Kyǒnghǒ Sǒngu (경허 성우 ur. 1846, zm. 25 kwietnia 1912) – koreański mistrz sǒn, odnowiciel szkoły sǒn.

Życie

Urodził się w Chǒnju (Chadong-ri) w prow. Chǒlla, w ubogiej rodzinie. Jego świeckie nazwisko to Song Tonguk. Kiedy Kyǒnghǒ miał 8 lat zmarł jego ojciec i matka pozbawiona środków do życia udała się razem z nim do klasztoru Ch'ǒnggye, gdzie zamieszkali. Nauczycielem chłopca był mistrz Kyehǒ. W wieku 14 lat Kyǒnghǒ zaczął pilnie studiować sutry buddyjskie oraz teksty konfucjańskie i osiągnął bardzo wysoki poziom.

Z polecenia swojego nauczyciela opuścił klasztor i udał się do wielkiego klasztoru sutr Tonghak na górę Kyeryong. Jego mistrzem został Manhwa. Tutaj osiągnął najwyższy stopień wtajemniczenia w sutry ale studiował także taoizm. Miał wtedy 23 lata. Rozpoczął wykładać naukę o sutrach buddyjskich i był tak charyzmatycznym nauczycielem, że zaczęło się wokół niego gromadzić wielu mnichów i Kyǒnghǒ stawał się sławny.

Pewnego dnia w 1879 r. postanowił odwiedzić swojego pierwszego nauczyciele Kyehǒ w Seulu i gdy po kilku dniach wędrówki przechodził przez małą wioskę przeraził się po zorientowaniu, że wszyscy w niej wymarli na cholerę. Rano wyraźnie zrozumiał, że nie rozumie jeszcze całej nauki Buddy i że to, co osiągnął przez studiowanie sutr jest tylko intelektualnym zrozumieniem. Powrócił więc do klasztoru, zwołał wszystkich swoich uczniów i powiedział

Rozpoczął surowe odosobnienie medytacyjne zamknięty w swoim pokoju. Raz dziennie jedyny pozostały przy nim uczeń przynosił mu jedzenie, stawiając miskę przy drzwiach. Kyǒnghǒ przez cały czas praktykował sǒn siedząc albo leżąc i zgłębiając kongan (chin. gong'an) Mistrz Yongun powiedział Zanim osioł odszedł, koń już przyszedł.

Myślał Jestem jak martwy. Jeśli nie wydostanę się poza życie i śmierć, to ślubuję nie opuścić tego pokoju. Za każdym razem, gdy czuł senność wbijał sobie w udo szydło. W ciągu trzech miesięcy takiej praktyki nie spał ani chwili.

Pewnego dnia jego uczeń podczas żebrania o jedzenie w mieście spotkał znajomego Kyǒnghǒ – pana Lee, który spytał Co porabia ostatnio twój mistrz? Uczeń odpowiedział Usilnie praktykuje. Tylko je, siedzi i leży. Pan Lee na to Jeżeli tylko je, siedzi i leży, to odrodzi się jako krowa. Młody mnich rozgniewał się Jak możesz tak mówić! Mój mistrz jest największym nauczycielem w Korei! Jestem przekonany, że po śmierci pójdzie do nieba! Pan Lee powiedział Nie w ten sposób powinieneś mi odpowiedzieć. Mnich spytał Dlaczego? Jak powinienem odpowiedzieć? Pan Lee rzekł Powiedziałbym tak: jeżeli mój nauczyciel odrodzi się jako krowa, to będzie krową bez nozdrzy. Mnich zdziwił się Krowa bez nozdrzy? Co to znaczy? Pan Lee powiedział Idź i zapytaj swojego nauczyciela.

Kiedy uczeń powrócił do klasztoru, zapukał do drzwi pokoju Kyǒnghǒ i opowiedział mu rozmowę z panem Lee. Jak tylko skończył, ku jego zdumieniu Kyǒnghǒ otworzył drzwi i z wielkimi, rozjaśnionymi oczami wyszedł z pokoju. Było to jego pierwsze oświecenie.

Przeniósł się wtedy do pustelni Ch'ǒnjang na górze Yǒnam i kontynuował praktykę. 15 października 1879 r. osiągnął wielkie oświecenie i napisał wiersz

Wkrótce po tym poszedł do mistrza Manhwa Posǒna i otrzymał od niego przekaz Dharmy wraz z imieniem Kyǒnghǒ (Puste Lustro). W ten sposób został 75 patriarchą sǒn licząc od Buddy w tej linii przekazu.

W 1880 r. często odwiedzał swoją matkę, która żyła w klasztorze Ch'ongjang na górze Yǒnam obok miasta Sosan. Skomponował wtedy dłuższy wiersz Pieśń oświecenia. Otrzymał także potwierdzenie oświecenia (kor. inga) od mistrza Tongama z Ch'ongjang. W 1881 r. zastąpił tego mistrza w tym klasztorze.

W wieku 52 lat osiadł w Haein sa i zarządzał wydaniem koreańskiego kanonu buddyjskiego z tablic przechowywanych tu z czasów dynastii Koryǒ, gdyż w tym czasie, po kilkusetletnich prześladowaniach buddyzmu, nie było już żadnej jego kopii.

W 1899 r. założył towarzystwo, którego celem było prowadzenie praktyk dla osiągnięcia oświecenia. Było ono wzorowane na organizacji Samadhi i Prajñā mistrza sǒn Chinula.

W 1903 r. zniknął z publicznego życia. Osiedlił się w odległej wiosce rybackiej w prowincji Hamyong (płn. Korea). Nosił świeckie ubranie, zapuścił włosy. Uczył dzieci pisać i wynajmował się do prac w małych gospodarstwach.

25 kwietnia 1912 r. wezwał swoich uczniów Mangonga i Suwǒla aby wysłuchali jego słów

I w tym momencie zmarł.

czytaj dalej: [2], [3]