Księstwo wrocławskie – rezultat podziału w latach 1248-1251 istniejącego wcześniej księstwa śląskiego pomiędzy synów Henryka Pobożnego. Po podziale tym Bolesław Rogatka otrzymał księstwo legnickie, Konrad I – księstwo głogowskie, a księstwo wrocławskie przypadło Henrykowi III Białemu. Po jego śmierci w 1266 objął je arcybiskup salzburski Władysław, w 1270 do 1290 – Henryk Prawy, po nim w 1291 – Henryk V Brzuchaty. Po Henryku Grubym, jako opiekun małoletnich książąt, księstwem wrocławskim władał od 1296 do 1301 Bolko Surowy. W 1311 władanie księstwem przypadło Henrykowi VI Dobremu, który w umowie z Janem Luksemburskim w zamian za dożywocie przekazał księstwo królowi Czech. Wskutek tej umowy, po śmierci Henryka Dobrego, od 1325 księstwo wrocławskie należało do królów Czech, który władał nim za pośrednictwem starostów aż do przejęcia w latach 1740-1742 terytorium całego Śląska przez Królestwo Prus. Jakkolwiek do czasu przejścia we władanie czeskie terytorium księstwa wrocławskiego ulegało zmianom w zależności od bieżącej sytuacji politycznej, to w okresie czeskim księstwo wrocławskie obejmowało już trwale ziemię wrocławską, średzką i namysłowską.

Źródło