|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Święta tuż, tuż i lada moment pod choinkami znajdą się stosy prezentów czekające na otwarcie przez starszych i młodszych. Ale co stanie się z tym pięknym papierem opakunkowym, w który zawinięte są prezenty? Statystyczny Brytyjczyk zużywa jakieś 120 gramów plastikowego opak... Złożone procesy polityczne, które rozpoczęły się na Wyspie Wielkanocnej (Rapa Nui) po jej odkryciu w XVIII wieku są tematem badawczym dr Zuzanny Jakubowskiej z Instytutu Iberystyki Uniwersytetu Warszawskiego. Iberystka analizuje teksty z czterech ... Odkrycia dotyczącego oddziaływania fotonu z elektronami atomu dokonali naukowcy z Wydziału Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Fizycy na całym świecie będą teraz musieli skorygować swoje bazy danych o niektóre właściwości atomów. Badania prowadzone były przez na... Warsztaty Familijne Centrum Nauki Kopernik pokażą dzieciom i ich opiekunom drogę, jaką przebywają śmieci od momentu wyrzucenia ich do kosza. Uczestnicy zajęć poznają, czym jest utylizacja oraz recykling i jak należy segregować odpadki. Zapisy na zajęcia w Warszawie ru... Katarzyna Kosicka, Dominik Gaładyk i Ewa Szrajber to laureaci konkursu dla szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych "Nasi bliscy, nasze dzieje, nasza pamięć - Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką". W poniedziałek w Centrum Edukacy...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Księga AmosaCzy wiesz że...? Figowiec sykomora, sykomora, figa morwowa, figa ośla, karwia (Ficus sycomorus L.) – gatunek drzewa z rodziny morwowatych (Moraceae). Występuje w w Egipcie, Palestynie i Syrii oraz Afryce subsaharyjskiej i wschodniej. Uprawiany jest w basenie Morza Śródziemnego (Kreta, Cypr). Nazireat (od hebr. נזיר, nazir , poświęcenie) - opisany w Biblii i oparty na prawie Mojżesza, czasowy lub wieczysty ślub pełnego poświęcenia się Bogu. Osoba składająca śluby, czyli nazirejczyk (nazyrejczyk), zobowiązywał się na cały czas trwania ślubów do: JHWH, IHWH (hebr. יהוה) – istota nadprzyrodzona, będąca przedmiotem kultu religijnego m.in. w judaizmie i chrześcijaństwie, której imię w języku polskim zapisywano zwykle jako Jahwe bądź Jehowa. Księga Amosa – jedna z ksiąg prorockich Starego Testamentu. AutorAmos przed powołaniem go przez Boga Jahwe na proroka zajmował się hodowlą owiec i nacinaniem fig na sykomorach, został powołany aby prorokował nie tylko ojczystej Judzie lecz głównie północnemu królestwu Izraela. Pochodził z judzkiej miejscowości Tekoa, położonej jakieś 15 kilometrów na południe od Jerozolimy. Rozpoczął działalność prorocką za dni judzkiego króla Jeroboama II, syna Joasza. Imię Amos znaczy będący brzemieniem lub niosący brzemię. Dzieje Apostolskie – księga historyczna Nowego Testamentu, zajmująca w kanonie miejsce piąte. Oryginalny tytuł grecki, Πραξεις(Prakseis) (dosł. czyny), znajdujemy już w Kodeksie Synaickim z IV stulecia, później będzie on rozszerzony do formy dziś używanej, Πραξεις <των> Αποστολων (Prakseis <ton> Apostolon) - Czyny Apostołów. Księga opisuje dzieje uczniów Chrystusa, formowanie się pierwszych zborów i rozprzestrzenianie chrześcijaństwa aż do panowania cesarza Nerona. Bohaterem (zbiorowym) pierwszych dwunastu rozdziałów jest zbór uczniów Chrystusa w Jerozolimie, kierowany przez Dwunastu Apostołów, wśród których wyróżnia się aktywnością i znaczeniem Szymon Piotr. Począwszy od r. 8 nowa nauka przekracza granice Jeruzalemu i Judei, docierając min. do Samarii i Antiochii Syryjskiej; od r. 13 głównym bohaterem Dziejów staje się Szaweł z Tarsu, dotąd prześladowca, a teraz świeżo pozyskany żarliwy wyznawca, który pod rzymskim imieniem Paweł (łac. Paulus) będzie przodującym apostołem chrystianizmu. Rozdziały 13 - 28 opisują kolejno trzy podróże misyjne Pawła z towarzyszami oraz czwartą podróż - przymusową, jako więźnia przed sąd cesarski w Rzymie. Księga kończy się opisem pobytu Pawła Apostoła w areszcie domowym w Rzymie w oczekiwaniu na proces sądowy przed cesarzem.
Stary Testament, Biblia Hebrajska, Pisma Hebrajsko-Aramejskie – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy). Treść księgi AmosaNa początku Amos przystępuje do zapowiadania ognistych wyroków Bożych przeciwko wrogim narodom otaczającym Izraelitów. Dotyczą one Syryjczyków, Filistynów, Tyryjczyków, Edomitów, Ammonitów i Moabitów. W części tej części Amos zapowiada wyroki przeciwko Judzie i Izraelowi, gdyż ich mieszkańcy zgrzeszyli odrzucając prawo Boże. Sami Izraelici nakłaniali wzbudzonych przez Boga nazirejczyków do łamania ich ślubów, a prorokom zabraniali prorokować. Za pomocą dobitnych przykładów Amos wykazuje, iż to sam Bóg pobudził go do prorokowania. I czyni to zwłaszcza przeciwko miłującym luksusy łupieżcom, którzy mieszkają w Samarii. Bóg przypomina w jaki sposób karał i korygował naród izraelski. Amos intonuje tu proroczą pieśń żałobną nad Izraelem, lecz Bóg wzywa ich by Go szukali i pozostali przy życiu. W religiach abrahamowych prorokiem jest osoba będąca w kontakcie z Bogiem, będąca jego "ustami" na ziemi, nierzadko założyciel jakiejś religii. W każdej jednak jego rola i znaczenie są nieco inne.
Bóg już nie przyjmuje żadnego usprawiedliwiania, zapowiada zburzenie sanktuariów Izraela i że powstanie z mieczem przeciwko domowi Jeroboama II. Tymczasem Amacjasz, kapłan z Betel posyła do Jeroboama wiadomość, iż Amos uknuł przeciw niemu spisek, nakazuje iść Amosowi do Judy i tam prorokować. Amos wyjaśnia, że wszystko to czyni z pełnomocnictwa Bożego i zapowiada, że na Amacjasza i jego dom spadnie nieszczęście. W tej końcowej części Amos potępia Izraelitów za uciskanie ubogich i przysięga, iż będą musieli lamentować z powodu swoich niegodziwych uczynków. Zapowiada, iż wyrok Boży sięgnie ich choćby ukryli się w Szeolu lub wstąpili do niebios. Grzesznicy z jego ludu poginą od miecza. I na koniec zapowiada wspaniałą obietnicę dla powracających z wygnania, mówi o trwałych błogosławieństwach, które ześle Bóg. Kanoniczność księgi AmosaArgumentem za autentycznością księgi Amosa jest to, że Szczepan sparafrazował trzy zaczerpnięte z niej wersety o czym czytamy w Dziejach Apostolskich 7:42,43, oraz to że powoływał się na nią Jakub, co zanotowano w Dziejach Apostolskich 15:15-18 (Amosa 5:25-27; 9:11,12). Linki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
