Książęta śląscy z dynastii Przemyślidów

Książęta opawsko-raciborscy z bocznej linii dynastii Przemyślidów.

Księstwo opawskie (lenno czeskie)

W 1269 roku — wydzielone z Moraw.

1269-1308 — Mikołaj I (pozamałżeński syn króla czeskiego Przemysła Ottokara II, w latach 1278-1281 w niewoli węgierskiej, po wygaśnięciu głównej linii Przemyślidów w 1308 roku usunięty z księstwa. Od 1311 roku dożywotnio na zamku Plumlov na Morawach, zmarł w 1318 roku.)

1308-1311 — Bolesław III Rozrzutny z dynastii Piastów (zrezygnował, zmarł w 1352 roku)

1311-1318 — domena Luksemburgów.

Jan I (Hanusz) Raciborski (Przemyślida) (ur. ok. 1332 - zm. pomiędzy 1380 a 1382) książę opawski, karniowski i raciborski w latach 1365-1377, od 1377 roku w wyniku podziału w Raciborzu, Karniowie i Bruntalu, do 1375 w Pszczynie i Mikołowie (sprzedane książętom opolskim), 1378 - 1382 strata Żor (zastawione książętom cieszyńskim).

Przemek (Przemysław) III Opawski (Młodszy) (ur. ok. 1450, zm. 17 lutego 1493) – formalny książę opawski w latach 1452-1464. Pochodził z dynastii Przemyślidów.

1318-1365 — Mikołaj II (syn, od 1318 roku w wyniku nadania Jana Luksemburskiego dziedziczny książę opawski z miastami Opawą, Głubczycami, Bruntalem i Karniowem, od 1336 książę raciborski, w latach 1318 – 1336 i od 1361 na ziemi prudnickiej).

1365-1377 — Jan I (Hanusz I) (syn, książę opawsko – raciborski, od 1377 roku w wyniku podziału po 1377 roku w Raciborzu, Karniowie i Bruntalu, zmarł pomiędzy 1380 a 1382 rokiem)

ok. 1377-1381 — Wacław (brat, współrządca z bratem Przemkiem w księstwie opawskim)

1377-1433 — Przemek I (Przemysł) (brat, do ok. 1381 wspołrządca z bratem Wacławem w księstwie opawskim, potem samodzielnie, 1383-1394 utrata Hradca nad Morawicą, od 1394 po wykupieniu w Głubczycach (do ok. 1420 roku))

1377-ok. 1385 — Mikołaj III (brat, Głubczyce, od ok. 1385 zastawienie księstwa Piastom oleśnickim, zmarł 1394)

1433-1445/9 — Wacław II (syn Przemka Opawskiego, od ok. 1420 na Głubczycach i Fulneku, książę opawski)

1433-1437 — Mikołaj IV (brat, współrządca Opawy razem z Wacławem II)

1433-1452 — Wilhelm (brat, współrządca Opawy razem z Wacławem II do 1445/9, potem samodzielny książę opawski, przed 1443 rokiem, odziedziczył po matce księstwo ziębickie.)

1433-1456 — Ernest (brat, współrządca Opawy z braćmi do 1452, potem samodzielny książę opawski (częściowo opieka nad małoletnimi bratankami), 1456 sprzedaż księstwa ziębickiego Jerzemu z Podiebradów, a Opawy książętą opolskim, zmarł w 1464 roku.)

1433-1456 — Przemek II (Przemysł) (brat, współrządca Opawy, w 1456 roku sprzedał razem z bratem Ernestem księstwo, zmarł w 1478 roku.)

1452-1456 — Fryderyk (zmarł 1470/3), Wacław III (zmarł w 1474) i Przemek III Młodszy (zmarł w 1493) (synowie Wilhelma, formalni współrządcy stryjów Ernesta i Przemka Starszego, w 1456 roku wobec sprzedaży Ziębic i Opawy pozbawieni dziedzictwa. Wacław na początku XVI stulecia występuje z tytułem pana na Ścinawie.)

1442/9-1485 — Jan III Pobożny (syn Wacława II Opawskiego, książę na Głubczycach, od 1454 roku dodatkowo na Fulneku, w 1464 odsprzedał Jerzemu z Podiebradów swoje prawa do księstwa opawskiego)

1442/9-1454 — Hanusz (brat, pan na Fulneku)

Od 1456 roku — Opawa do korony czeskiej.

Mikołaj I opawski (Przemyślida) (ur. ok. 1255, zm. 25 lipca 1318), książę opawski w latach 1269-1278, 1281-1289, 1306-1308 (dowodnie), na zamku Plumlov na Morawach 1311-1318.

Wacław II Raciborski (ur. ok. 1405, zm. 1456 r.) – książę karniowsko-raciborski w latach 1424-1437, w wyniku podziału od 1437 r. książę raciborski. Pochodził z dynastii Przemyślidów. Wacław II był starszym synem księcia karniowsko-raciborskiego Jana II i Heleny Litewskiej.

Od 1485 roku — Głubczyce do korony czeskiej.

Księstwo raciborskie (lenno czeskie)

1377-1380/2 — Jan I (Hanusz I) (syn Mikołaja II, w wyniku podziału w Raciborzu, Karniowie i Bruntalu, do 1375 roku w Pszczynie i Mikołowie (sprzedane książętom opolskim), 1378-1382 strata Żor (zastawione książętom cieszyńskim )).

1380/2-1424 — Jan II Żelazny (syn, książę raciborski , w latach 1385-1392 zastawił Karniów książętom opolskim, do 1385 i od 1405/7 w Bruntalu, od 1396 roku w Pszczynie i Mikołowie.)

1385-1405/7 — Mikołaj IV (brat, Bruntal)

1424-1454 — Mikołaj V (syn Jana II Żelaznego, w wyniku podziału w 1437 roku w Karniowie, Bruntalu, Pszczynie, Rybniku i Wodzisławiu, w 1447 roku sprzedaż Bruntala)

1424-1456 — Wacław II (brat, w wyniku podziału w 1437 roku w Raciborzu.

1454-1483 — Jan IV (syn Mikołaja V, w wyniku podziału w Karniowie i Wodzisławiu, od 1474 roku utracił Karniów na rzecz Macieja Korwina)

1454-1473 — Wacław III (brat, w wyniku podziału w Rybniku, Pszczynie i Żorach, usunięty, zmarł w 1478 roku)

1456-1493 — Jan V (syn Wacława II, Racibórz, w latach 1473-1479 w Pszczynie, od 1483 roku w Wodzisławiu)

1493-1506 — Mikołaj VI (syn, książę raciborski razem z braćmi Janem i Walentynem)

1493-1506 — Jan VI (brat, książę raciborski razem z braćmi Mikołajem i Walentynem)

1493-1521 — Walentyn (brat, książę raciborski razem z braćmi Mikołajem i Janem, od 1506 roku samodzielnie)

Od 1521 roku — księstwo raciborskie do książąt opolskich.

Jerzy z Podiebradu (czes. Jiří z Kunštátu a Poděbrad) (ur. 6 kwietnia 1420 w Podiebradach - zm. 22 marca 1471 w Pradze) - król Czech w latach 1458-1471. Był pierwszym w historii królem państwa europejskiego, który odrzucił wiarę katolicką - przyjął nauki Jana Husa. Wtedy to, w całych ówczesnych Czechach, na znak przyjęcia nowej, reformowanej religii, przed każdym kościołem został ustawiony kielich - symbol ruchu husyckiego.

Książęta wielkopolscy - lista obejmuje władców Wielkopolski. Wielkopolska w 1138 roku, na mocy ustawy sukcesyjnej Bolesława III Krzywoustego, przypadła jego synowi Mieszkowi III Staremu. Dzielnicą tą rządzili Piastowie wielkopolscy, a przejściowo także Henryk I Brodaty i Henryk II Pobożny, przedstawiciele śląskiej linii tej dynastii.