|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Nie żyje współtwórca śląskiej romanistyki prof. Aleksander Abłamowicz. W maju skończyłby 79 lat. Wiadomość o śmierci uczonego, który zmarł w sobotę, przekazała w poniedziałek PAP rzeczniczka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach Magd... Naukowcy z Centrum im. Johna Innesa w USA odkryli, że pewien stopień zmienności w aktywności genów zapewnia roślinom hybrydowym bodziec, którego potrzebują, aby bujniej się rozwijać. Badania, dofinansowane w części z grantu Marie Curie na szkolenia począ... Dr Dariusz Bukaciński, pracownik naukowy Centrum Badań Ekologicznych PAN specjalizujący się w ekologii mew i rybitw gniazdujących w Dolinie Środkowej Wisły, został nowym prezesem zarządu Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków (OTOP).Za s... Dariusz Nowak z Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie jest zwycięzcą ogólnopolski konkurs firmy e-point SA na najlepsze prace dyplomowe poświęcone zastosowaniom IT w biznesie. W nagrodę za pracę magisterską pt. "Business Intelligence we wspieraniu decyzji ... Książka "Teatra polskie. Historie." została wyróżniona nagrodą Znaku i Hestii im. Józefa Tischnera w kategorii publicystyki lub eseistyki na tematy społeczne. Jej autor Dariusz Kosiński, profesor nadzwyczajny w Katedrze Dramatu Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Królowie BabilonuTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Burna-Buriasz I (kas. Burna-Buriaš, tłum. "sługa boga Buriasza" lub "sługa Pana kraju") - według Synchronistycznej listy królów i Kroniki synchronistycznej kasycki władca Babilonii, panujący w XVI w. p.n.e. Synchronistyczna lista królów czyni go współczesnym asyryjskiemu władcy Iszme-Daganowi II (ok. 1577-1562 p.n.e.). Z kolei według Kroniki synchronistycznej miał on być współczesny innemu władcy asyryjskiemu, Puzur-Aszurowi III (ok. 1519-1496 p.n.e.), z którym miał wyznaczyć asyryjsko-babilońską granicę: Sumu-la-El (1880-1845 p.n.e. - chronologia średnia) - drugi król ze słynnej I dynastii z Babilonu, syn i następca Sumu-abuma. Władcy temu udało się podbić sąsiednie Kisz i Sippar, gdzie osadził na tronie swego syna Sabium. Toczył też ze zmiennym szczęściem wojnę z Sin-iddinamem, królem Larsy. Lista królów babilońskich - lista królów i dynastii władających Babilonią, począwszy od władców z dynastii starobabilońskiej (1894-1595 p.n.e.), aż do władców z dynastii Seleucydów (III-II w. p.n.e.). Lista ta powstała w oparciu o informacje pochodzące z ówczesnych źródeł pisanych, przede wszystkim list królewskich (np. Babilońskiej listy królów A, Babilońskiej listy królów B czy Synchronistycznej listy królów), kronik (np. Kroniki wczesnych królów, Kroniki synchronistycznej, tzw. Kroniki P czy Kronik babilońskich) i inskrypcji (np. inskrypcji Aguma-kakrime), w korelacji z naszą obecną wiedzą historyczną. Ninurta-kudurri-usur I – drugi król Babilonii z dynastii z plemienia Bazi, następca Eulmasz-szakin-szumi; panował w latach 988-986 p.n.e. Niewiele wiadomo o sytuacji politycznej w Babilonii za czasów jego rządów.
Ulam-Buriasz - według "Kroniki Wczesnych Królów" jeden z kasyckich władców Babilonii, brat i następca Kasztiliasza III, wuj Aguma III, wymieniany w tej kronice jako ten, który dokonał podboju Kraju Nadmorskiego: Dynastia starobabilońska (I dynastia z Babilonu) (1894-1595 p.n.e.)(1595 r. p.n.e. - Babilon zdobyty i złupiony przez Hetytów, koniec dynastii starobabilońskiej) Adad-nirari I (asyr Adad-nārārī, tłum. "bóg Adad jest moją pomocą") – władca Asyrii, następca Arik-den-ili, według Asyryjskiej Listy Królów panować miał przez 32 lata (ok. 1305-1274 r. p.n.e.).
Apil-Sin (1830-1813 p.n.e. - chronologia średnia) - czwarty król ze słynnej I dynastii z Babilonu, syn i następca Sabiuma. Władca ten poświęcił się rozbudowie systemu obronnego państwa - wznoszeniu nowych fortyfikacji i twierdz. Dynastia z Kraju Nadmorskiego (II dynastia z Babilonu) (ok. 1730-1475 p.n.e.)Niewiele wiadomo o Dynastii z Kraju Nadmorskiego. Jej władcy najprawdopodobniej nigdy nie panowali nad Babilonem, lecz jedynie nad niewielkim obszarem położonym na południu Sumeru, nad Zatoką Perską (stąd nazwa dynastii). W Babilońskiej liście królów A i Babilońskiej liście królów B władcy Dynastii z Kraju Nadmorskiego wymienieni są po władcach z I Dynastii z Babilonu. Wiemy jednak z innych źródeł, iż niektórzy z władców obu tych dynastii byli sobie współcześni. Nie wiadomo dokładnie czemu Dynastia z Kraju Nadmorskiego zaliczona została do listy dynastii panujących nad Babilonem. Ponieważ jednak tradycyjnie określana jest jako II dynastia z Babilonu, dlatego też włączona zostaje i do tej listy. Asarhaddon (akad. Aššur-ahu-iddina "Aszur dał mi brata"[1]) - król Asyrii w latach 681-669 p.n.e. z dynastii Sargonidów. Syn Sanheriba i królowej Zakutu.
Sumer (Szumer, Sumeria; - por. Gen 10:10) – starożytna kraina leżąca w południowej części Mezopotamii (dzisiaj południowy Irak). Zamieszkiwali ją Sumerowie. Sumerowie stworzyli wysoko rozwiniętą cywilizację, uznawaną za kolebkę kultur Bliskiego Wschodu i Europy. Wybudowali na terenie Mezopotamii szereg miast, z których największe to: Eridu, Ur, Lagasz, Umma, Uruk, Kisz, Sippar. (ok. 1475 p.n.e. Kraj Nadmorski podbija król kasycki Ulamburiasz, kładąc kres tamtejszej dynastii) Dynastia kasycka (III dynastia z Babilonu) (ok. 1750-1155 p.n.e.)Wcześni władcy kasyccy (ok. 1750-1600 p.n.e.)Lista wczesnych władców kasyckich z okresu poprzedzającego zajęcie Babilonu przez Kasytów. Najprawdopodobniej byli oni współcześni ostatnim władcom z I dynastii z Babilonu. W samym Babilonie nigdy nie rządzili. Poza imionami, wymienionymi w listach królewskich (tzw. Babilońskiej liście królów A i Synchronistycznej liście królów) oraz inskrypcji Aguma-kakrime, niewiele więcej o nich wiadomo. Itti-Marduk-balatu (akad. Itti-Marduk-balāṭu, tłum. "Z Mardukiem (jest) życie") – drugi król Babilonii z II dynastii z Isin, syn i następca Marduk-kabit-ahheszu; panował w latach 1140-1133 p.n.e. Próbował ingerować w wewnętrzne sprawy Asyrii popierając jednego z pretendentów do asyryjskiego tronu po śmierci Aszur-dana I.
Nabu-szuma-ukin I – piąty król Babilonii z tzw. dynastii E, następca i być może syn Szamasz-mudammiqa. Początek jego panowania, którego długość jest nieznana, datowany jest na 895 r. p.n.e. Władca ten współczesny był asyryjskim królom Adad-nirari II i Tukulti-Ninurcie II. Według Kroniki synchronistycznej relacje pomiędzy oboma krajami były z początku wrogie, ale po tym jak Nabu-szuma-ukin I poślubił córkę Adad-nirari II, a Adad-nirari II córkę Nabu-szuma-ukina I, zawarty został pokój, który przetrwać miał kolejne osiemdziesiąt lat. Władcy kasyccy rządzący Babilonią (ok. 1600-1155 p.n.e.)II dynastia z Isin (IV dynastia z Babilonu) (ok. 1157-1026 p.n.e.)Antioch IV Epifanes (gr. Επιφανής; ur. ?, zm. 164/163 p.n.e.) – władca starożytnej Syrii z dynastii Seleucydów, panował w latach 175 p.n.e. – 163 p.n.e.. Sin-muballit (1812-1793 p.n.e. - chronologia średnia) - piąty król ze słynnej I dynastii z Babilonu, następca Apil-Sina i ojciec Hammurabiego. Władca ten kontynuował z wielkim rozmachem rozbudowę systemu obronnego państwa, wznosząc nowe fortyfikacje i umocnienia. W 1810 r. p.n.e. zorganizował koalicję państw północnej Babilonii przeciw królowi Larsy - Rim-Sinowi I, którą ten jednak zdołał pokonać. 11 lat póżniej, w 1799 r. p.n.e., Sin-muballit zaatakował Rim-Sina I ponownie i zdołał pokonać w otwartej bitwie wojska Larsy, wieńcząc sukces zdobyciem niedługo później ważnego miasta Isin (1796 r. p.n.e.). Umierając pozostawił on swemu synowi Hammurabiemu państewko małe, lecz silne i rozwinięte gospodarczo. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Kurigalzu I - król Babilonii z dynastii kasyckiej, syn Kadaszman-Harbe I, panujący na przełomie XV/XIV w. p.n.e. Utrzymywał przyjazne kontakty dyplomatyczne z faraonem Amenhotepem III, o czym świadczy korespondencja amarneńska jednego z jego następców, króla Burna-Buriasza II. Jego wojna z sąsiednim Elamem zakończyła się sukcesem, uśmierzył bunty w Kraju Nadmorskim. Za jego panowania Babilonia stała się jedną z liczących się potęg ówczesnego świata. Kurigalzu I znany jest również jako wielki budowniczy, który rozpoczął szereg projektów budowlanych w zespołach świątynnych w Uruk, Ur i Eridu. Jego największym osiągnięciem było jednak wybudowanie nowego miasta zwanego Dur-Kurigalzu (obecne Akarkuf w pobliżu Bagdadu), które strzec miało szlaku handlowego z Babilonii do Wyżyny Irańskiej. Miasto to stało się główną królewską rezydencją kolejnych władców kasyckich.
Mar-biti-ahhe-iddina – trzeci król Babilonii z tzw. dynastii E, syn Nabu-mukin-apli i następca Ninurty-kudurri-usura II. Nic nie wiadomo o jego rządach w Babilonii, nie wiadomo nawet jak długo one trwały.
Szagarakti-Szuriasz (kas. Šagarakti-Šuriaš, tłum. "bóg Szuriasz daje mi życie") – król Babilonii z dynastii kasyckiej, następca i być może syn Kudur-Enlila; panował w latach 1245-1233 p.n.e. Niewiele wiadomo o wydarzeniach politycznych z okresu jego rządów, ale liczne teksty ekonomiczne powstałe za jego panowania przedstawiają państwo borykające się z różnymi ekonomicznymi i społecznymi trudnościami
Kadaszman-Enlil I (kas. Kadašman-Ellil, tłum. "On ufa bogu Enlilowi") - władca Babilonii z dynastii kasyckiej panujący w latach 1374-1360 p.n.e. Pośród listów z Amarna zachowała się korespondencja pomiędzy Kadaszman-Enlilem I a faraonem egipskim Amenhotepem III dotycząca małżeństw dynastycznych pomiędzy domami rządzącymi w Babilonie i Egipcie. Do naszych czasów zachowały się również inskrypcje budowlane Kadaszman-Enlila I, z których wynika, iż zlecił on odnowienie wielu świątyń, m.in. w miastach Nippur i Larsa.
Amenhotep III - faraon - władca starożytnego Egiptu z XVIII dynastii, z okresu Nowego Państwa. Według różnych źródeł, panował około: 1388-1351 p.n.e., 1413-1377 p.n.e., 1405-1367 p.n.e. lub 1386-1349 p.n.e. Syn Totmesa IV i Mutemui.
Marduk-zer-... – dziesiąty król Babilonii z II dynastii z Isin, następca Marduk-ahhe-eriba; panował w latach 1046-1035 p.n.e. Jego zachowane tylko częściowo imię wymienia "Babilońska lista królów A". Nic więcej o władcy tym nie wiadomo.
Demetriusz I Soter (ur. 187 p.n.e., zm. 150 p.n.e.) – władca Syrii z dynastii Seleucydów od 162 p.n.e.. Był synem Seleukosa IV Filopatora i Laodiki IV, bratankiem Antiocha IV Epifanesa. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |