Harold J. Reitsema – astronom, który był częścią drużyny która odkryła Larisse, siódmy z znanych księżyców Neptuna, i Telesto, trzynasty księżyc Saturn. Reitsema i jego koledzy odkryli księżyce przez naziemne obserwacje teleskopem. Używając coronagraphic system obrazowania z jednym z pierwszych elementów światłoczułych dostępnych dla astronomicznego wykorzystania, najpierw zauważyli Telesto 8 kwietnia 1980, a dwa miesiące po zauważyli Janusa, również księżyc Saturna. Reitsema, jako część innej drużyny astronomów, obserwowana Larissa 24 maja, 1981, przez patrzenie occultation z gwiazdy przez Neptun system. Reitsema, jako część innej drużyny astronomów, obserwował Larisse 24 maja, 1981. Reitsema jest teraz kierownikiem Space Science Advanced Programs przy Ball Aerospace & Technologies Corp. Boulder (Kolorado), i obecnie pracuje nad Obserwatorium kosmiczne Keplera.

Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym przedstawia w postaci tabelarycznej chronologiczny przegląd odkryć głównych obiektów w Układzie Słonecznym takich jak: planety, planety karłowate i ich księżyce.

302 Clarissa - planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,73 lat w średniej odległości 2,41 j.a. Została odkryta 14 listopada 1890 roku w Nicei przez Auguste Charloisa. Pochodzenie nazwy planetoidy nie jest znane.

1162 Larissa – planetoida należąca do zewnętrznej części pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 7 lat i 293 dni w średniej odległości 3,93 j.a. Została odkryta 5 stycznia 1930 roku w Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl w Heidelbergu przez Karla Reinmutha. Nazwa planetoidy pochodzi od greckiego miasta Larisa. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (1162) 1930 AC.

Pierścień planetarny – pierścień złożony z cząsteczek pyłu i innych małych cząstek orbitujących dookoła planety w cienkim obszarze o kształcie dysku. Najbardziej spektakularne i znane pierścienie planetarne należą do Saturna, ale wszystkie cztery największe planety Układu Słonecznego (gazowe olbrzymy: Jowisz, Saturn, Uran, Neptun) mają układy pierścieni.

Krater uderzeniowy – owalne zagłębienie (lub zniekształcenie) na powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego spowodowane upadkiem meteorytu. Na Ziemi do tej pory odkryto około 160 dużych kraterów. Najstarszy z nich to Vredefort w Afryce południowej o średnicy 180 km, a liczący sobie około 2,5 miliarda lat. Największy (prawdopodobny) znaleziony na Ziemi krater leży pod lądolodem Antarktydy, na Ziemi Wilkesa, mierzy ponad 500 km średnicy i ma 250 milionów lat. Planetoida, która wybiła ten krater miała przypuszczalnie 40 km średnicy i spowodowała zarówno "wielkie wymieranie" z przełomu permu i triasu, jak i przyczyniła się do rozpadu superkontynentu Gondwany. Innym przypuszczalnym kraterem o podobnej średnicy jest krater Śiwa u zachodnich wybrzeży Indii, związany z wymieraniem kredowym.