|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Akcja "Pomagamy pszczołom" może mieć wpływ na mentalność rolników, którzy powinni wykonywać niezbędne zabiegi środkami ochrony roślin w sposób bezpieczny racjonalny i rozsądny. Jeśli dziecko będzie pielęgnowało ogródek z roślinami miododajnymi, to może ... Na przełomie października i listopada 1918 r. wobec rozpadu monarchii austro-węgierskiej i zapowiedzi bliskiej klęski Niemiec Polacy coraz wyraźniej odczuwali, że odbudowa niepodległego państwa polskiego jest bliska.Za... W chwili wybuchu I wojny światowej w środowiskach niepodległościowych działających pod zaborem rosyjskim ożyły nadzieje na impuls w sprawie polskiej. Wydarzenia pod drugiej stronie frontu, powstanie i wejście do boju I Kompani Kadrowej, a wkrótce L... Z chwilą wybuchu I wojny światowej polskie środowiska emigracyjne działające we Francji rozpoczęły starania o powołanie polskich jednostek wojskowych.21 sierpnia 1914 r. władze francuskie odpowiedziały na inicjatywę Komitetu Wolontariuszy Polskich... Organizacja polskich władz w opuszczanej przez Niemców Warszawie, codzienne problemy miasta, ewidencjonowanie mienia, ale i obywatelskie donosy - to obraz stolicy w listopadzie 1918 r. rysujący się z rozkazów Komendy Miasta udostępnionych PAP przez Central...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 La VioleteraTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Barbara Joan Streisand (ur. 24 kwietnia 1942 roku w Brooklynie, w Nowym Jorku) – piosenkarka i aktorka amerykańska żydowskiego pochodzenia, także scenarzystka, producentka i reżyserka filmowa oraz tancerka. Tango - forma muzyczna na której opiera się taniec tango. Zwykle w formie pieśni lub piosenki. W latach dwudziestych XX wieku podniesione z pieśni popularnej do rangi sztuki muzycznej. Metrum parzyste 2/4. Tempo powolne, grane z gracją. 
 
La Violetera (hiszp. dosłownie Sprzedawczyni fiołków, kwiaciarka, dziewczyna z fiołkami) – tytuł pieśni w typie habanery, skomponowanej w 1915 przez José Padillę Sáncheza do słów Eduardo Montesinosa (1868-1930) (© 1918). Gene Hackman; właściwie Eugene Allen Hackman (ur. 30 stycznia 1930 w San Bernardino w stanie Kalifornia) – amerykański aktor filmowy i pisarz. Laureat 2 Oscarów; za pierwszoplanową rolę w filmie Francuski łącznik (1971; reż. William Friedkin) oraz drugoplanową w filmie Bez przebaczenia (1992; reż. Clint Eastwood). Ponadto był 3 razy nominowany do tej nagrody; za pierwszoplanową rolę w filmie Mississippi w ogniu (1988; reż. Alan Parker) oraz drugoplanowe role w filmach: Bonnie i Clyde (1967; reż. Arthur Penn) i Nigdy nie śpiewałem dla mojego ojca (1970; reż. Gilbert Cates).
José Padilla Sánchez (ur. 23 maja 1889 w Almeríi zm. 25 października 1960 w Madrycie) znany także jako José Padilla – hiszpański kompozytor i pianista, nazywany (hiszp.) el maestro Padilla, autor licznych przebojów, operetek oraz muzyki filmowej. Pieśń wykonała po raz pierwszy w Barcelonie Carmen Flores, wkrótce pieśń znalazła się też w repertuarze Raquel Meller, która wylansowała La Violeterę. W 1918 ukazało się kilka wydań nut La Violetery w języku hiszpańskim i przekładach na język francuski (autorem przekładu był Albert Willemetz)) i angielski. La Violetera znalazła się w programie rewii En douce (pol. Cicho) w Casino de Paris, której premiera odbyła się 21 grudnia 1922. Do najpopularniejszych w Hiszpanii wykonawczyń tego utworu należały Raquel Meller i Sara Montiel, a także Montserrat Caballé. La Violetera znajdowała się też w repertuarze m.in.: Dalidy, Giglioli Cinquetti, Nany Mouskouri. Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju u podnóża Sierra de Guadarrama (Wyżyna Kastylijska) nad rzeką Manzanares.
Maria de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folc znana jako Montserrat Caballé (ur. 12 kwietnia 1933 w Barcelonie) – hiszpańska śpiewaczka (sopran koloraturowy). Wersja instrumentalna La Violetera jest popularna jako tango. Filmy wykorzystujące La VioleteraInspiracje, aranżacje, plagiatW 1926 powstała aranżacja La Violetery w formie tanga Anselmo Aiety do tekstu Francisco Garcíi Jiméneza. Tango to zostało opublikowane co najmniej 8 lat po pierwowzorze i wykorzystywało główną linię melodyczną i refren "La Violetery" José Padilli bez podania jego nazwiska, można je więc uznać za plagiat. Barcelona [bərsəˈɫonə] (hiszp. [barθeˈlona]) – miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, nad Morzem Śródziemnym, stolica prowincji o tej samej nazwie oraz wspólnoty autonomicznej Katalonii. Drugie co do wielkości miasto Hiszpanii. Główny ośrodek przemysłu kraju (samochody, komputery, prod. chemikaliów, przetwórstwo żywności) i finansowy regionu. Duży port morski oraz port lotniczy – Prat de Llobregat.
Habanera – taniec i rodzaj muzyki pochodzący z Kuby, rozpowszechniony w Hiszpanii, w tempie umiarkowanym i metrum 2/4. Charakteryzuje się silnym akcentem na pierwszej części taktu, z rytmizowany. Nazwa habanera powstała w Madrycie w latach 1850. Charlie Chaplin wykorzystał melodię La Violetery w swoim filmie Światła wielkiego miasta (1931), w którym melodia była wiodącym wątkiem muzycznym. W filmie Chaplin nie podał nazwiska kompozytora José Padilli, co spowodowało wytoczenie mu procesu o naruszenie praw autorskich przez kompozytora. W lipcu 1934 Charlie Chaplin ostatecznie przegrał proces przed sądem w Paryżu i został skazany na zapłacenie na rzecz twórcy pieśni odszkodowania w wysokości 15 000 franków z odsetkami od dnia premiery filmu. Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.
Język hiszpański – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej). Polskie tango "Dziewczyna z fiołkami" z ok. 1930, będące w repertuarze Mieczysława Fogga, nawiązuje do treści i melodii "La Violetera". Pomniki i ulicaW 1991 w Madrycie przy Calle de Alcala róg Gran Via, w miejscu uczęszczanym przez kwiaciarki, odsłonięto Pomnik Sprzedawczyni Fiołków (La Violetera) rzeźbiarza Santiago de Santiago, upamiętniający słynną pieśń José Padilli Sáncheza. Artysta nadał pomnikowi Sprzedawczyni Fiołków rysy twarzy Celii Gámez (1905-1992), jednej z wykonawczyń La Violetery. W związku z przebudową i poszerzeniem ulicy Gran Via – pomnik La Violetera przeniesiono w nowe miejsce () i odsłonięto ponownie 13 czerwca 2003 w parku (dosł. ogrodach) Las Vistillas (hiszp. los Jardines de Las Vistillas) w Madrycie, po 2 latach jego przechowywania w magazynach miejskich. María Antonia Abad Fernández (znana także jako Sarita Montiel lub Saritísima) (urodzona 10 marca 1928 w Campo de Criptana) - hiszpańska piosenkarka i aktorka.
Gigliola Cinquetti (ur 20 grudnia 1947) – włoska piosenkarka, zwyciężczyni konkursu Eurowizji w 1964 oraz dwukrotna zwyciężczyni Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo Jedna z ulic Madrytu nosi nazwę Calle de La Violetera (ulica Sprzedawczyni Fiołków). Jedna z pierwszych wykonawczyń La Violetery – aktorka Raquel Meller (1888-1962) – ma swój pomnik w Barcelonie przy Placa de Raquel Meller. Pomnik przedstawia Raquel Meller jako kwiaciarkę, nawiązując do pieśni La Violetera (). Tango argentyńskie – rodzaj muzyki i taniec związany z miastem zapoczątkowany w Argentynie i w Urugwaju. Wykonywany zazwyczaj przez orkiestrę tanga. Charakterystycznym instrumentem muzyki tanga jest bandoneon. Klasyczne tango argentyńskie jest tańcem charakteryzującym się improwizacją i bliskością partnerów. Liryka tang, pisana często w lunfardo, wyraża zazwyczaj smutek lub zawód miłosny. Jeden z najwybitniejszych poetów tanga Enrique Santos Discépolo nazwał tango smutną myślą, którą sie tańczy. Tango, zarówno taniec jak i muzyka, zostało wpisane w 2009 roku na listę UNESCO światowego niematerialnego dziedzictwa kulturalnego ludzkości. Fiołek (Viola L.) – rodzaj roślin z rodziny fiołkowatych (Violaceae), liczący 400–500 gatunków, rosnących w umiarkowanej i subtropikalnej strefie półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest V. odorata Linnaeus. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Sir Charles "Charlie" Spencer Chaplin (ur. 16 kwietnia 1889 w Londynie, zm. 25 grudnia 1977 w Vevey w Szwajcarii) – najbardziej znany hollywoodzki aktor i reżyser okresu kina niemego, później także filmów udźwiękowionych.
Zapach kobiety (tytuł oryginalny Scent of a Woman) – amerykański dramat w reżyserii Martina Bresta z 1992 roku na podstawie powieści Giovanniego Arpino. Remake filmu z 1974 roku.
Metrum - element dzieła muzycznego, określający regularny rozkład akcentów. Metrum organizuje rytm i dzieli całość na mniejsze odcinki zwane taktami.
Nana Mouskouri, gr. Νάνα Μούσχουρη (ur. Ioanna Mouskouri 13 października 1934 w Chanii na Krecie) – europejska piosenkarka pochodzenia greckiego. Eurodeputowana do Parlamentu Europejskiego w latach 1994–1999. Ambasador Dobrej Woli przy ONZ.
Dalida, właściwie Yolanda Gigliotti (ur. 17 stycznia 1933 w Kairze, zm. 3 maja 1987 w Paryżu) – piosenkarka włoskiego pochodzenia, która zrobiła karierę we Francji.
Mieczysław Fogg, właściwie Mieczysław Fogiel (ur. 30 maja 1901 w Warszawie, zm. 3 września 1990 tamże) – polski piosenkarz śpiewający barytonem lirycznym, którego kariera artystyczna rozpoczęła się w okresie międzywojennym i trwała przez kilka dziesięcioleci po zakończeniu II wojny światowej. Jego najbardziej znane utwory to: Tango milonga, To ostatnia niedziela, Jesienne róże, Pierwszy siwy włos, Mały biały domek, Już nigdy.
Tempo (agogika) – jeden z elementów dzieła muzycznego oznaczający, jak szybko utwór ma być wykonany. Tradycyjnie, w zapisie nutowym szybkość wykonania utworu podaje się w postaci włoskiej nazwy tempa nad partyturą lub pięciolinią; sposób ten definiuje tempo w sposób przybliżony. Nazwom tempa towarzyszą często dodatkowe określenia (również w języku włoskim), opisujące sposób wykonania utworu (np. adagio cantabile - powoli i śpiewnie, adagio risoluto - powoli ale pewnie, zdecydowanie). Określenia tempa podawane na początku utworów lub części utworów są często używane w charakterze ich tytułów, o ile kompozytor nie nazwał dzieła w inny sposób (np. Adagio – najbardziej znany utwór Tomasa Albinoniego). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
