Księga Micheasza - Polski Serwis Naukowy

Księga Micheasza jest jedną z ksiąg prorockich Starego Testamentu.

Autor

W samej księdze Micheasza bardzo mało powiedziano o jej pisarzu. Micheasz oznacza Któż jest jak Jahwe. Prorok ten działał za panowania Jotama, Achaza i Ezechiasza (740-687 p.n.e.), żył więc współcześnie z prorokami Izajaszem i Ozeaszem. Nie wiadomo, jak długo pełnił swoją służbę, ale trwała ona najwyżej 60 lat. Proroctwa o zagładzie Samarii musiał ogłosić jeszcze przed zburzeniem tego miasta w roku 722 p.n.e., a całą księgę ukończył zapewne przed upływem rządów Ezechiasza. Prorok Micheasz pochodził ze wsi Moreszet, leżącej w regionie Szefeli. O jego znajomości życia świadczą przykłady, jakich używał do uwypuklenia istotnych szczegółów swoich wypowiedzi.

Augustana – utworzony w 1992 r. ośrodek wydawniczy, który swoją siedzibę ma w Bielsku-Białej, przy pl. Marcina Lutra 3, na Bielskim Syjonie. Specjalizuje się głównie w wydawnictwach Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Nazwa wywodzi się od Augsburskiego Wyznania Wiary (łac. Confessio Augustana – Konfesja Augsburska).

Micheasz (hebr. מִיכַיְהוּ — Mîkhā’iah, מִיכָה — Mîkhā) — imię męskie pochodzenia biblijnego. Imię to nosił prorok Micheasz. Po hebrajsku znaczy "któż [jest taki] jak Jahwe?!" i stanowi synonim imienia Michał. Patronem tego imienia w Kościele katolickim jest prorok Micheasz, autor biblijny, a w Cerkwi prawosławnej jest kilku świętych Micheaszów, m.in. Micheasz z Radoneża (Michej z Radoneża lub Michej Radoneżski) zm. 1385, święto 5 lub 19 maja.

Wśród biblistów zachodzi zgoda, że autorem głównej części rozdz. 1–3 (bez 2,12n) jest Micheasz, natomiast autorstwo pozostałej części, a zwłaszcza zapowiedzi przyszłej szczęśliwości, jest kwestią sporną.

Treść księgi Micheasza

Księgę te możemy podzielić na trzy części:

W pierwszej (wersety 1:1 do 2:13) prorok zapowiada ukaranie Samarii i Judy przez Boga za bałwochwalstwo i potępia ludzi obmyślających zło. Pod koniec kieruje uwagę mimo niewłaściwych postępków Izraelitów na miłosierdzie Boże.

Druga część (3:1 do 5:15) to surowa krytyka przywódców Izraela, którzy uciskają swoich rodaków. W niej także potępia fałszywych proroków, którzy nie zapewniają rzetelnego przewodnictwa, wskutek czego lud Boży się błąka. Piętnuje władców obciążonych winą krwi.

Później prorok zmienia temat, mianowicie opisuje koniec dni, w którym zostanie przywrócone wielbienie Boga na Jego górze. Wspomina o czasach gdy nie będą już ćwiczyć do wojny, lecz każdy usiądzie pod swoją winoroślą i niczego nie będzie się obawiać. Zanim to się stanie Micheasz zapowiada Syjonowi wygnanie do Babilonu.

Bałwochwalstwo, idolatria (gr. eidolon - obraz lub posąg, latreia - kult) – grzech w religiach abrahamowych polegający na oddawaniu czci fałszywym bóstwom (bożkom). W szerszym sensie: przywiązywanie nadmiernej wagi do spraw doczesnych kosztem Boga.

Jezus Chrystus (z , zdaniem historyków prawdopodobnie , zm. ok. 30–33 n.e. w Jerozolimie), Jezus z Nazaretu — centralna postać chrześcijaństwa. Według chrześcijan założyciel Kościoła, Syn Boży i Zbawiciel.

W tej części także czytamy o władcy Izraela - którego wyda Betlejem Efrata - i który okaże się wielki aż po krańce ziemi. Według interpretacji chrześcijańskiej mowa tu o Jezusie Chrystusie, który urodzi się w tym mieście. Pod koniec tej części prorok wspomina o asyryjskim najeźdźcy, który niedługo zostanie zmuszony do odwrotu, a kraj jego będzie spustoszony.

JHWH, IHWH (hebr. יהוה) – istota nadprzyrodzona, będąca przedmiotem kultu religijnego m.in. w judaizmie i chrześcijaństwie, której imię w języku polskim zapisywano zwykle jako Jahwe bądź Jehowa.

Chronologia królów Judy i Izraela Edwina Thielego – najbardziej rozpowszechniony obecnie w naukach o historii Starożytnego Bliskiego Wschodu system datacji względnej i bezwzględnej królów starożytnej Judy i Izraela z okresu Podzielonego Królestwa, opracowany w 1943 r. przez Edwina Richarda Thiele (1895-1986), misjonarza adwentystycznego, bakałarza języków starożytnych, magistra archeologii, doktora archeologii biblijnej i profesora Starego Testamentu na Andrews University w Berrien Springs.

Część trzecia omawia w formie dialogu z Bogiem niezwykły proces, który Bóg ma z Izraelem. Stwórca przypomina im czego dla nich dokonał i oczekuje zgodnie z ich zawartym przymierzem by czynili zadość sprawiedliwości, miłowali życzliwość i chodzili z Bogiem. Gdyż oni za miast tego podążają za niegodziwością oraz bałwochwalstwem. Prorok ubolewa nad upadkiem moralnym swych rodaków, ale nie traci otuchy. Zapowiada karę jaką wymierzy im Bóg, ale również zapowiada wyzwolenie.

Przypisy

Wg chronologii E. R. Thielego. Niektóre inne chronologie zawarte są w sekcji Królestwo Judy#Władcy.
Werner H. Schmidt: Wprowadzenie do Starego Testamentu. Bielsko-Biała: Augustana, 1997, s. 188. ISBN 83-85970-40-1.

Linki zewnętrzne

Księga Micheasza w przekładzie Biblii Tysiąclecia

Księga Micheasza w przekładzie Biblii Warszawskiej (audio)

Zobacz w Wikiźródłach tekst
Księgi Micheasza

Stary Testament, Biblia Hebrajska, Pisma Hebrajsko-Aramejskie – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy).

Micheasz z Moreszet – jeden z dwunastu „proroków mniejszych” Starego Testamentu. Pochodził z Moreszet-Gat w Judzie. Prorokował ok. 740-700 r. p.n.e., za czasów królów judzkich: Jotama, Achaza i Ezechiasza.