Kryptogenne organizujące się zapalenie płuc (ang. cryptogenic organizing pneumonia, COP) – rzadka choroba zaliczana do idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc, nazywana również idiopatycznym zarostowym zapaleniem oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc (ang. bronchiolitis obliterans organizing pneumonia, BOOP). Choroba występuje najczęściej u dorosłych w wieku 40-50 lat, rzadko pojawia się u dzieci. W 40% przypadków początek objawów jest ostry, stwierdza się kaszel, duszność, gorączkę, upośledzenie apetytu, spadek masy ciała, złą tolerancję wysiłku. W badaniu przedmiotowym podczas osłuchiwania stetoskopem stwierdza się trzeszczenia nad płucami. W badaniu rentgenowskim klatki piersiowej stwierdza się zacienienia plamiste. W badaniu tomokomputerowym widoczne są plamiste zmiany o charakterze "mlecznego szkła" (nieznaczne zacienienie obszaru płuc z widocznym rysunkiem naczyń krwionośnych) oraz guzki. Zmiany pojawiają się wokół oskrzeli i pod opłucną, mogą zmieniać lokalizację. W diagnostyce wykorzystuje się również badanie histopatologiczne tkanki pobranej w czasie biopsji płuca. W leczeniu stosuje się długotrwałą terapię kortykosteroidami. W około 65% przypadków choroba ulega całkowitemu wyleczeniu, natomiast w 10-15% przechodzi w formę przewlekłą, nawet u osób poddanych terapii.

Przypisy

Bibliografia

1. Rowińska-Zakrzewska Ewa, Bestry Iwona: Choroby śródmiąższowe płuc. W: Andrzej Szczeklik: Choroby wewnętrzne : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM, [T. 1]. Cz. II: Choroby układu oddechowego. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2005, s. 572, 575. ISBN 83-7430-031-0. 
2. American Thoracic Society/European Respiratory Society International Multidisciplinary Consensus Classification of the Idiopathic Interstitial Pneumonias. „Am. J. Respir. Crit. Care Med”. 165 (2), s. 277-304, 2002 Jan 15 (ang.). 

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

RTG - technika obrazowania wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie (promieniowanie X). Często stosowana w medycynie, głównie w diagnostyce układu kostnego. W metodzie tej wykorzystane jest zjawisko różnego pochłaniania promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała. Szczególnie duża różnica jest między pochłanianiem tkanek miękkich i kości. Przechodzące przez ciało promieniowanie powoduje zaczernienie kliszy fotograficznej w stopniu zależnym od natężenia tego promieniowania. Kość wykazuje znacznie większą zdolność absorpcji (pochłaniania) promieniowania niż otaczające ją tkanki miękkie, dzięki czemu widoczna jest na kliszy jako miejsce niezaczernione. Promieniowanie jonizujące, jakim jest promieniowanie rentgenowskie, ulega rozproszeniu comptonowskiemu. Zjawisko to zmniejsza kontrast obrazu, zacierając granicę między tkanką miękką a kością.

Układ krwionośny człowieka (łac. sistema sanguiferum hominis) – układ zamknięty, w którym krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium).