Kuzynka Bietka (oryg.fr. La cousine Bette) – powieść Honoriusza Balzaka z 1846, należąca do dyptyku Ubodzy krewni z cyklu Komedia ludzka. Pierwszy raz została opublikowana w dzienniku Constitutionnel.

Treść

Elżbieta Fischer, zwana w rodzinie Bietką, pogardzana przez całą rodzinę ze względu na ubóstwo i brzydotę, przyjeżdża do Paryża na prośbę swojej kuzynki Adeliny Hulot. Rozgoryczona z powodu wielu lat upokorzeń, postanawia zemścić się na rodzinie Hulotów. Namawia swoją sąsiadkę, kurtyzanę Walerię Marneffe, by została kolejną kochanką męża Adeliny, starego erotomana Hulota, a następnie, by rzuciła go na rzecz Wacława Steinbocka, polskiego męża Hortensji Hulot (córki Adeliny), dawnego ukochanego Bietki. Sama Bietka jest bliska wyjścia za mąż za brata barona Hulota, marszałka, lecz skandal finansowy z jego udziałem udaremnia te plany. Ruina grozi jednak całej rodzinie, a wysiłki Adeliny Hulot w celu odzyskania choć części straconych pieniędzy nie dają rezultatów, gdyż ta wrażliwa idealistka zupełnie nie rozumie zasad postępowania w wielkim świecie. Tymczasem pani Marneffe zostaje w tajemniczych okolicznościach otruta, a baron Hulot wraca do żony. Szczęście rodzinne pozornie zostaje odzyskane; kuzynka Bietka nie jest w stanie tego przeżyć i umiera, otoczona powszechnym szacunkiem Hulotów, zupełnie nieświadomych jej roli w minionych wypadkach. Powrót barona na łono rodziny jest jednak iluzoryczny - już wkrótce znajduje on sobie nową kochankę, powodując śmierć żony.