Ksawery Burbon-Parmeński, właściwie: hiszp. Francisco Javier de Borbón Parma y de Braganza (ur. 25 maja 1889, zm. 7 maja 1977) – głowa książęcej rodziny Burbonów-Parmeńskich jako (Franciszek) Ksawery, książę Parmy i Piacenzy, i karlistowski pretendent do tronu Hiszpanii jako (Francisco) Javier I.

Dzieciństwo i młodość

Ksawery urodził się jako syn ostatniego księcia Parmy – Roberta I (1848−1907) i jego drugiej żony infantki Marii Antoniny Portugalskiej (1862−1959), córki króla Portugalii – Michała I Uzurpatora. Przyszedł na świat w Villa Pianore, niedaleko Viareggio we Włoszech. Miał jedenaścioro rodzeństwa, m.in.: Zytę – cesarzową Austrii, i Feliksa – męża wielkiej księżnej Luksemburga Charlotty. Z pierwszego małżeństwa swojego ojca Ksawery miał jeszcze dwanaścioro rodzeństwa przyrodniego, m.in.: Marię Luizę – carycę Bułgarii, i Eliasza I – księcia Parmy.

Ksawery spędził dzieciństwo w Villa Pianore i Schwarzau am Steinfelde (w Austrii). Jego pierwszym nauczycielem był ojciec Sergio Alonso, członek Zakonu Św. Gabriela. Ksawery i jego starszy brat – Sykstus uczyli się w szkole Jezuitów Stella Matutina w Feldkirch (w Austrii), a potem w Carlsburgu (w Niemczech). Ksawery studiował w Paryżu, gdzie uzyskał dyplom z rolnictwa i nauk politycznych.

Podczas I wojny światowej Ksawery razem z Sykstusem zaciągnęli się do armii belgijskiej. Kilku ich starszych przyrodnich braci służyło za to w armii austriackiej. Ksawery otrzymał francuski i belgijski Croix de guerre. Został również nagrodzony Krzyżem Orderu Leopolda II. W 1917 Ksawery towarzyszył bratu w jego misji (tzw. Sprawa Sykstusa) – sekretnych rozmowach pokojowych między szwagrem braci – cesarzem Karolem I a władzami Francji. Sprawa ta jednak wyszła na jaw, a rozmowy zakończyły się fiaskiem.