Léopold Eyharts - Polski Serwis Naukowy

Léopold Eyharts

Léopold Eyharts (ur. 28 kwietnia 1957 w Biarritz (departament Pyrénées-Atlantiques – Akwitania), Francja) – generał brygady lotnictwa, astronauta francuski oraz Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Wykształcenie oraz służba wojskowa

1977 – wstąpił do Francuskiej Wojskowej Akademii Lotniczej w Salon-de-Provence (Francja). Ukończył ją dwa lata później z dyplomem inżyniera.

1980 – w Tours zdobył kwalifikacje pilota myśliwskiego i rozpoczął służbę w bazie lotniczej Istres, gdzie latał na samolotach Jaguar.

1985 – został przeniesiony na stanowisko dowódcy eskadry do bazy Saint-Dizier. Brał udział w operacjach w Afryce oraz ćwiczeniach w Stanach Zjednoczonych.

1987-1990 – przeszedł kurs dla pilotów w Ecole des Equipages d'Essais – EPNER w Istres i został pilotem doświadczalnym. Później rozpoczął pracę w Lotniczym Centrum Badawczym w Brétigny-sur-Orge niedaleko Paryża. Brał udział w testowaniu zarówno samolotów cywilnych jak i wojskowych m.in. Mirage 2000, Dassault/Dornier Alpha Jet, Mirage 3, Sud Aviation Caravelle i Transall C-160. W 1990 został głównym pilotem doświadczalnym

W sumie na około 50 typach samolotów wylatał około 3 500 godzin.

STS 122 - 29. misja promu kosmicznego Atlantis na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS) oraz 121. misja wahadłowca w ogóle, a także 12. przed zakończeniem programu lotów wahadłowców w 2010. Celem był montaż modułu Columbus Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz wymiana części stałej załogi stacji. Na stacji został Léopold Eyharts członek ekspedycji 16. na ISS, a powrócił z niej Daniel M. Tani (Ekspedycja 16). Start miał miejsce 7 lutego 2008 roku a lądowanie nastąpiło 13 dni później. Miała to być ostatnia misja Atlantisa na Międzynarodową Stacje Kosmiczną. Jednak po decyzji o późniejszym wycofaniu wahadłowców z eksploatacji Atlantis będzie latał do 2010 r. Według planów sprzed katastrofy Columbii w tę misję miał polecieć Discovery. W module Columbus zostały zainstalowane Anteny PWR zaprojektowane przez polskich inżynierów z Wrocławia.
Mir (ros. Мир, po polsku pokój) – zbudowana przez Związek Radziecki załogowa stacja orbitalna, która od wystrzelenia jej pierwszego modułu w 1986, do jej kontrolowanej deorbitacji w 2001, okrążała Ziemię poruszając się po niskiej orbicie okołoziemskiej. W pierwszych latach swojego istnienia Mir był używany tylko przez Związek Radziecki i współpracujące z nim państwa w ramach programu Interkosmos. Po rozpadzie ZSRR na stację zaczęli latać również astronauci innych narodowości, w tym ze Stanów Zjednoczonych.

Kariera astronauty

1985 – brał udział w drugim naborze astronautów jaki przeprowadzała francuska agencja kosmiczne CNES ale bez powodzenia.

1990 - 30 lipca został wybrany do korpusu astronautów CNES (Centre National d'Études Spatiales). Razem z nim przyjęci zostali: Jean-Marc Gasparini, Philippe Perrin i Benoit Silve. Brał udział w pracach nad europejskim wahadłowcem o nazwie Hermes. Razem z Benoit Silve tworzył jedną z umownych załóg szkolonych do tego programu.

1991-1992 - bezskutecznie starał się dostać do korpusu astronautów ESA. Z Francji przyjęty został wówczas Jean-François Clervoy. W 1992 jako pilot doświadczalny oraz inżynier ESA został odpowiedzialnym za program Caravelle Zero-G (loty po trajektorii parabolicznej z uzyskaniem stanu nieważkości. Później pilotował samolot Airbus A300, który zastąpił przestarzałą Caravelle.

1993 – przez dwa tygodnie w Centrum przygotowań Kosmonautów im. J.A. Gagarina brał udział w treningach w ramach programu Buran. Odbył loty na symulatorze wahadłowca - przystosowanym do tego celu samolocie Tu-154. Podobne 6-tygodniowe szkolenie przeszedł w 1991.

1994-1996 – przygotowywał się do rosyjsko-francuskiego załogowego lotu w kosmos. W lipcu 1994 został włączony do załogi rezerwowej projektu o kryptonimie CASSIOPEE. W załodze podstawowej znalazła się natomiast Claudie André-Deshays (obecnie Haignere). Od stycznia 1995 trenował wspólnie z Walerijem Korzunem i Aleksandrem Kaleri. Na początku sierpnia 1996 (15 dni przed zaplanowanym startem) zachorował dowódca załogi podstawowej Giennadij Manakow. W tej sytuacji rosyjscy kosmonauci z ekipy rezerwowej przeszli do pierwszego składu misji, a w rezerwie pozostał tylko Eyharts. Start Sojuza TM-24 nastąpił w sierpniu 1996.

1996-1998 - pod koniec 1996 został włączony do pierwszej załogi kolejnego rosyjsko-francuskiego lotu w kosmos (program Pégase), który miał dojść do skutku latem 1998 na statku kosmicznym Sojuz TM-26. W załodze tej znaleźli się również Anatolij Sołowjow oraz Paweł Winogradow. Latem 1997 na skutek rozhermetyzowania modułu Spektr Eyharts został wycofany z podstawowej załogi, a jego lot przesunięto o około 6 miesięcy. Miał on miejsce na przełomie stycznia i lutego 1998. W 20 dniowy lot w kosmos wyruszył na pokładzie Sojuz TM-27 razem z Tałgatem Musabajewem oraz Nikołajem Budarinem.

1998 – w sierpniu został członkiem korpusu astronautów ESA, która skierowała go do JSC gdzie rozpoczął dwuletnie szkolenie razem z astronautami wybranymi do 17 grupy NASA. W grupie astronautów ESA znaleźli się również: Paolo Nespoli, Roberto Vittori i Hans Schlegel.

2001 – dalsze szkolenie kontynuował w USA, Japonii i w Europejskim Centrum Astronautów ESA. Poznawał budowę Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz japońskiego modułu Kibō.

2004 – od października rozpoczął szkolenie do długotrwałego lotu kosmicznego w podmoskiewskim Centrum Przygotowań Kosmonautów oraz w Houston w Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona

2005 – w kwietniu został dublerem Thomasa Reitera, który przygotowywał się do półrocznego lotu na Międzynarodową Stacje Kosmiczną w składzie 13 ekspedycji na ISS.

2006 – w sierpniu został włączony do podstawowego składu załogi misji STS-122 oraz 16 ekspedycji na ISS. Start zaplanowany jest na luty 2008. Astronauta powróci na Ziemię na pokładzie wahadłowca razem z załogą misji STS-123.

Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.
Lista zawiera nazwiska wszystkich astronautów i kosmonautów, którzy uczestniczyli w locie kosmicznym, bądź wystartowali do lotu w kosmos. Wyjątkowo uzupełniono ją o astronautów:

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)