Krajowa Rada Sądownictwa - Polski Serwis Naukowy

Sejm RP, wejście do Krajowej Rady Sądownictwa oraz biur Kancelarii Sejmu i Senatu

Krajowa Rada Sądownictwa - konstytucyjny organ kolegialny istniejący od 8 kwietnia 1989, a powołany 29 grudnia 1989.

Skład KRS

Krajowa Rada Sądownictwa składa się z 25 członków (art. 187 ust. 1 Konstytucji):

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Ministra Sprawiedliwości (wchodzą w skład KRS z urzędu, na czas sprawowania funkcji),
jednej osoby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej,
piętnastu członków wybranych spośród sędziów Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów administracyjnych i sądów wojskowych,
czterech członków wybranych przez Sejm spośród posłów oraz dwóch członków wybranych przez Senat spośród senatorów.

Kadencja wybieranych członków KRS wynosi 4 lata (art. 187 ust. 3 Konstytucji).

Sądownictwo wojskowe jest jednym z rodzajów sądownictwa szczególnego, czyli sądów wyłączonych z sądownictwa powszechnego ze względu na szczególne kategorie podmiotowe (sprawcy) lub przedmiotowe (określone sprawy). Sądownictwo wojskowe wyodrębnia się w wielu systemach prawnych świata ze względu na specyfikę wymiaru sprawiedliwości w siłach zbrojnych, szczególnie podczas wojny. Sądownictwo wojskowe jest z reguły ograniczone do spraw karnych, przy czym zakres spraw podlegających rozpoznaniu sądów wojskowych od kilkudziesięciu lat stale się kurczy. Jeszcze po II wojnie światowej uznawano za rzecz naturalną, że sądy wojskowe rozpoznają sprawy osób cywilnych oskarżonych o przestępstwa przeciwko państwu i obronności. Dziś właściwość sądów wojskowych w czasie pokoju jest z reguły ograniczona do przestępstw (ewentualnie także wykroczeń) popełnionych przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, ponadto podlegają one nadzorowi orzeczniczemu sądów najwyższych. Jak wykazują doświadczenia historii, zwłaszcza krajów komunistycznych, sądownictwo wojskowe bywało często wykorzystywane jako instrument prześladowań politycznych i ideologicznych (zobacz: Najwyższy Sąd Wojskowy, Sekcja Tajna Sądu Wojewódzkiego w Warszawie).
Naczelny Sąd Administracyjny – organ państwowy sprawujący kontrolę funkcjonowania i bezczynności lokalnej i regionalnej administracji publicznej pod względem zgodności z Konstytucją RP, prawem unijnym i ustawami. Kontroli tej podlegają organy samorządu terytorialnego i zawodowego, terenowe organy administracji rządowej oraz inne podmioty w zakresie wykonywania funkcji administracji publicznej (np. rektor uniwersytetu).

Pierwszy skład Rady ukonstytuował się na posiedzeniu, które odbyło się 23 lutego 1990.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Antoni Górski (urodzony 13 czerwca 1947 roku). Polski prawnik. Studia prawnicze ukończył w 1969 roku na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1969-1971 odbywał aplikację sądową w Okręgu Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku, po czym został asesorem sądowym. Od 1973 do 1980 roku orzekał w Sądzie Powiatowym w Białymstoku. Następnie w latach 1980 - 1990 był sędzią, zaś od lutego do końca września 1990 roku, Prezesem Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku. Od października 1990 roku sędzia Sądu Apelacyjnego w Białymstoku. W latach 1991-1995 Prezes tego Sądu. W dniu 21 lipca 1997 roku został powołany na sędziego Sądu Najwyższego. Orzeka w Izbie Cywilnej. Od 31 marca 2010 roku pełni funkcję Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa.

Stanisław Zbigniew Dąbrowski (ur. 12 kwietnia 1947 w Sokołowie Podlaskim) – polski sędzia Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, poseł na Sejm X kadencji.

Trybunał Konstytucyjny (skrót TK) – organ sądownictwa konstytucyjnego w Polsce, znany także w ustrojach innych państw. Jego podstawowym zadaniem jest kontrolowanie zgodności norm prawnych niższego rzędu (rangi ustawowej lub podustawowej) z normami prawnymi wyższego rzędu, przede wszystkim z Konstytucją i niektórymi umowami międzynarodowymi (tzw. "sąd nad prawem").

Akt normatywny – tekst zawierający sformułowane w języku prawnym i zapisane w postaci przepisów normy prawne. Normy te mają najczęściej charakter generalny i abstrakcyjny. Niekiedy pod tym pojęciem rozumie się także wszelkie teksty formułujące normy postępowania.

Dyscyplinarne przeniesienie sędziego - kara dyscyplinarna polegająca na przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, orzekana przez sąd dyscyplinarny. Przedmiotem orzeczenia sądowego jest wymierzenie kary przeniesienia. W zakres orzeczenia sądu dyscyplinarnego nie wchodzi wskazanie nowego miejsca służbowego ani okręgu sądu, do którego sędzia ma zostać przeniesiony (art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Wykonawcą kary jest minister sprawiedliwości. Wskazuje on nowe miejsce służbowe (art. 123 § 3 w związku z art. 75 § 3 usp ).

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – zgodnie z Konstytucją, najwyższy przedstawiciel polskich władz, gwarant ciągłości władzy państwowej, najwyższy organ państwa w zakresie władzy wykonawczej, czuwa nad przestrzeganiem postanowień i przepisów Konstytucji, zwierzchnik Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Sędzia – funkcjonariusz publiczny uprawniony do orzekania w sprawach należących do właściwości sądów i trybunałów, na zasadach niezawisłości i bezstronności.