Kornel Krzeczunowicz (ur. 22 sierpnia 1894 w Bołszowcach koło Halicza, zm. 3 grudnia 1988 w Londynie) – polski pisarz emigracyjny i ziemianin, porucznik kawalerii Cesarskiej i Królewskiej Armii austro-węgierskiej, podpułkownik Wojska Polskiego, poseł na Sejm IV kadencji w II RP.

Życiorys

Pochodzenie i rodzina

Kornel Krzeczunowicz pochodził ze starej ormiańskiej rodziny od wieków osiadłej w Polsce i związanej ze Lwowem, której udokumentowane dzieje sięgały czasów założenia Stanisławowa w 1662. Na świat przyszedł w rodzinie Aleksandra (1863–1922) i Kornelii Felicji z Tustanowskich. Jego ojciec był znanym politykiem konserwatywnym związanym z ugrupowaniem tzw. Podolaków, posłem na Sejm Galicyjski, oraz marszałkiem powiatu rohatyńskiego. Jego dziadkiem był Kornel Krzeczunowicz (1815-1881), a pradziadkiem Walerian (1760-ok.1866)

Służba w Cesarskiej i Królewskiej Armii

W 1914 zmobilizowany do korpusu automobilowego armii austriackiej, następnie przeniesiony do kadry 1 Pułku Ułanów w Krakowie. W 1915 ukończył szkołę podchorążych w Holíč na Słowacji oraz kurs strzelecki w Bruck a/d Leitha. Po powrocie do pułku brał udział w walkach na froncie wschodnim i włoskim m.in. wziął udział w trzeciej bitwie nad Isonzą.

Służba w Wojsku Polskim

W październiku 1918 zdemobilizowany powrócił do rodzinnych Bołszowiec wkrótce zajętych przez wojska ukraińskie. Do Wojska Polskiego udało mu się wstąpić dopiero w lutym 1919. Przydzielony, na własną prośbę do 8 Pułku Ułanów. W marcu 1919 objął dowództwo 4 szwadronu. W lipcu 1920 po reorganizacji jednostki został p.o. dowódcy 8 pułku w stopniu rotmistrza (po ppłk. Henryku Brzezowskim). Funkcję tę pełnił z dwiema krótkimi przerwami aż do końca wojny polsko-bolszewickiej (dowództwo złożył 19 marca 1921).

Dowodził pułkiem w wielu ważnych bitwach m.in. 31 sierpnia 1920 pod Komarowem.

Działalność w II RP

Po zakończeniu wojny Krzeczunowicz objął po ojcu majątek ziemski, w którym gospodarzył do II wojny światowej. Działał także w wielu organizacjach społecznych i politycznych. Należał m.in. do:

W latach 1935–1938 poseł na Sejm IV kadencji z okręgu 68, członek sejmowego Koła Rolników.

II wojna światowa

Po wybuchu wojny udał się do Francji gdzie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie wziął udział w odtwarzaniu armii polskiej. W latach 1941–1943, w stopniu majora, był komendantem placu w Glasgow, w wojsku pozostawał zapewne do końca wojny.

Emigracja

Po zakończeniu wojny osiadł na stałe w Anglii, gdzie założył szklarnie z kwiatami w Ascot. Przebywając na emigracji, należał do Związku Rolników Polskich w Wielkiej Brytanii (przez wiele lat jako prezes), Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, a także w 1954 wszedł do Tymczasowej Rady Jedności Narodowej. Poza pracą zawodową i społeczną zajmował się także publicystyką historyczną. Artykuły i polemiki drukował m.in.: w londyńskich „Wiadomościach”, w „Przeglądzie Kawalerii i Broni Pancernej” oraz w paryskiej „Kulturze”. W tym czasie napisał wiele prac poświęconych m.in. kawalerii. W latach 1980–1983 był redaktorem naczelnym "Przeglądu Kawalerii i Broni Pancernej". Ze stanowiska tego musiał odejść po tym, jak wydał Wspomnienie o generale Tadeuszu Rozwadowskim, która to praca spotkała się z gwałtowną krytyką środowisk piłsudczykowskich.

Zmarł 3 grudnia 1988, pochowany został 5 grudnia na cmentarzu Gunnersbury.

Życie prywatne

Żonaty był z Heleną z Lubienieckich. Ze związku tego przyszło na świat trzech synów: Jan (1928), Aleksander (1929) i Andrzej (1930) – były ambasador RP przy NATO, UZE oraz w Belgii i Luksemburgu.