Ze Strażą Obywatelską w East Endzie: Podejrzany osobnik z gazety "The Illustrated London News" z 12 października 1888

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Kuba Rozpruwacz

Kuba Rozpruwacz (ang. Jack the Ripper) – pseudonim nadany seryjnemu mordercy działającemu w okolicach Whitechapel w Londynie w 1888 roku. Po raz pierwszy określenie „Kuba Rozpruwacz” pojawiło się w listach napisanych przez osobę podającą się za niego i opublikowanych w tym czasie. Inne pseudonimy, nadane przestępcy przez prasę, to: „Morderca z Whitechapel” (The Whitechapel Murderer) oraz „Skórzany Fartuch” (Leather Apron).

Ataki przypisywane Kubie Rozpruwaczowi zwykle dotykały prostytutek z ubogich dzielnic, zamordowanych przez podcięcia gardła. Większość z nich posiadała ponadto poważne rany brzucha. Co najmniej trzem ofiarom usunięto niektóre narządy wewnętrzne, co skutkowało pogłoskami, jakoby morderca posiadał wiedzę anatomiczną lub chirurgiczną. Teorie głoszące, że sprawcą wszystkich ataków i zabójstw był jeden człowiek, zdobyły popularność we wrześniu i październiku 1888 roku. Wtedy też Scotland Yard oraz prasa otrzymały listy od osoby podającej się za mordercę. Jeden z nich, nazwany od pierwszych swoich słów listem „z piekieł”, zawierał fragment ludzkiej nerki. Z powodu nagłaśniania sprawy przez media oraz niezwykłej brutalności morderstw zaczęto je powszechnie uważać za dzieła pojedynczego seryjnego mordercy nazwanego Kubą Rozpruwaczem. Liczne artykuły oraz wzmianki prasowe sprawiły, że stał się on w kulturze masowej najbardziej popularnym seryjnym mordercą.

Śledztwo dotyczące brutalnych zabójstw w Whitechapel, popełnianych do 1889 roku, nie było w stanie wykazać związku między wieloma zbrodniami, których miał dokonać Rozpruwacz, jednak jego legenda była już wtedy mocno ugruntowana. Ponieważ zabójstwa nigdy nie zostały wyjaśnione, powstało wiele hipotez na temat mordercy, będących mieszaniną badań naukowych, folkloru i pseudohistorii. Dla badań poświęconych Rozpruwaczowi ukuto termin ripperology („rozpruwaczologia”). Istnieje ponad sto teorii dotyczących jego tożsamości, jednak żadna z nich nie jest pewna.

Tło

Mapa przedstawiająca miejsce dokonania siedmiu pierwszych morderstw na Whitechapel

W połowie XIX wieku Anglia doświadczyła dużego napływu irlandzkich emigrantów, co pociągnęło za sobą znaczny wzrost zaludnienia miast, w tym Londynu, a zwłaszcza East Endu (tj. jego najuboższych dzielnic). W 1882 roku przeniesiono do nich także żydowskich uchodźców z Carskiej Rosji oraz Europy Wschodniej. W tym czasie wzrastało przeludnienie jednej z najuboższych dzielnic – Whitechapel. Znacznie pogorszyły się warunki mieszkaniowe oraz warunki pracy i doszło do znacznego zwiększenia warstwy biedoty. Przestępczość i alkoholizm były na Whitechapel powszechne, a skrajne ubóstwo zmuszało wiele kobiet do prostytucji. W październiku 1888 roku, zgodnie z szacunkami policji, pracowało tam około 1200 prostytutek i działały 62 domy publiczne. Trudnościom gospodarczym towarzyszyło także napięcie społeczne. Między 1886 a 1889 rokiem dochodziło do ulicznych demonstracji, z których jedna, przeprowadzana 13 listopada 1887, doprowadziła do społecznych niepokoi oraz interwencji policji. Rasizm, liczne przestępstwa, społeczne niepokoje oraz olbrzymia bieda przyczyniły się do postrzegania Whitechapel jako miejsca upadku moralnego. Opinie te pogłębiały tajemnicze i brutalne mordy przypisane Kubie Rozpruwaczowi.

Morderstwa

 Osobny artykuł: Morderstwa na Whitechapel.

Główną przyczyną trudności z ustaleniem faktycznej liczby ofiar Kuby Rozpruwacza jest duża ilość napadów na kobiety w wiktoriańskim East Endzie. Policja w śledztwie dotyczącym Rozpruwacza uwzględniła jedenaście morderstw, do których doszło od 3 kwietnia 1888 do 13 lutego 1891, określanych mianem „morderstw na Whitechapel”. Nie ma pewności co do ich ewentualnego związku, jednakże pięć z nich określanych mianem „kanonicznej piątki” powszechnie uznaje się za popełnione przez pojedynczego seryjnego mordercę zwanego Kubą Rozpruwaczem. Za modus operandi pozwalający na identyfikację jego ofiar, większość badaczy przyjmuje: głębokie podcięcie gardła, urazy w okolicach jamy brzusznej oraz narządów płciowych, usuwanie organów wewnętrznych oraz rany twarzy, coraz poważniejsze u kolejnych ofiar. Dwa pierwsze morderstwa z Whitechapel, popełnione na Emmie Elizabeth Smith oraz Marcie Tabram, nie pasują do tego schematu, dlatego nie zalicza się ich do „kanonicznej piątki” .

Emma Elizabeth Smith została zaatakowana i okradziona 3 kwietnia 1888 na ulicy Osborn. Udało się jej jednak przeżyć napaść. Po przybyciu do szpitala okazało się, że do jej pochwy wepchnięto tępy przedmiot, przebijając otrzewną. W wyniku tej rany wywiązało się zapalenie otrzewnej, z którego powodu Smith zapadła w śpiączkę i zmarła rankiem następnego dnia. Przed zgonem kobieta zeznała, że zaatakowało ją dwóch lub trzech mężczyzn, z których jeden był nastolatkiem. Pojawiły się sugestie łączące śmierć Emmy Elizabeth Smith z późniejszymi morderstwami na Whitechapel, jednak większość badaczy uważa, że padła ona ofiarą gangu, niepowiązanego z Kubą Rozpruwaczem.

Martha Tabram została zamordowana 7 sierpnia 1888, za pomocą noża. Na jej ciele znaleziono 39 ran kłutych. Dziewiętnastowieczna policja ze względu na okrucieństwo mordu, brak oczywistego motywu, fakt, że doszło do niego w pobliżu miejsc zabójstw „kanonicznej piątki” (George Yard, Whitechapel) oraz niewielki odstęp czasowy między nimi, powiązała śmierć Tabram z działalnością Rozpruwacza. Jednakże przyczyną śmierci Tabram było wielokrotne pchnięcie nożem, a nie podcięcie gardła, ponadto na jej ciele nie znaleziono głębokich ran ciętych typowych dla ofiar Rozpruwacza, dlatego wielu ekspertów neguje związek między jej morderstwem, a zabójstwami dokonanymi przez słynnego mordercę z Whitechapel.

„Kanoniczna piątka” ofiar Kuby Rozpruwacza

Zdjęcie policyjne zwłok Mary Jane Kelly – ostatniej „kanonicznej” ofiary Kuby Rozpruwacza

Powszechnie za ofiary Rozpruwacza uznaje się: Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catharine Eddowes i Mary Jane Kelly.

Ostatnią osobą, która widziała Mary Ann Nichols żywą była jej przyjaciółka i współlokatorka Emily Holland. Spotkała ją w piątek 31 sierpnia 1888, ok. 2:30 rano na skrzyżowaniu ulic Osborn Street i Whitechapel Road. Według zeznań kobiety, Nichols odmówiła wspólnego powrotu do domu, twierdząc, że musi znaleźć klienta, wydała bowiem wszystkie zarobione tej nocy pieniądze (według Holland znajdowała się pod wpływem alkoholu). Około 3:40 nad ranem na ulicy Buck's Row jeszcze ciepłe zwłoki Nichols odnalazł przechodzący tamtędy woźnica Charles Cross. Mniej więcej pół godziny wcześniej tę okolicę patrolował policjant John Thain, jednak nie zauważył niczego podejrzanego. Gardło Nichols została dwukrotnie mocno przecięte, a na jej brzuchu znaleziono długą i głęboką ranę ciętą o nierównych krawędziach, oraz kilka płytszych nacięć.

Ciało Annie Chapman odnalazł ok. szóstej rano tragarz John Davis, na podwórku domu przy ulicy Hanbury 29, w sobotę 8 września 1888. Morderca dwukrotnie przeciął kobiecie gardło, rozciął brzuch, wyjął i ułożył obok ciała jelita, wyciął i zabrał ze sobą macicę, górną część pochwy oraz dwie trzecie przedniej ścianki pęcherza moczowego. Ok. 5:30 nad ranem Elizabeth Long – jak później zeznała – widziała Annie Chapman rozmawiająca z mężczyzną. Według relacji Long towarzysz Chapman:

Mniej więcej w tym samym czasie stolarz Albert Cadosch, zamieszkały w domu przy Hanbury Street 27, udając się do wygódki na podwórzu usłyszał krzyk oraz dźwięk przypominający głośne uderzenie czegoś o ogrodzenie.

W nocy w niedzielę 30 września 1888 zginęły Elizabeth Stride i Catharine Eddowes. Jeszcze ciepłe zwłoki Stride odkrył na terenie Dutfield's Yard Louis Diemschutz. Poza podciętym gardłem nie miała ona żadnych obrażeń, charakterystycznych dla ofiar Rozpruwacza, co doprowadziło do spekulacji, że jej mordercą był ktoś inny. Nie można wykluczyć jednak, że Kuba Rozpruwacz został spłoszony, co uniemożliwiło mu zmasakrowanie zwłok. Israel Schwartz zrelacjonował, że ok. 12:45 w nocy widział w bramie Dutfield's Yard kobietę, rozmawiającą z jakimś mężczyzną, który po chwili rzucił się na nią i przewrócił na ziemię, a następnie krzyknął w kierunku innego mężczyzny, stojącego po drugiej stronie ulicy, „Lipski”. Po przybyciu do kostnicy Schwartz zidentyfikował widzianą przez siebie kobietę jako Elizabeth Stride.

Tej samej nocy zginęła również Catharine Eddowes. Około 1:35 rano Joseph Lawende razem z dwoma przyjaciółmi – rzeźnikiem Josephem Hyamem Levy oraz sprzedawcą mebli Henrym Harrisem, przechodził przez Mitre Square. Lawende zauważył kobietę, zidentyfikowaną później przez niego jako Eddowes, rozmawiająca z mężczyzną, którego opisał jako około trzydziestoletniego, wąsatego o jasnej karnacji, ubranego w luźną kurtkę, szary kaszkiet oraz czerwonawą apaszkę. Miał on przypominać marynarza. Jednakże Levy odmówił składania zeznań, a Harris nie był w stanie potwierdzić zeznań Josepha Lawende. Ok. 1:45 zwłoki Catharine Eddowes odnalazł na Mitre Square policjant Edward Watkins. Morderca przeciął gardło kobiety, pociął twarz, rozciął brzuch, wyjął jelita i usunął sporą część macicy oraz lewą nerkę. Około trzeciej nad ranem w bramie jednej z kamienic na ulicy Goulston odkryto fragment zakrawionego fartucha Eddowes, a nad nim napis brzmiący „Rzydzi (w org. "Juwes") są ludźmi, którzy nie będą obwiniani o nic” lub „Rzydzi nie są ludźmi, którzy nie będą obwiniani o nic”. Komisarz Charles Warren po przybyciu na miejsce nakazał usunięcie graffiti, obawiając się antysemickich zamieszek.

Mary Jane Kelly zginęła w nocy na piątek 9 listopada 1888. Mary Ann Cox zeznała, że w noc śmierci Kelly ok. 23:45 widziała ją w towarzystwie niechlujnie ubranego, około trzydziestopięcioletniego wąsatego mężczyzny. Catherine Pickett – sąsiadka Mary – ok. pierwszej nad ranem słyszała śpiew Kelly, dochodzący z jej pokoju. Robotnik George Hutchinson twierdził, że mniej więcej o drugiej nad ranem widział Mary Jane Kelly w towarzystwie elegancko ubranego, mniej więcej trzydziestopięcioletniego mężczyzny, którego opisał bardzo drobiazgowo. Ponieważ zauważanie tylu szczegółów w nocy wydaje się trudne lub nawet niemożliwe, niektórzy autorzy spekulują, że Hutchinson był Rozpruwaczem, chcącym odwrócić od siebie uwagę policji bądź zwyczajnie szukał rozgłosu. Około czwartej nad ranem Mary Ann Cox wracając do domu ok. 3:00 przechodziła obok mieszkania Kelly. Nie słyszała jednak żadnych dźwięków z niego dochodzących, ponadto, wg. jej relacji, nie paliło się tam światło. Ok. czwartej nad ranem sąsiadka zamordowanej, Elizabeth Prater oraz przebywająca w okolicy mieszkania Kelly Sarah Lewis wraz z przyjaciółkami usłyszały słaby okrzyk „Och, morderstwo”, był on jednak tak powszechny w dzielnicy Whitechapel, że nie zwróciły na niego uwagi. Ok. 10:45 9 listopada 1888 do mieszkania Kelly na 13 Miller's Court (Dorset Street, Spitalfields) przybył w celu odebrania zaległego czynszu Thomas Bowyer. Ponieważ mimo pukania w drzwi, nikt nie otwierał, Bowyer odepchnął kotarę i zajrzał do mieszkania przez okno. Zauważył wtedy mocno okaleczone zwłoki Mary Jane Kelly, leżące na łóżku. Ofierze przecięto gardło, usunięto skórę i mięśnie z przedniej części tułowia i ud, zaś wyjęte z ciała organy rozmieszczono wokół niego. Serca nie udało się odnaleźć, możliwe, że zabójca zabrał je ze sobą. Niektórzy świadkowie zeznawali, że widzieli Kelly żywą o ok. 8:30 i 10:00 rano, tj. kilka godzin po prawdopodobnej godzinie jej śmierci i byli pewni, że nie pomylili się.

Do wszystkich „kanonicznych” morderstw Rozpruwacza doszło wczesnym rankiem podczas weekendu lub krótko przed nim, na początku lub końcu miesiąca. Kolejne zabójstwa (z wyjątkiem Elizabeth Stride, podczas którego morderca mógł zostać spłoszony) zdradzają coraz większą brutalność sprawcy, widoczną w rosnącej liczbie obrażeń ciała ofiar.

Przekonanie, że wszystkie pięć wymienionych tu morderstw popełniła jedna osoba, pochodzi już z dziewiętnastowiecznych akt sprawy Rozpruwacza. W 1894 pełniący funkcję zastępcy komendanta londyńskiej policji oraz szef Departamentu Dochodzeń Kryminalnych (CID) Melville Macnaghten zanotował: „morderca z Whitechapel miał pięć ofiar – tylko pięć ofiar”. Również policyjny chirurg Thomas Bond w liście wysłanym do Roberta Andersona wyraził podobne przekonanie. W ciągu lat pojawiły się jednak sugestie jakoby za część „kanonicznych” morderstw faktycznie odpowiadał jeden przestępca, reszta zaś została popełniona przez innych, niezależnie działających zabójców. Zdaniem Stewarta P. Evansa i Donalda Rumbelowa morderstwo Mary Ann Nichols, Annie Chapman oraz Catharine Eddowes z całą pewnością zostały popełnione przez pojedynczego seryjnego mordercę, czego nie można powiedzieć o zabójstwach Elizabeth Stride i Mary Jane Kelly, wątpliwy jest także przypadek Marthy Tabram. Inni z kolei sugerują, że Rozpruwacz miał sześć („kanoniczną piątkę” i Marthę Tabram) ofiar lub nawet więcej. Dr Percy Clark, asystujący przy prowadzonych przez George'a Bagstera Phillipsa sekcjach zwłok rzekomych ofiar Rozpruwacza, powiązał tylko trzy z nich. Jego zdaniem pozostałe zbrodnie popełnili niezależnie działający przestępcy, naśladujący słynnego mordercę z Whitechapel.

Późniejsze morderstwa w Whitechapel

Zazwyczaj uważa się Mary Jane Kelly za ostatnią ofiarę Kuby Rozpruwacza. Ustanie morderstw mogło wynikać ze śmierci zabójcy, jego uwięzienia, emigracji bądź radykalnej zmiany pozycji społecznej. Jednakże policja w swoim śledztwie dotyczącym morderstw z Whitechapel uwzględniła także pięć późniejszych zabójstw, mogących mieć związek z Rozpruwaczem. Ich ofiarami padły: Rose Mylett, Alice McKenzie, niezidentyfikowana kobieta, której przypadek określa się jako „morderstwo z ulicy Pinchin” oraz Frances Coles.

Zwłoki Rose Mylett znaleziono ok. czwartej rano na ulicy Poplar High (Clarke's Yard) 20 grudnia 1888. Oględziny ciała wykazały, że przyczyną śmierci kobiety było uduszenie. Ponieważ na jej ciele nie znaleziono żadnych śladów walki bądź innych ran, uznano, że Mylett celowo lub przypadkowo, będąc pod wpływem alkoholu popełniła samobójstwo. Rada przysięgłych uznała jednak, że Rose padła ofiarą morderstwa. Alice Graves zeznała, że ok. 2:30 rano widziała pijaną Mylett w towarzystwie dwóch mężczyzn.

Alice McKenzie została zamordowana 17 lipca 1889 na Castle Alley w Whitechapel, gdzie też znaleziono jej zwłoki. Morderca przeciął kobiecie gardło, po czym zadał dość płytką ranę ciętą, biegnącą od lewej piersi do pępka. Ponadto na ciele ofiary znaleziono kilka siniaków w okolicach piersi oraz 7 lub 8 zadrapań sięgających od pępka w stronę genitaliów. Podobnie jak „kanoniczne” ofiary Rozpruwacza (z wyjątkiem Stride), zwłoki McKenzie zostały obnażone poprzez zadarcie spódnicy w kierunku brzucha. Patolog Thomas Bond uznał ją za ofiarę Kuby, z czym nie zgodził się George Bagster Phillips, znany z dokonania sekcji zwłok trzech poprzednich ofiar morderstw na Whitechapel. Również późniejsi badacze są podzieleni w sprawie związku morderstwa McKenzie z działalnością Rozpruwacza: jedni przyjmują go, a drudzy twierdzą, że kobietę zamordował inny przestępca, naśladujący jego modus operandi, w celu odwrócenia od siebie uwagi policji. Za tą drugą tezą przemawia fakt, że rany McKenzie były płytsze niż znalezione u Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Catharine Eddowes oraz Mary Jane Kelly, a do ich zadawania użyto noża o krótszym ostrzu.

Terminem „morderstwa z ulicy Pinchin” określa się pozbawiony głowy i kończyn, będący już w stanie zaawansowanego rozkładu tułów niezidentyfikowanej kobiety, odkryty 10 września 1889 pod łukiem kolejowym na ulicy Pinchin. Stwierdzono, że brzuch ofiary morderstwa został poważnie okaleczony, w sposób niemal identyczny jak u „kanonicznych” ofiar Rozpruwacza, ponadto morderca usunął jej macicę.

Frances Coles została zamordowana 13 lutego 1891 na obszarze Swallow Gardens. Poza podciętym gardłem kobieta nie miała na ciele żadnych okaleczeń. James Sadler, widziany z Frances na krótko przed jej śmiercią został zatrzymany przez policję i podejrzany o zabójstwo Coles oraz zbrodnie Rozpruwacza, jednakże z powodu braków dowodów 3 marca 1891 wypuszczono go na wolność.

Inne domniemane morderstwa Kuby Rozpruwacza

„Zagadka Whitehall”

„Fairy Fay” to pseudonim nadany nieznanej z imienia i nazwiska kobiecie, rzekomo zamordowanej 26 grudnia 1887. Pierwsza wzmianka na jej temat pojawiła się w artykule Terrence Robinsona opublikowanym na łamach gazety „Reynold's News” 29 października 1950. Morderca miał w brzuch „Fairy Fay” wbić palik. Nie ma dowodów na historyczność postaci „Fairy Fay” i większość badaczy uznaje ją za dziennikarski wymysł. Dokumenty nie wskazują na to, by w okolicach Bożego Narodzenia 1887 doszło do jakichkolwiek morderstw w Whitechapel. Wprawdzie w grudniu 1887 i 1886 zmarły Sarah Fayer, Alice Farber, i Emma Fairy, których nazwiska przypominają pseudonim „Fairy Fay”, jednak żadna z nich nie padła ofiarą zabójstwa.

25 lutego hospitalizowano trzydziestoośmioletnią Annie Millwood z powodu licznych ran kłutych dolnej części jamy brzusznej i nóg. Mimo poważnych obrażeń kobieta przeżyła. Zmarła 31 marca 1888 z przyczyn naturalnych, nie mających związku z dokonaną napaścią. Później Annie Millwood uznano za pierwszą ofiarę Kuby Rozpruwacza, czego jednak nie można całkowicie potwierdzić. Atak na Millwood pod kilkoma względami przypomina morderstwo Marthy Tabram: doszło do nich w niewielkiej odległości od siebie, obie kobiety były w podobnym wieku i miały na ciele liczne rany kłute.

Ada Wilson została zaatakowana 28 marca 1888, jednak przeżyła. Zeznała, że do jej domu zapukał około trzydziestoletni wąsaty mężczyzna z opaloną twarzą, ubrany w ciemny płaszcz oraz noszący kapelusz. Gdy Wilson otworzyła drzwi, gość skręcił ku pokojowi i zażądał od kobiety pieniędzy. Gdy ta odmówiła, dwukrotnie pchnął ją nożem w szyję, po czym uciekł. Casebook: Jack the Ripper wymienia cztery dowody na związek sprawy Ady Wilson z działalnością Kuby Rozpruwacza:

Wiele osób neguje teorię jakoby Adę Wilson zaatakował Kuba Rozpruwacz, gdyż napad na nią miał motyw rabunkowy, czego nie można powiedzieć o pozostałych zbrodniach tajemniczego mordercy. Możliwe jednak, że Kuba Rozpruwacz rozpoczął swoją przestępczą działalność od zbrodni drobniejszych niż zabójstwa, na co wskazują behawioryści.

Annie Farmer – współlokatorka Marthy Tabram – zgłosiła, że była ofiarą napadu z 21 listopada 1888. Na jej szyi znajdowały się płytkie rany. Policja podejrzewając samookaleczenie zamknęła sprawę.

„Zagadka Whitehall” to nazwa nadana pozbawionemu głowy i kończyn torsowi kobiety, odnalezionemu 2 października 1888 na terenie dzisiejszej siedziby Scotland Yardu. Później na placu budowy odkopano lewą nogę ofiary, a policyjny chirurg Thomas Bond uznał, że należało do niej także prawe ramię i bark wyłowione 11 września 1888 z Tamizy. Nie udało się ustalić tożsamości „Zagadki Whitehall” ani schwytać sprawcy morderstwa. Sekcja zwłok wykazała, że kobiecie wycięto macicę. Podobieństwo tej zbrodni do „morderstwa z ulicy Pinchin” i kilku innych zabójstw zasugerowało, że są one dziełem pojedynczego seryjnego mordercy, którego określono mianem „Torsowego Zabójcy” (Torso Killer). Pozostaje kwestią sporną czy Kuba Rozpruwacz i Torsowy Zabójca to ta sama osoba. Większość badaczy opierając się na dużych różnicach w modus operandi neguje ich związek. Między 2, a 25 czerwca 1899 z Tamizy wyłowiono fragmenty ciała prostytutki Elizabeth Jackson, mogącej być ofiarą „Torsowego Zabójcy”.

29 grudnia 1888 w Manningham, Bradford znaleziono zwłoki siedmioletniego Johna Gilla. Zabójca odciął Gillowi nogi, rozpruł brzuch, wyciągnął i pozostawił na miejscu zbrodni jelita oraz serce i usunął jedno ucho. Podobieństwo tego przypadku do morderstwa Mary Jane Kelly doprowadziło do spekulacji, że chłopiec padł ofiarą Rozpruwacza. Na podstawie poszlak dwukrotnie zatrzymano pracodawcę Johna – Williama Barretta, oskarżając go o morderstwo, jednak z powodu braku dowodów został zwolniony.

24 kwietnia 1891 uduszono prostytutkę Carrie Brown, znaną także jako „Stara Shakespeare” (będąc pod wpływem alkoholu recytowała sonety Williama Szekspira). Ciało kobiety miało zostać poważnie okaleczone, brakuje jednak szczegółowych informacji na ten temat. Według relacji prasowych oraz wyznań lekarza prowadzącego sekcję zwłok Carrie Brown miała wycięte jelita oraz liczne rany na całym ciele. Prasa szybko okrzyknęła kobietę ofiarą Kuby Rozpruwacza, jednak do jej zabójstwa doszło w Nowym Jorku, a policja wykluczyła związek między jej śmiercią, a morderstwami na Whitechapel.

czytaj dalej: [2], [3]