajdującej się niedaleko granic z Republiką Korei, został ogłoszony strefą turystyczną, gdzie obywatele Korei Południowej nie potrzebują specjalnych zezwoleń na wjazd. Dzięki temu co roku w to miejsce zjeżdżają tysiące obywateli tego państwa.

czytaj dalej: [2], [3]