Księżyce Kordylewskiego - Polski Serwis Naukowy

Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5, w których występują księżyce Kordylewskiego

Księżyce Kordylewskiego – hipotetyczne obłoki pyłowe mające znajdować się w punktach libracyjnych orbity Księżyca, obiegające Ziemię w tym samym czasie co Księżyc. Ich istnienie zostało zasugerowane przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego w roku 1961.

Księżyc (, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze, niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca.

Trojańczycy – dwie grupy planetoid krążących wokół Słońca po orbicie bardzo podobnej do orbity Jowisza. Są one skupione wokół punktów libracji (wierzchołków dwóch trójkątów równobocznych o podstawie będącej odcinkiem Słońce–Jowisz).

Kazimierz Kordylewski po raz pierwszy miał je zaobserwować w październiku 1956 jako poświatę o wielkości kątowej około 2° (później oceniano wielkość obłoków na 6°) i jasności o połowę mniejszej od efektu Gegenschein (przeciwświecenia). Udało się je sfotografować w 1961, kiedy zdawały się zmienić kształt i rozmiar.

Planeta wewnętrzna to planeta, której orbita leży w wewnętrznym obszarze rozpatrywanego systemu planetarnego. W Układzie Słonecznym granicą części "wewnętrznej" i "zewnętrznej" jest pas planetoid, planetami wewnętrznymi są więc wszystkie planety skaliste: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars.

Ziemia (łac. Terra) − trzecia licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu.

Uważa się, że każdy z dwóch obłoków Kordylewskiego ma masę sumaryczną około 10 000 kg, a średnicę od 14 000 do 50 000 km (dla porównania: średnica Ziemi wynosi ok. 12 745 km).

Niektórzy uważają istnienie księżyców pyłowych za zjawisko przejściowe (krótkotrwałe), jako że punkty libracyjne L4 i L5 są niestabilne ze względu na perturbacje ze strony planet wewnętrznych.

Zobacz też

3753 Cruithne

Trojańczycy

Bibliografia

Poszukiwanie obiektów w pobliżu Punktów Lagrange'a pomiędzy Ziemią a Księżycem, Francisco Valdes i Robert A. Freitas Jr. - nie znaleziono żadnych obiektów w punktach Lagrange'a pomiędzy Ziemią a Księżycem oraz pomiędzy Ziemią a Słońcem, jednak badanie to nie było na tyle 'czułe' żeby uwzględniać chmury pyłowe.

http://www.kordylewski.pl/

http://www.daedalusal4.utvinternet.co.uk/1%20-%20Location.htm

Ze wspomnień o Kazimierzu Kordylewskim

NASA Technical Memorandum X-814