Rośliny darniowe – rośliny, których nadziemne pędy tworzą przy ziemi gęstą darń. Swoim ogólnym wyglądem zbliżone są do roślin poduszkowych, jednakże różnią się od nich luźniejszym wzrostem, a ponadto ich łodyżki mogą się zakorzeniać, tak, że darń może się rozpadać na oddzielne kępy. Rośliny darniowe, podobnie, jak i poduszkowe choć występują w różnych środowiskach, są charakterystyczne głównie dla terenów wysokogórskich, arktycznych i pustynnych, a więc dla terenów o surowych warunkach życia. Tworzenie darni daje roślinie wymierne korzyści. Obumarłe, gęsto zbite liście, wraz z gromadzącą się między nimi próchnicą i pyłem ochraniają żywe pędy i gromadzą wodę, ułatwiając przetrwanie silnych mrozów, suszy, silnego nasłonecznienia. Zwarta powierzchnia zewnętrzna w znacznym stopniu chroni roślinę przed silnymi i wysuszającymi wiatrami. Przylegając do ziemi roślina darniowa wykorzystuje ciepło ziemi, darń tworzy warstwę izolującą ograniczając utratę ciepła. W Tatrach do roślin darniowych należą m.in.: goździk wczesny, skalnica nakrapiana, rogownica Raciborskiego i wiele innych.

Rośliny poduszkowe – grupa roślin należących do chamefitów. Są to niskie roślinki, o rozgałęzionych i skupionych blisko siebie pędach, tak, że tworzą przylegającą do podłoża płaską, lub półkulistą poduszkę. Rośliny takie występują w obszarach o surowym klimacie wysokogórskim, w tundrze, na pustyniach i półpustyniach. Niski wzrost i ciasne zbicie się liści rośliny w poduszkę daje jej lepszą ochronę przed zimnem, silnymi wiatrami, zapobiega nadmiernej utracie wody przez parowanie oraz pozwala wykorzystać ciepło nagrzanego przez słońce gruntu. Po zewnętrznej stronie tej poduszki znajdują się żywe liście.