Książęta legnicko-brzescy - Polski Serwis Naukowy

Książęta legnicko-brzescy w Księstwach: Legnickim i Brzeskim:

Księstwo legnickie

1248-1278 — Bolesław II Rogatka (syn Henryka II Pobożnego, 1241-1248 Dolny Śląsk, 1241 Kraków, 1241-1247 pd.-zach. Wlkp., 1241-1249/51 w Głogowie, od 1273 rezygnacja z Jawora, od 1277 w Środzie Śląskiej)

Księstwo legnicko-brzeskie

1278-1296 — Henryk V Brzuchaty (syn, 1273-1278 Jawor, od 1278 Legnica, od 1290 Wrocław i Brzeg, 1290-1294 w Oleśnicy i Namysłowie)

Bolko (Bolesław) I Surowy (Srogi) lub jaworski (ur. pomiędzy 1252 a 1256, zm. 9 listopada 1301) - od 1278 roku książę jaworski, w latach 1278 - 1281 i od 1286 roku lwówecki , od 1291 roku świdnicki , opiekun księstwa wrocławskiego i legnickiego od 1296 roku.
Ścinawa (niem. Steinau an der Oder) to miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie lubińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ścinawa. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. legnickiego. W 1945 miasto zostało zniszczone w 75%.

1296-1352 — Bolesław III Rozrzutny (syn Henryka V, w Legnicy, Brzegu i Wrocławiu z braćmi do 1311, 1306-1307 w Kaliszu 1308-1311 w Opawie, od 1311 książę brzeski, 1312-1342 legnicki, 1323-1338 w Namysłowie, od 1329 dziedziczny lennik czeski)

1296-1301 — Bolko I Surowy (stryj, regent)

1301-1302 — Henryk z Wierzbna (bp wrocławski, regent)

Ludwik I brzeski (Sprawiedliwy, Roztropny, Prawy) (ur. pomiędzy 1313 a 1321, zm. w grudniu 1398) – książę namysłowski w latach 1338-1342 i legnicki w latach 1342-1345 z bratem Wacławem I, w latach 1345-1346 w wyniku podziału Legnica, w latach 1346-1348/1349 bez przydziału, od 1348/1349 w Lubinie, od 1358 na połowie Brzegu i Oławy, od 1359 w Chojnowie, w latach 1364-1373 regent w Legnicy, od 1368 całość księstwa brzesko-oławskiego, od 1373 w Kluczborku, w latach 1392-1395 w Niemczy.
Wacław II, czes. Václav, niem. Wenzel, polska wersja imienia: Więcław (ur. 27 września 1271 w Pradze, zm. 21 czerwca 1305 tamże) – z dynastii Przemyślidów, książę czeski w latach 1278-1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292-1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301).

1302-1305 — Wacław II z Przemyślidów (teść Bolesława III, regent)

1311-1312 — Władysław (brat, Legnica, usunięty, zm. po 1352)

Księstwo brzeskie

1338-1398 — Ludwik I (syn Bolesława III, 1338-1342, razem z Wacławem I w Namysłowie, 1342-1345 z bratem Wacławem w księstwie legnickim, 1345-1346 w wyniku podziału Legnica, w latach 1346-1348/9 bez przydziału, od 1348/9 w Lubinie, od 1358 na połowie Brzegu i Oławy, od 1359 w Chojnowie, 1364-1373 regent w Legnicy, od 1368 całość księstwa brzesko-oławskiego, od 1373 w Kluczborku)

Henryk X chojnowski (ur. po 1425, zm. przed 28 maja 1452) – razem z bratem Janem I książę lubiński w latach 1441-1446, chojnowski od 1441, brzeski 1443-1450, złotoryjski od 1449.
Lubin (niem. Lüben) – miasto i gmina w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu lubińskiego i gminy wiejskiej Lubin. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa legnickiego. Jest to drugie miasto pod względem liczby mieszkańców (po Legnicy) w Legnicko-Głogowskim Okręgu Miedziowym, piąte w województwie dolnośląskim i pięćdziesiąte w Polsce.

1352-1358 — Katarzyna Chorwacka (żona Bolesława III, Brzeg i Oława, oprawa wdowia)

1398-1399 — Henryk VII z Blizną (syn Ludwika I, od 1361/2 koregent)

księstwo legnickie

1338-1364 — Wacław I (syn Bolesława III, 1338-1342 Namysłów razem z Bolesławem III, 1342-1345 z bratem Ludwikiem I wspólne rządy w Legnicy, 1345-1346 w wyniku podziału Chojnów i Złotoryja, 1346-1349 całość księstwa legnickiego, 1348/9 strata Lubina, w roku 1358 połowa księstwa brzesko-oławskiego sprzedana linii świdnickiej, 1359 w wyniku nowego podziału Legnica i Złotoryja)

Byczyna (pierwsze wzmianki jako łac. Bicina, Bicinium, niem. Pitschen) – miasto w woj. opolskim, w powiecie kluczborskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Byczyna. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do starego woj. opolskiego.
Fryderyk I (ur. 1446, zm. 9 maja 1488) – książę brzeski i legnicki z dynastii Piastów. Jedyny syn Jana I ks. lubińsko-oławskiego i Jadwigi legnickiej.

1364-1409 — Ruprecht I (syn, od 1373 formalne współrządy z braćmi, 1397-1401 regent w Głogowie)

1364-1373 — Ludwik I (stryj, regent, zm. 1398)

1373-1413 — Wacław II (syn Wacława I, do 1409 panujący tylko nominalnie, abdykował, biskup lubuski 1378-1382 i wrocławski 1382-1417, jako taki książę nysko-otmuchowski)

1373-1394 — Bolesław IV (brat, współrządca)

Władcy Polski – lista obejmuje książąt i królów Polski. Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie. Rządzili od powstania państwa polskiego (około 900 roku) do 1370, z krótką przerwą na panowanie Przemyślidów (1291-1305). W latach 1138-1320 miało miejsce tzw. rozbicie dzielnicowe, kiedy władza nad ziemiami polskimi należała równocześcnie do wielu niezależnych książąt piastowskich. Od 1370 do 1399 roku panowali dwaj monarchowie z węgierskiej linii Andegawenów, zaś od 1386 do 1572 roku przedstawiciele dynastii Jagiellonów, jednej z linii litewskich Giedyminowiczów.
Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

1373-1398 — Henryk VIII (brat, panujący tylko nominalnie, 1389-1398 biskup kujawski)

od 1419 — połączenie z Brzegiem

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)