Otologia lub otiatria (gr. ous, dop. otos) - dział otorynolaryngologii zajmujący się fizjologią, rozpoznawaniem, diagnozowaniem i leczeniem chorób uszu, zaś otochirurgia zajmuje się leczeniem operacyjnym uszu.

Czynnościowo-endoskopowa chirurgia zatok przynosowych (ang. Functional Endoscopic Sinus Surgery, FESS) – zabiegi polegające na endoskopowej operacji zatok przynosowych. Dojście operacyjne przez jamę nosową, poprzez jej boczną ścianę, umożliwia otwarcie i rewizję zatok przynosowych w celu usunięcia zmienionej zapalnie błony śluzowej, zrostów i zmian nowotworowych. FESS jest złotym standardem postępowania w przypadku przewlekłego zapalenia zatok przynosowych.

Jan Szmurło (ur. 5 czerwca 1867 roku w Miedznej, zm. 1 maja 1952 roku w Łodzi) – polski lekarz, profesor otorynolaryngologii. Studia lekarskie odbył na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1887–1892. Dyplom lekarza uzyskał w 1892 roku cum exima laude. W 1923 roku objął kierownictwo Katedry i Kliniki Otolaryngologii Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, którą kierował do 1936 roku. Ponadto w 1926 roku został powołany na stanowisko kierownika Oddziału Wziewalnego w Ciechocinku. Był także organizatorem inhalatorium w Druskienikach. W 1927 roku wydał podręcznik Choroby nosa i jamy nosogardłowej. Był zwolennikiem podniesienia znaczenia otorynolaryngologii jako odrębnej gałęzi medycyny. Propagował także ideę uczynienia z otolaryngologii odrębnego przedmiotu w uczelniach medycznych. Dzięki tym staraniom otolaryngologia na Uniwersytecie Wileńskim stała się obowiązkowym przedmiotem nauczania. W klinice stworzył bazę dydaktyczną do nauczania tego przedmiotu. W 1929 roku przy klinice powstała Poradnia Wad Głosu i Mowy. Zorganizował także pracownię do badań nad twardzielą, która w tamtym okresie szczególnie często występowała na Kresach Wschodnich. Opisał nowe metody diagnostyki, rozpoznawania i rodzinnego występowania tej choroby. Był wychowankiem wielu specjalistów otorynolaryngologii. Pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy. Opublikował 4 tomowy podręcznik otolaryngologii, który w 1936 został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności. W 1936 roku odszedł na emeryturę jako profesor honorowy Uniwersytetu Wileńskiego. Jednak z powodu śmierci swojego następcy prof. T. Wąsowskiego kierował kliniką Otolaryngologii w Wilnie jeszcze w latach 1937–1938. Od 1938 roku pracował w Zakładzie Histologii Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie II wojny światowej prowadził zajęcia z otolaryngologii na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Po wojnie był założycielem i pierwszym kierownikiem Kliniki Laryngologicznej w Łodzi. Jego następcą był jego wychowanek, także z Uniwersytetu St. Batorego w Wilnie prof. Józef Borsuk. W 1947 roku został mianowany kierownikiem inhalatorium i konsultantem naukowym Państwowego Zakładu Zdrojowego w Ciechocinku. W 1949 prof. Szmurło został kierownikiem Katedry Historii Medycyny Uniwersytetu Łódzkiego.

Tracheobronchoskopia to zabieg endoskopowy polegający na wziernikowaniu dolnych dróg oddechowych, w celach diagnostycznych lub leczniczych. Wykonywana jest przez otolaryngologów sztywnymi endoskopami. Pulmonolodzy i torakochirurdzy do endoskopii dolnych dróg oddechowych używają najczęściej miękkich endoskopów - fiberoskopów. Wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym w warunkach sali operacyjnej.

Maksylektomia (łac. maxillectomia) – zabieg laryngologiczny, polegający na resekcji fragmentu lub całej kości szczękowej. Wykonywany z powodu nowotworu złośliwego szczęki.

Audiologia - dział nauk medycznych w ramach otorynolaryngologii, nauka o odbieraniu dźwięków ze środowiska przez człowieka, tzw. słuchu, jego zaburzeniach i leczeniu.

Ezofagoskopia (łac. oesophagoscopia, ang. esophagoscopy) - zabieg endoskopowy, polegający na wziernikowaniu przełyku. Ezofagoskopia jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym przy pomocy sztywnych endoskopów przez otorynolaryngologów oraz przy użyciu miękkich endoskopów (fiberoskopów) przez gastroenterologów, chirurgów czy pediatrów.