Królowie frankijscy - Polski Serwis Naukowy

Królowie frankijscy – władcy Franków – plemion germańskich. Tworzą dwie dynastie: Merowingów i Karolingów.

Wcześni władcy Franków

Pierwsi władcy

Askaryk

Merogais

Mallobaudes

Genobaud

Sunno

Markomer

Królowie Franków Salickich

Faramund – ?-428

Klodian – 428–448

Meroweusz – 448–457

Childeryk I – 457–481

Chlodwig I – 481–511, w Tournai

Władcy współrządzący z Chlodwigiem, obaleni przez niego w 508:

Karol Młot (fr. Charles Martel, niem. Karl Martell, ur. 23 sierpnia 686 w Herstalu, zm. 22 października 741 w Quierzy-sur-Oise) – frankijski majordom, a w rzeczywistości władca państwa Franków.

Frankowie Rypuarscy (Nadreńscy) – drugi, obok Franków Salickich, odłam Franków, zamieszkujących tereny Nadrenii Północnej-Westfalii. Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich po stronie Attyli.

Chararyk, w Arras i Boulogne

Ragnachar, w Cambrai

Ricchar

Rignomer

Władcy Franków Rypuarskich

Chlodwig, książę przed 448

Childebert, książę 448–461, król 461–483

Sigebert, król 483–507

Chloderyk, król 507, zdetronizowany przez Chlodwiga I

Królowie Franków z dynastii Merowingów (509–751)

Chlodwig I – 509–511

Po śmierci Chlodwiga królestwo podzielono na cztery części:

Teuderyk III (ur. 654 – zm. 691) – dwukrotny król Neustrii i Burgundii, panował w latach 673 i 675 – 691, król Austrazji od 679 do śmierci w 691, król wszystkich Franków od 679. Syn Chlodwiga II i Batyldy, opisywany jako marionetkowy, słaby król. Majordom Ebroin mianował go bez poparcia dostojników. Panował w Neustrii po swoim bracie Chlotarze III od 673, ale Childeryk II z Austrazji wyparł go, lecz w niedługim czasie zmarł (675) i Teuderyk zasiadł na jego tronie. Kiedy Dagobert II zmarł w 679, otrzymał Austrazję i zjednoczył całe państwo Franków.

Chlodwig I (ok. 466 - po 26 października 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Ten chyba najsłynniejszy spośród merowińskich władców objął tron w 481 roku, po śmierci swojego ojca. Po śmierci króla Wizygotów Euryka w 486 roku, wyprawił się do północnej Galii, gdzie rezydował Syagriusz. Podbił jego państwo, a zbiegłego Syagriusza kazał wydać, a następnie stracić. Około 508 pokonał czterech innych władców frankijskich: Chararyka, Ragnachara, rezydującego w Cambrai, i jego braci — Rignomera, prawdopodobnie rezydującego w Le Mans oraz Richara, po czym wcielił do swego państwa ich ziemie.

Chlotar I na krótko przejął władzę we wszystkich frankijskich królestwach. Po jego śmierci państwo podzielono pomiędzy 4 jego synów:

Chlotar II pokonał Brunhildę i zjednoczył królestwo. W 623 w celu obrony granic państwa, wydzielił swemu synowi Austrazję. Jego następca Dagobert I wydzielił królestwo Akwitanii w 629.

W 679 Teuderyk III zjednoczył ostatecznie państwo Franków

Childebert III, zwany Sprawiedliwym (ur. prawdopodobnie 670 lub 683, zm. 23 kwietnia 711) – syn Teodoryka III i Klotyldy (lub Doda) jedyny król Franków (695–711). Rządził jednak pozornie, ponieważ był marionetką w rękach majordoma Pepin z Herstalu. Władzę sądowniczą sprawował samodzielnie, często sprzeciwiając się nawet rodowi Arnufilgów. Jego przydomek może być uzasadniony jedynie tymi wyrokami. Liber Historia Francorum nazywa go "sławnym człowiekiem" i "sprawiedliwym człowiekiem dobrej pamięci".

Childeryk III (zm. ok. 755) – ostatni władca Franków z dynastii Merowingów, osadzony na tronie w 743 przez synów majordoma Karola Młota - Pepina Małego i Karlomana.

Chlodwig IV 691–695

Childebert III 695–711

Dagobert III 711–715

Chilperyk II 715–721

Chlotar IV 717–720, rywal w Austrazji

Teuderyk IV 720–737

bezkrólewie 737–743; rządy majordoma Karola Młota (do 741) a następnie współrządy (741-743) jego dwóch synów Pepina Małego i Karlomana – również majordomów – bez króla

Childeryk III 743–751

Karolingowie (751–855)

Pepin I – 751–768; syn Karola Młota, majordoma państwa Franków.

Karloman – 768–771; syn Pepina I; panował razem z bratem, Karolem I.

Karol I Wielki – 768–814; syn Pepina I, koronowany na cesarza w 800 r.

Ludwik I Pobożny – 814–840; syn Karola I, cesarz od 814 r.

Po śmierci Ludwika I, państwo Franków zostaje podzielone (traktat w Verdun z 843 r.) pomiędzy jego synów na państwo Franków Zachodnich (późniejsze królestwo Francji), państwo Franków Wschodnich (późniejsze Święte Cesarstwo Rzymskie) oraz królestwo Włoch.

Plemię - grupa spokrewnionych rodów zamieszkujących jeden obszar i połączona wspólnymi związkami ekonomicznymi. Plemię ma świadomość bliskiego pokrewieństwa, posługuje się tym samym dialektem i jest połączone wyznawaniem tego samego kultu religijnego. Definicja "krewniacza" plemienia może być też, w niektórych przypadkach (np. plemiona słowiańskie), zastąpiona definicją terytorialną. Wg tej definicji plemię to lokalna wspólnota osadnicza złożona z kilku lub kilkunastu mniejszych wspólnot terytorialnych (np. w Polsce tą mniejszą wspólnotą było opole).

Na mocy Traktatu w Verdun[1] zawartego w 843 roku państwo Karola Wielkiego podzielono między synów Ludwika I Pobożnego: Lotara, Karola Łysego i Ludwika Niemieckiego. Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji, Niemiec i Włoch.