|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Na negatywne opinie o narodzie lub innej grupie, do której należymy, nie zawsze reagujemy oburzeniem. Akceptują je prezentujący postawę "krytycznego patriotyzmu", a odrzucą widzący same pozytywy swojego kraju - wynika z badań psychologów Uniwersytetu Warsz... W ramach badań dofinansowanych ze środków unijnych zidentyfikowano kilka wariantów genetycznych znacznie zwiększających podatność na astmę, które według naukowców pomogą opracować lepsze metody leczenia choroby. Projekt GABRIEL (Interdyscyplinarne badania w celu id... Międzynarodowy zespół naukowców zidentyfikował dwa warianty genetyczne, które zwiększają ryzyko zapadnięcia na endometriozę, powszechne schorzenie ginekologiczne. Odkrycia opublikowane w czasopiśmie Nature Genetics mogą przyczynić się do opracowania nowych i udo... Z okazji trwającego Tygodnia Mózgu 2010 w Warszawie organizatorzy zapraszają na transmisję online wykładu prof. dr hab. Ireny Namysłowskiej z Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie pt. „Zaburzenia odżywiania - jadłowstręt ps... Całkowite zaćmienie Księżyca, do którego dojdzie dziesiejszej nocy będzie można obserwować bezpłatnie w internecie. Całkowite zaćmienie Księżyca, która ma nastąpić dzisiaj w nocy, będzie można obserwować z terenu całej Polski - jeśli pozwolą na to waru...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Krytyka tekstuCzy wiesz że...? Corpus Christianorum (CC) - naukowa kolekcja serii wydawniczych zapoczątkowana i prowadzona przez benedyktynów w Turnhout (Belgia), publikowana w wydawnictwie Brepols. Celem projektu jest wydanie, w ramach współpracy międzynarodowej, wszystkich pism chrześcijańskich, greckich i łacińskich, okresu od ojców Kościoła do schyłku średniowiecza. Każdy z tomów jako owoc studiów filologicznych i krytyki tekstualnej, bez komentarzy i tłumaczeń, ma służyć za narzędzie pracy dla mediewistów i patrologów. Kolacjonowanie (od łac. collatio, zbieranie) - w pracach edytorskich w ramach krytyki tekstu proces porównywania postaci tekstu danego dzieła w różnych zachowanych jego przekazach (najczęściej rękopiśmiennych). Obejmuje to m.in. sporządzenie dokładnego opisu poszczególnych manuskryptów, ich przebadanie pod względem kodykologicznym, paleograficznym oraz pod względem stanu przekazywanego przez nich tekstu. Podstawą porównania jest rozpoznanie pojawiających się nieuchronnie w kolejnych kopiach błędów. Najistotniejsze są tu tzw. błędy znaczące - wszystkie te błędy, których nie mogli popełnić niezależnie od siebie dwaj różni kopiści (np. pominięcie linijki w wierszu lub zdania/akapitu w prozie, przestawienie kolejności linijek), najczęściej dają one początek nowej gałęzi w stemmacie. Ze względu na proces kolacjonowania, wydziela się dwa podstawowe typy błędów: 
 Krytyka tekstu (gr.-łac. critica textus), jest działem filologii, odgałęzieniem krytyki literackiej, poświęconym pracom edytorskim nad dawnymi dziełami zachowanymi w manuskryptach. Praca edytorska obejmuje kolacjonowanie rękopisów, tworzenie stemma codicum, testimoniów, aparatu krytycznego. Prawie zawsze towarzyszy jej też wprowadzanie mniejszych lub większych poprawek (zwanych koniekturami) do przekazanego tekstu w celu usunięcia spostrzeżonych defektów transmisji. Transmisja tekstu (łac. transmissio textus) - w ramach krytyki tekstu termin oznaczający proces przekazywania tekstu danego dzieła dawnego (starożytnego, średniowiecznego, renesansowego itp.) metodą ręcznego powielania kolejnych kopii, od autografu do momentu rozpowszechnienia się druku.
Testimonia (łac. świadectwa) - termin z zakresu krytyki tekstu. Jest to rodzaj odsyłaczy zamieszczanych w wydaniu danego dzieła (na ogół na każdej stronie pomiędzy samym tekstem a aparatem krytycznym) wyliczających miejsca w dziełach innych autorów, którzy powołują się na wydawany tekst, względnie miejsca w dziełach innych autorów, na które powołuje się autor wydawanego tekstu. Krytykę tekstu zapoczątkowali uczeni aleksandryjscy w III wieku p.n.e., wtedy też powstały pierwsze znaki edytorskie odsyłające czytelnika do komentarza, sygnalizujące trudne miejsca, niepewność przekazu bądź beznadziejne zepsucia (ten ostatni znak, tzw. obelos, ma dziś postać krzyżyka † i znany jest jako crux philologorum, krzyż filologów). W epoce nowożytnej krytyka tekstu rozwinęła się w wyniku potrzeby ustabilizowania przekazu tekstów pisarzy starożytnych (głównie klasycznych pisarzy łacińskiego i greckiego antyku oraz Biblii) rozchwianego na skutek setek lat ręcznego kopiowania. Crux philologorum (łac. krzyż filologów, miejsce męki filologów), inaczej obelos lub obelus, znak edytorski mający postać krzyżyka † i stosowany w krytyce tekstu, głównie w filologii klasycznej, do zaznaczania takich miejsc w starożytnych tekstach, które według oceny wydawcy zostały w procesie transmisji beznadziejnie zepsute.
Stemma codicum (gr.-łac. drzewo genealogiczne - dosł. girlanda - kodeksów), częściej skrótowo stemma - termin techniczny występujący w krytyce tekstu. Rękopisy ze względu na podobieństwa i różnice tekstuologiczne dzielone są na typy, rodziny, grupy, oraz pary. Zobacz teżBibliografia
Od końca XIX wieku najważniejszymi świadkami tekstu Nowego Testamentu (NT) są kodeks Synajski i Watykański. Wszystkie naukowe wydania tekstu NT opierają się na tych dwu kodeksach. Konstanty Tischendorf i Hermann von Soden oparli swoje wydania głównie na Kodeksie Synajskim, wszyscy pozostali wydawcy oparli się na Kodeksie Watykańskim. Oba rękopisy reprezentują aleksandryjską tradycję tekstu NT, jednak zachodzą pomiędzy nimi liczne różnice. Herman Hoskier obliczył, że w tekście samych tylko Ewangelii zachodzi 3036 różnic pomiędzy Sinaiticus a Vaticanus (nie licząc błędów itacyzmu).
Crux philologorum (łac. krzyż filologów, miejsce męki filologów), inaczej obelos lub obelus, znak edytorski mający postać krzyżyka † i stosowany w krytyce tekstu, głównie w filologii klasycznej, do zaznaczania takich miejsc w starożytnych tekstach, które według oceny wydawcy zostały w procesie transmisji beznadziejnie zepsute.
Czy wiesz że...? beta Koniektura (łac. coniectura, domysł, hipoteza) - termin techniczny z zakresu krytyki tekstu. Oznacza wykoncypowaną współcześnie poprawkę do tekstu, który dotrwał czasów nowożytnych w postaci papirusowych lub pergaminowych manuskryptów.
Wydanie krytyczne, editio maior - redakcja naukowa i wydanie tekstu źródłowego dokumentu opatrzonego tzw. aparatem krytycznym, na który składają się merytoryczne przypisy wyjaśniające decyzje edytorskie wydawcy oraz przypisy bibliograficzne.
Warianty tekstowe Nowego Testamentu powstały w wyniku zamierzonych lub nieświadomych zmian w tekście dokonanych przez kopistów przy sporządzaniu kolejnej kopii tekstu. Niektóre z wariantów powstały w ten sposób, że oko kopisty zatrzymało się na podobnym słowie ale znajdującym się w innym miejscu oryginalnego tekstu. Jeżeli oko wróciło na wcześniejsze słowo, powstawało powtórzenie (błąd dittografii). Jeżeli oko spojrzało na dalsze słowo, powstawało opuszczenie. W innych przypadkach kopista dodawał tekst z pamięci, z innych paralelnych tekstów (najczęściej miało to miejsce w Ewangeliach synoptycznych). Czasami zmieniał pisownię. Synonimy zastępował substytutami. Zaimki zamieniano w rzeczowniki (zwrot jak "On powiedział" stał się zwrotem "Jezus powiedział").
Filologia – jedna z nauk humanistycznych, badająca język i literaturę kręgu cywilizacyjnego bądź narodu. Głównym przedmiotem jej badań jest tekst, a celem – jego komentarz i interpretacja.
Grecki tekst Apokalipsy świętego Jana miał inną historię niż pozostałe księgi Nowego Testamentu i nie odzwierciedla tych samych tradycji tekstualnych. Tekst Apokalipsy jest pod względem naukowym najlepiej opracowanym, spośród wszystkich ksiąg Nowego Testamentu.
Krytyka literacka – działalność intelektualna polegająca na dyskusji, ocenianiu i interpretacji dzieł literackich i ogólnie literatury. Krytyka literacka z założenia nie jest wyrazem metody naukowo-badawczej, lecz przekonań ideowo-artystycznych. Za prekursora krytyki literackiej uważa się Arystarcha z Samotraki.
Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum (CSEL) – seria publikująca krytyczne wydania łacińskich dzieł Ojców Kościoła. Jest to projekt Austriackiej Akademii Nauk. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
